Wat “zien” ik ? 99

Door Staf Knop

“Wie geen Nederlands spreekt komt er niet in”, zegt die lelijke schaduw van den Bart. Ze bedoelt hiermee de sociale woningen en bedoelt eigenlijk “wie niet van de partij is”. Alexander De Croo vond het moment van alle besparingen geschikt om uit te roepen “dat toplonen best nog wat mogen verhogen”. En Kris Peeters heeft de vondst van zijn leven gedaan met ons aan te kondigen “dat er in 2019 zo’n 60.000 jobs bijkomen”. Ondertussen gaan we allemaal naar de dop, zoals die arme Erika Van Tielen, je weet wel, dat rosse wicht dat plots van het VRT-scherm verdween.

Dat is een bondige samenvatting van de jongste actualiteit, wanneer we de perikelen van Barack Obama willen vergeten. Het eeuwige probleem in de Verenigde Staten is weer opgedoken en heeft Cameron in Groot Brittannië doen nadenken, met het gevolg dat hij de immigratie een stop toeroept. Veel te laat trouwens. Er zijn er nog meer die beter eens zouden nadenken, vooral in Europa. Want wie heeft hier het woord “immigratie” doen ontstaan? Nee, ik zeg het niet meer, want hier is het ook te laat. En met het probleem in de Verenigde Staten heeft het niets te maken. Het land is er mee geboren. Wij zijn geboren met “het land van veel beloven en weinig geven”. Of “de zotten” verder in vrede blijven leven is een andere kwestie. Vraag het eens aan de vakbonden.

“Deze wereld is ziek”. Het is een titel die zowat te vinden is in alle kranten van het westelijk halfrond. De meesten trachten er een uitleg voor te vinden. Sommigen beweren zelfs dat de opwarming van de aarde er iets heeft mee te maken. Nonsens, dat is een natuurverschijnsel. Anderen zoeken het bij de politieke wereldleiders. Nonsens, dat is een idioot verschijnsel. Ik wil niet beweren “de slimste mens ter wereld” te zijn, maar ik leef wel met de vaste overtuiging “dat we te vlug leven”. Deze wereld werd in twee delen verdeeld, het Westen en het Oosten. Het eerste deel is het slachtoffer van de enorme ontwikkeling van de technologie, terwijl het tweede deel zich daarop blind staart en hetzelfde wenst, waardoor er spanningen ontstaan met zware gevolgen. Men kan mijn zienswijze betwisten, maar ik geloof vast dat de mens niet opgewassen is tegen het hem opgelegde tempo van leven. Om tot deze vaststelling te komen is het weliswaar nodig om de vergelijking te maken met vroeger tijden. Dat is echter niet eenvoudig en zeker niet voor diegene die de vergelijking niet kan maken uit eigen ervaring. Dat is mij wel gegeven, maar ik wens me niet profileren als een helderziende en kan er alleen maar op wijzen. Misschien brengt het “grote denkers” wel op ideeën. Mocht dat het geval zijn, zou ik me verheugen met het resultaat.

Ondertussen zie ik op mijn scherm de titel verschijnen: “400 tot 500 stakingsposten in Oost en West Vlaanderen”. Er wordt op gewezen dat Vlaanderen plat ligt omwille van de besparingen die ons door de regeringen (jawel, in meervoud) worden opgedrongen. We schrijven 1 december 2014. Ik zou er dus willen op wijzen “dat niet alleen de wereld ziek is, maar ook het kleine Vlaanderen”. Het verschil met de landen uit de derde wereld waar men tussen de ratten leeft, is dat men er hier zelf heeft voor gekozen”. Op deze aardbol leven 45 miljoen kinderen met honger, maar hier wordt alleen gedacht aan staken, betogen en vakantie. Het is dus ver gekomen met het volk dat ooit bekend werd als “de dappere Belgen” en respect afdwong als een volk dat “arbeid adelt” hoog in het vaandel voerde. Het heeft niet mogen duren…dank zij hun politieke leiders.

Dat Gent een stad is waar ze van elkaar houden was mij al eerder bekend. Dat bewijzen ze nu weer met het overlijden van Luc De Vos, die leuke rocker en schrijver die veel te vroeg de pijp aan maarten gaf. Ik heb Luc De Vos niet persoonlijk gekend en vond het een man die zijn kinderjaren niet was ontgroeid. Dat was een vergissing. Luc was gewoon een gezellige kerel en wist zeer goed waarmee hij bezig was. Dat moeten de Gentenaren ook geweten hebben. Ze hebben hem een fantastische hulde gebracht en daar heb ik bewondering voor. Dat is niet zo evident in Vlaanderen, waar het volk in vele gevallen zijn naaste de nek zou afbijten. Ik ben geen Gentenaar maar heb er dikwijls veel vriendschap mogen ervaren. Hun reactie op het overlijden van hun bekende medeburger verbaasde me dus niet. Ik voeg er mijn medeleven aan toe.

Dat er ondertussen een koffiebar is waar ze de laptop op tafel verbieden tekent alweer de zin voor sfeer en gezelligheid van de Gentenaren. Het is inderdaad geen zicht om een koffiebar om te willen toveren tot een kantoor dat de tijd waarin we leven vlak voor je ogen plaatst, daar waar je een ogenblik van verpozing gaat zoeken. En een koffiebar is nog een van de weinige oorden waar je dat kunt vinden. Het komt de Gentenaren toe om dat te beseffen.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s