Wat “zien” ik ? 90

Door Staf Knop

Tijdens een vergadering van de Verenigde Naties heeft de Russische minister van Buitenlandse Zaken, Sergej Lavrov, het Westen verweten “arrogant” te zijn. Hij wees er op dat de NAVO en de Europese Unie zichzelf voorliegen en denken “de hoeders te zijn van de democratie”. Hij voegde er nog aan toe dat Oekraïne het slachtoffer geworden is van deze arrogante politiek. De Verenigde Staten en Europa zouden volgens de bewuste minister de controle willen verkrijgen van een nog groter geografisch gebied. Ik weet niet, maar ofschoon ik alles wat de politici zeggen met een korreltje zout neem, moest ik deze keer erkennen dat die Russische minister zei wat ik ook dacht. Ik heb hier in alle bescheidenheid al herhaaldelijk gezegd dat Europa in verband met Oekraïne zijn boekje te buiten ging. Het zijn hun zaken niet. Maar ondertussen zijn wij er het slachtoffer van en hebben wij geen redenen om de Russen enig verwijt toe te sturen. Alleszins niet wat Oekraïne betreft.

De wielrenners hebben hun wereldkampioenschap gereden en hebben allemaal het nakijken gekregen van een sympathieke Pool, van wie ik de naam niet kan schrijven en ook niet uitspreken. Wat ik wel kan is mijn bewondering uitdrukken voor dat kereltje en mijn spijt voor Philippe Gilbert en Greg Van Avermaet. Tom Boonen is nooit voor zijnen baard geraakt, terwijl ik ook niet kan zeggen dat het een mooie wedstrijd was. Ik vond er geen verschil in met een gewone koers: ze laten er een stuk of drie ontsnappen en voorop rijden tijdens de hele wedstrijd, om dan uit hun kot te komen en dikwijls te laat. Ik ben nooit een fervente bewonderaar geweest van de wielrennerij, maar met een wereldkampioenschap komt er ook een vaderlands gevoel bij te pas. Eddy Merckx heeft me daarom nooit kunnen ontgoochelen, maar zijn opvolger moet nog geboren worden. En als het even kan, zonder baard.

In de kranten las ik een bericht dat mij een pijnlijke steek in mijn hart bezorgde. Steven Spielberg zou zijn volgende film opnemen in de Babelsberger Filmstudio’s in Berlijn. Het wordt een spionagefilm die zich volledig afspeelt in Berlijn tijdens de Koude oorlog, met Tom Hanks in de hoofdrol. Wie mij kent en wie mijn autobiografisch boek “Wilhelmstrasse 119 Berlijn” gelezen heeft, zal mij niet kwalijk nemen dat ik hier mijn spijt uitdruk dat Vlaanderen dergelijke mogelijkheid niet heeft. Ooit bezocht ik die Babelsberger Filmstudio’s en hoopte ik dat mijn boek daar kon verfilmd worden. En Tom Hanks is mijn uitverkoren acteur. Bovendien is er al meer dan een jaar sprake van een verfilming van mijn oorlogsbelevenissen in Berlijn, maar het blijkt dat Vlaanderen de voorkeur geeft aan een film over klein duimpje. Meer wil ik daarover niet kwijt, maar ik vind deze situatie een ramp voor filmend Vlaanderen.

Bij “De Madammen” zag ik een dame zitten die zich in een boek de vraag stelt “Waarom zijn de Amerikanen zo zot op Belgisch eten?”. Omdat de Amerikaanse vreet op geen kloten trekt natuurlijk. Zo gezien zou men ook kunnen stellen dat die bewuste Amerikanen hun voorkeur naar Frankrijk richten. Het zou kunnen, maar in Frankrijk spreken ze geen Engels. Hier dus wel…en zelfs tot het langs je oren en neusgaten uitkomt. Ik heb niks tegen al dat Engels gelul, maar in de keuken spreek ik ook liever Vlaams en Frans. De Amerikanen ook blijkbaar. Wie zou er kunnen concurreren met onze friet met mosselen. Toch niet de French Potatos? En wie zou er beter doen dan onze Gentse Waterzooi of ons Stoofpotje van Konijn? En dan heb ik het nog niet over onze rijstpap met gouden lepeltjes. Dat krijg je alleen maar in de hemel. Precies. En dat is België. Tenminste…dat was het. Nu lees ik dat er in Oostende kinderen zijn die ‘s ochtends naar school moeten zonder dat ze iets achter de kiezen hebben gestoken. Dat breekt mijn hart. Ik weet niet wie daar in Oostende verantwoordelijk voor is, maar zet die tegen de muur verdomme.

Uit een nationale gezondheidsenquête blijkt dat één op de drie Belgen emotionele problemen heeft. Dat zou vooral te maken hebben met slecht slapen omwille van te grote zorgen, zich gestresseerd of angstig voelen en gedeprimeerd zijn. Wat de oorzaak van dit alles is zal wel voor iedereen anders zijn. Een ding weet ik zeker: we leven in een gevaarlijke wereld op alle vlakken. Te jachtig, te onveilig, te ongezond, te onzekere toekomst en voor velen te ingewikkeld en te druk. Ik meen te mogen zeggen dat ik een andere wereld heb gekend, waarbij niks van dit alles aan de orde was. Met de regelmaat van een klok een oorlog en alles werd opgelost. Dat is nu niet meer het geval en het geweld gebeurt in het geniep. Er wordt gevochten voor niks. Niet te verbazen dat er emotionele problemen van komen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s