Wat “zien” ik ? 98

Door Staf Knop

Dansen is nooit mijn kopje thee geweest, maar ik heb er altijd graag naar gekeken. Als knaap was ik al een grote bewonderaar van Fred Astaire en Ginger Rogers en ook van Gene Kelly en later van Cyd Charisse. Het moet zijn dat ik geëvolueerd ben want vandaag kijk ik met open mond naar het balletkoppeltje, Wim Vanlessen en Aki Saito, van de Opera van Vlaanderen. Die twee vormen al twintig jaar samen een danskoppel waarvoor men in New York in een lange rij staat. In eigen land kijken maar weinigen er van op, wat ik bijna als een misdaad beschouw. Vlaanderen wil blijkbaar alleen een politiek land zijn. Ondertussen zweven Wim en Aki als het ware de wereld rond en is het een rijkdom van genot om hen aan het werk te zien. Ik ben een onvoorwaardelijke fan van dit klassieke danskoppel.

Uit een onderzoek van het Waals Instituut voor Evaluatie van de Toekomstverwachting is gebleken dat de Walen zich steeds minder verwant voelen met de Vlamingen. Niet minder dan 66% van de ondervraagden gaf aan dat ze zich anders voelen dan de Vlamingen. Tien jaar geleden was dat nog maar 35%. Verder bleek uit het onderzoek dat ze zich Belg blijven voelen, maar dat ze minder affiniteit voelen met de Vlaamse landgenoten. Eigenlijk zal dat niemand storen in Vlaanderen. Toch wijst het op een andere denkwijze van beide gemeenschappen die zich de jongste jaren heeft ontwikkeld. Een goede of slechte vaststelling? Door de eeuwen heen is steeds gebleken dat het volk zich laat hersenspoelen door de leiders. De ontwikkeling van het onderwijs zou daarin verandering hebben gebracht. De vraag stelt zich of Vlaanderen daarin is gevolgd. De twijfels zijn voor het grijpen. Of zijn het de Walen die wat achterlijk zijn gebleven?

We stevenen alweer af op een nieuw jaar en ondertussen zijn er ook weer een paar vrienden en kennissen verdwenen. Het heeft te maken met de loop der tijden waaraan niemand ontsnapt. Er zijn ook zij die aan het einde van hun loopbaan zijn gekomen en plots moeten rekenen met de start van een nieuw leven. Voor Karel De Gucht zou dat het Zwarte Gat zijn, wat geen mens wil geloven, tenzij hij zijn Zwarte Gat zou zien zoals Dehaene dat destijds zag: een vet betaalde zetel in een of andere bestuursraad. Mocht dat niet het geval zijn, dan is hij te beklagen. Zelfs met een goedgevulde bankrekening, dank zij Europa, lost men het Zwarte Gat niet op. Zonder goedgevulde bankrekening ook niet. Ik weet er alles van.

Voor Herman Van Rompuy geen probleem. Hij zegt nu al dat er wat hem betreft geen sprake zal zijn van het Zwarte Gat. Wat iedereen graag zal geloven. Wie in de Europese Unie van zich heeft doen spreken zal verder nooit eenzaam door het leven gaan. We gunnen het hem. Indien we de brave Herman een steentje zouden werpen, is het alleen omwille van zijn mening over de huidige federale regering “die doet wat ze moet doen”. ‘t Zal wel zijn. De schuldenberg hebben we onbetwistbaar voor een groot gedeelte te danken aan Europa. En dat “vele Europese lidstaten al deden wat wij nu doen” is een boutade. Doe maar even de ronde. Voor de rest vind ik den Herman een sympathieke man en bewonder ik hem voor de manier waarop hij zijn politieke carrière heeft geleid. Velen zullen hem dat niet nadoen.

De Brusselse minister van Openbare Werken, Pascal Smet, heeft wat inspiratie gaan opdoen in Venetië en roept: “Hier wil je rondwandelen, in Brussel wil je weglopen.” Terwijl hij rondwandelde in Venetië wandelde ik rond in Brussel. Dat was, wat mij betreft, een hele tijd geleden ofschoon het mijn geboortestad is en ik Brussel in mijn hart draag. Toen ik er “rondwandelde” mocht ik vaststellen dat de straten in de omgeving van de Beurs al autovrij waren en geen auto te bespeuren was. Echter wel duizenden “rondwandelaars”, in contrast met wat Pascal Smet uitroept. Het centrum van Brussel leek me te vergelijken met het centrum van Brugge: ingenomen door duizenden toeristen. Daar heeft niemand een verhaal tegen. Maar ik zou wel aan Pascal Smet willen vragen om zich minder te bekommeren om de gebouwen op en rond de Grote Markt, dan wel om de vuile indruk die men bij al dat “rondwandelen” opdoet. En misschien heeft dat wel te maken met het vrij “rondwandelen” in de autovrije straten. En dan wil ik het nog niet hebben over die donkerbruine “kleerkast” van een vent, die me probeerde uit te dagen en me opzettelijk tegen het lijf liep. Iets dergelijks is schering en inslag in Brussel en indien men er liever “wegloopt” dan “rondwandelt”, moet men het zeker niet gaan zoeken bij de gebouwen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s