Wat “zien” ik ? 100

Door Staf Knop

Mensen, ik heb 100 blogs geschreven, terwijl ik aanvankelijk dacht er nog geen tien te kunnen schrijven. De aarde blijft echter maar draaien en het leven leidt ons altijd opnieuw naar een andere horizon. Sommigen onder ons verdwijnen in de eeuwigheid en anderen zetten hun eerste stappen naar het onbekende. Vandaag kijken wij uit naar een nieuw jaar en wens ik jullie alvast een inzet op een weg bezaaid met rozen.

Om een land in vrede en tevredenheid over het regeringsbeleid te laten leven, is er een tovenaar nodig. En ik begin te geloven dat Elio Di Rupo die tovenaar was. Uit een peiling is thans gebleken dat slechts 20% van de bevolking tevreden is met de huidige federale regering. Dat zijn ongetwijfeld de overgebleven aanhangers van den Bart, of tenminste van zijn partij. Een troost voor de Belgen kunnen ze vinden in het feit dat er geen land meer te vinden is op deze aardbol, waar het volk in tevredenheid leeft. Kijk maar naar de Verenigde Staten waar de democratie bijna legendarisch werd genoemd en wat er thans aan de hand is. En dat kan niet de schuld zijn van Barack Obama. Wat hij al heeft moeten meemaken tijdens zijn presidentschap is niet te overschouwen. Hij zal het niet zeggen, maar hij gaat door het leven in angst om door een of andere gek neergeknald te worden. De toestand in de Verenigde Staten is niet te vergelijken met wat we in Europa meemaken. Gelukkig maar dat Karel De Gucht en Herman Van Rompuy de laan worden uitgestuurd met een gouden handdruk, die eender welke Belg doet blozen. Maar ja, daarom werd Europa uitgevonden. Ik zal het er over hebben tot in mijn kist. Ook al heb ik dat Europa op papier altijd een schone zaak gevonden. De realiteit is anders uitgevallen.

Wetenschappers hebben uitgerekend dat we vandaag de dag met zeven miljard mensen op deze aardbol vertoeven en dat we serieus afstevenen op negen miljard. Dat zal nog wel enkele jaren duren, maar ze weten ons ook te vertellen dat er geen vreet genoeg is voor negen miljard. Vooral de boeren zullen meer moeten produceren. Mij valt het op… dat wanneer de wetenschappers eens uit hun kot komen, het altijd is om ons een catastrofaal natuurverschijnsel aan te kondigen. Deze keer weten ze ons te zeggen dat er teveel gepoept wordt en dat de pil niet voor niks is uitgevonden. Het is iets dat we niet kunnen ontkennen, maar of ze ons dat zo nuchter in het gezicht moeten gooien…

Er is een tijd geweest toen ik als theatercriticus het grootste genoegen mocht beleven met de beruchte processtukken. Ik herinner me hoe het proces gemaakt werd van de scheepskapitein van de Caine, van Oppenheimer die aan de eerste atoombom werkte, van president Nixon en zijn Watergate, van vele anderen en vooral van het proces van Nürnberg, waar werd geoordeeld over de nazi-kopstukken. Het waren stuk voor stuk interessante theater belevenissen. Ik heb me nooit kunnen inbeelden dat ik het nog zou meemaken, om nagenoeg dagelijks met dergelijk processtuk geconfronteerd te worden, rechtstreeks op het kleine scherm vanuit het parlement. Daar wordt geregeld het proces gemaakt van de premier, Charles Michel, die in zijn regering een paar ministers heeft opgenomen met extreemrechtse neigingen en dat ook laten blijken. De oppositie herinnert de premier aan de tijd toen hij zich razend uitliet over extreemrechts in Oostenrijk, maar nu doet alsof het kinderspel is en het allemaal past in een democratie. Mij begint het sterk te herinneren aan een toneelstuk van Nobelprijswinnaar, Dario Fo, waarin hij het proces maakte van de aanslag op de Amerikaanse president, John F. Kennedy. Onder de titel “Het leuke land” heb ik er een liedje over geschreven.

Dat het land in diepe rouw is omwille van het overlijden van koningin Fabiola is terecht. Fabiola was immers veel meer dan de schaduw van koning Boudewijn. Ofschoon ze zich ogenschijnlijk alleen maar bezighield met liefdadigheid en onbenullige bezoekjes, mocht Boudewijn genieten van haar intelligentie. Na een paar ontmoetingen die ik met de koning en de koningin mocht hebben, was ik niet alleen overtuigd van de ware liefde van het echtpaar, maar kon ik ook vaststellen dat Fabiola een belangrijkere rol speelde dan die van een schaduwkoningin. Met haar overlijden laat Fabiola een leemte na die gelukkig zal ingevuld worden door koningin Mathilde. Het belet niet dat met het verdwijnen van koningin Fabiola voor België een nieuw tijdperk staat in te treden. Niet alleen zal de schilderachtige figuur van Fabiola er in ontbreken, maar ook de warmte die ze uitstraalde. En die warmte kon België best gebruiken in een tijd waarin een groot gedeelte van de verworven beschaving dreigt te verdwijnen. We kunnen alleen maar hopen dat ik me vergis.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s