Wat “Zien” ik ? 94

Door Staf Knop

De Britse premier, David Cameron, weigert om 2,1 miljard euro op te hoesten voor de Europese begroting zoals de Europese Commissie vraagt. Dit jaar krijgt België 170 miljoen euro terug. Dat de Conservatieve partij van David Cameron geen goesting heeft om zoveel geld extra aan Europa te betalen zal hem wel sterk hebben doen nadenken, vooral in het vooruitzicht van de verkiezingen die volgend jaar in Groot Brittannië plaats hebben. De Britten hebben nooit in bed gelegen met Europa. Anderzijds is twee miljard euro niet niks. Vele lidstaten van Europa vinden trouwens dat Cameron gelijk heeft. Om zich af te vragen of ze daar in Europa wel weten waarmee ze bezig zijn. Pas op, ik vind de idee van een Verenigd Europa een goede zaak. Maar niet op de manier zoals het er nu uitziet en zeker niet met de huidige 28 lidstaten. En nog veel minder met het verdrag van Schengen, dat alle deuren wijd heeft opengezet. De westerse landen zijn als de honingpot van de wereld geworden. Niemand voelt er zich gelukkig bij. Kan het dan anders? Zeker en vast, maar wie ben ik om hier uit de doeken te doen hoe ik het zie, terwijl het in Europa krioelt van de blinden.

Dat België het land van de duizend betogingen is geworden behoort zo stilaan tot de geschiedenis. Nu is het ook het land van de ontelbare stakingen geworden en dat heeft meer te maken met de realiteit. Dat hebben we danken aan al die regeringen in een land dat maar een zakdoek groot is. Of die regeringen goed of slecht zijn voor de bevolking is niet belangrijk, om de vier of vijf jaar vliegen ze en komen er andere in de plaats. Wie bij de gelukkigen hoort krijgt de tijd om voor een spaarpotje te zorgen met achteraf een zitje in Europa. Voor wie dit allemaal heeft uitgevonden doe ik mijn hoed af. Ondertussen zijn wij echter de kinderen van de rekening. We zijn het ons verschuldigd om te bekennen dat we in dit land al jaren boven onze stand hebben geleefd. Dat is althans wat zowel de nieuwe Vlaamse regering als de federale ons willen laten geloven. Beide regeringen willen zich profileren als de redders van de toekomst. Omdat onze kinderen het beter zouden hebben moeten wij nu maar wat afzien, wij moeten nu maar lijden om onze kinderen toe te laten nog wat meer met vakantie te gaan. Dat is een filosofie die ik weiger te aanvaarden en alleszins beschouw als een drogreden van deze regeringen om te verdoezelen dat ze de bevoegdheid niet hebben om te regeren. Wij zouden het dus allemaal slecht hebben gedaan in het verleden. Maar wij bouwden wel het Atomium! En wat bouwen zij? Een voetbalstadion! Als je van “grandeur et décadence” spreekt.

Het is zelfs zo ver gekomen dat men ons nu aanprijst om pieren te vreten. Het zou gezond zijn en beter dan kreeft. Ik weet niet of ze gelijk hebben maar ik heb ook altijd een beetje gegeten met mijn ogen en dan zag ik liever een kreeft kruipen dan een pier. Die pieren stinken. Er wordt ons gezegd dat ze dat in Afrika als een lekkernij beschouwen. Goed jongens, maar ik leef in België en ik ben het gewoon om “sossissen” te vreten en geen surrogaat daarvan. Wij Belgen, leven in een rijk land. Of lezen jullie geen gazetten? Binnenkort doen ze hier zelfs het licht uit en moeten we niet meer werken. Daar zou Freya Vandenbossche voor gezorgd hebben met haar zonnepanelen. Ik zou haar liever voor iets anders hebben zien zorgen. Maar kom, iemand moet de hoed dragen en toevallig is zij dat…waar ik niks van geloof, want Vandelanotte (ik zal die zijn naam nooit kunnen schrijven) heeft daar een uitleg voor gegeven, waaraan geen mens kan twijfelen. Maar, zoals met de rest, betalen wij wel de rekening.

Omwille van het feit dat mijn vrouw is overleden wat op zich al erg genoeg is, krijg ik nu vijfhonderd euro minder op mijn toch al niet dik pensioen. Mij bekroop de goesting om ook eens met vakantie te gaan maar dat zit er echter niet meer in, want met wat er me overblijft ben ik gedoemd om die pieren te vreten. Hoe, we leven in een rijk land? De anderen misschien. Ik ben officieel aan de slag gegaan in 1937 en ik ben officieel gestopt in 1988. Kom, ik wil hier geen boekje over mezelf open doen, maar de bedoening in dit land wordt wel eens te grof.

Voor wie me een beetje kent of volgt is het al geen geheim meer dat ik tijdens de Tweede Wereldoorlog in een avontuur belandde, dat in mijn herinnering als gebeiteld staat. De laatste jaren is mijn belangstelling voor het gebeuren in die oorlog alleen nog maar is toegenomen. Over de Eerste Wereldoorlog die dit jaar herdacht wordt verschijnen bijna dagelijks nieuwe boeken, maar ondertussen zijn het vooral de films over de Tweede Wereld oorlog die geweldig blijven boeien en ik ben nu al benieuwd naar wat het volgend jaar zal worden met de 75ste herdenking van die bewuste oorlog. Ik kijk nu al uit naar de Franse film “Suite Française”, een nieuwe oorlogsfilm met onze Mathias Schoenaerts in de hoofdrol. In afwachting ging ik kijken naar de Amerikaanse oorlogsfilm “Fury” met Brad Pitt en waarover de kritiek uitzonderlijk gunstig oordeelde. Terecht. Het is de meest realistische oorlogsfilm die ik ooit zag. Een film met diepe inhoud, waarmee de jongere generatie beter zou verplicht worden om hem te zien om te beseffen wat het woordje “oorlog” echt betekent. Misschien zouden we dan “nooit meer oorlog” eens en voorgoed tot werkelijkheid kunnen omzetten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s