Wat “zien” ik ? 101

Door Staf Knop

Het moet zijn dat er bij onze Vlaamse Tv-zenders geen overvloed aan grijze materie aanwezig is, want op 13 december werd de “Slag van de Ardennen” (1944) herdacht. Terwijl op Canvas een idiote tekenfilm werd uitgezonden pakte de Franstalige zender uit met een Belgische documentaire “In het Spoor van Patton” en gevolgd door de Amerikaanse prent “De Slag van de Ardennen”. In het Vlaams Journaal kregen we een herinnering te zien aan de kerstijd tijdens de Grote Oorlog (waarop we nu wel een beetje uitgekeken zijn) met een voetbalwedstrijd tussen tieners, die ons moesten herinneren dat er toen een dergelijke wedstrijd plaats had tussen Duitse en geallieerde soldaten. Blijkbaar was dat het enige wat we nog niet gezien hadden uit die oorlog. Het dient weliswaar gezegd dat we niet genoeg kunnen gewezen worden op de gruwel van een oorlog, maar laat het dan liefst gebeuren met weloverwogen feiten. Het is helaas niet de eerste keer dat we moeten vaststellen dat Vlaanderen een land zonder geheugen is geworden. Wanneer we het dan ook , over het verstand moeten hebben…

Winter, vrieskou, stormen, regen, besparingen, stakingen en betogingen…Is dat nu niet een beetje teveel van het goede? En dan Wouter Beke die ons komt zeggen “dat ze er misschien eens moeten over klappen”. Nee maar, hebben ze dat dan niet gedaan voor het zover kwam? Trouwens, ik zou niet meer weten wie en over wat er nog moet “geklapt” worden. We hebben nu de regering en de vakbonden. Wie moeten we geloven? Een zaak is zeker, wie er ook verantwoordelijk is voor “al dat goede”, we zitten ermee. En niemand is er gelukkig mee. Zelfs zij niet die het uitgelokt hebben. Wie dat dan mag zijn? Denk er maar eens goed over na. Hoe dan ook, heb ik er niet voor gekozen. Ik heb trouwens voor niemand gekozen “omdat ik het groot licht” niet vond. Dit land is een duister hol en er is wel “een groot licht” nodig om er klaar in te zien.

In ruil voor subsidies wil Marokko vluchtelingen opnemen zodanig dat de immigratiedruk afneemt van de Europese Unie. Zou dat niet de beste mop van het afgelopen jaar zijn? Dat land dat zijn zonen met de massa vooral naar ons land heeft gezonden, wil nu zelf vluchtelingen opnemen tegen betaling door Europa. De omgekeerde wereld. Misschien wil Marokko wel betalen voor al zijn landgenoten die bij ons zijn beland. En dat heeft niks met racisme te maken. Integendeel, ik heb die “Marokko’s” wel altijd toffe jongens gevonden.

Op 14 december was het 70 jaar geleden dat het vliegtuig waarin Glenn Miller zat, boven het Kanaal verdween. De beroemde Amerikaanse orkestleider was op weg naar Parijs, waar hij een concert zou leiden. Tot op heden weet men nog steeds niet wat er is gebeurd met het betrokken vliegtuig. De muziek van Glenn Miller is nauw verbonden met de Tweede Wereldoorlog en voornamelijk met de bevrijding in Europa. Ikzelf was zo vertrouwd met de sound van Glenn Miller dat ik er in de jaren zeventig aan dacht om ze in herinnering te brengen bij het volk. Als artistiek directeur van het Knokse casino was ik in die mogelijkheid. Toevallig ontdekte ik in Londen een orkest met de perfecte sound van Glenn Miller. Ik contacteerde de leider, Syd Lawrence, en sprak een datum af. In Knokke kondigde ik de “Glenn Miller Party” aan en een week later was de zaal volledig uitverkocht. Toen Syd Lawrence met zijn orkest in onze badstad verscheen verbaasde hij er zich over dat het om een eetfestijn ging met bal. Toen ik hem op de koop toe de eis oplegde om in te zetten met de “Moonlight Serenade” achter gesloten doek, kon hij er helemaal niet meer bij. Het zou echter gebeuren zoals ik het wilde. Die bewuste avond zou jaren later nog steeds in het geheugen hangen van de toenmalige aanwezigen en ook van Syd Lawrence. Toen hij de “Moonlight Serenade” inzette en het doek langzaam openschoof veerde de zaal recht en brak er een applaus los dat tot aan het einde van het bewuste nummer. Ondertussen werden er tranen weggepinkt bij de vleet…waaraan de mijne niet ontbraken. Glenn Miller is nog steeds niet teruggevonden, maar zijn muziek is eeuwig.

Als naar gewoonte heeft de uitgeverij Van Dale het woordje “Flitsmarathon” tot “Woord van het Jaar” verkozen. De vorige keer werd dat “Selfie”. Het is niet belangrijk, maar deze keer had ik toch ook een woordje voorgesteld, waarmee ik blijkbaar geen enkele kans maakte. Meer dan dertig jaar geleden verving ik het woord “Aperitiefhapjes” door “Hongerkittelaartjes” op de kaart in het Casino Knokke. Het werd een groot succes, in zoverre dat sommige heren mijn woordje gingen beschouwen als “een jonge schoonheid”. Begrijpelijk dat Van Dale daar niks moet over weten en mijn hongerkittelaartjes naar de prullenmand verwezen. Nochtans ben ik mijn “jonge schoonheid” altijd blijven koesteren. En nog steeds met veel verbeelding.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s