Wat “zien” ik? 82

Door Staf Knop

Er is dit jaar al heel wat te doen geweest en terecht, omtrent de herdenking van de Grote Oorlog die honderd jaar geleden ontstond en voor het grootste gedeelte werd uitgevochten in Vlaanderen. Wat mij daarbij opviel is het feit dat geen enkele Tv-zender gebruik maakte van de ontelbare bestaande films over die bewuste oorlog. Zoals na elke oorlog zijn de filmmakers er als de kippen bij om er een film over te draaien. Niet allemaal meesterwerken, helaas. Maar wat de Grote Oorlog betreft herinner ik me een paar films tot driemaal toe te hebben gezien op het moment van hun eerste verschijnen: enerzijds betreft het “The Big Parade” (1925) van King Vidor met John Gilbert en Renée Adoree, en anderzijds gaat het om “Wings” (1927) van William A. Wellman met de jonge Gary Cooper. Dit is de eerste film ooit die met een Oscar werd bekroond. Het waren nog stomme films en ik was nog maar een knaap toen ik ze zag, wat me door omstandigheden in de mogelijkheid had gesteld (zie mijn boek “Hollywood, mijn lief”). Nooit heb ik die bewuste films kunnen vergeten omdat ik ze later vergeleek met andere oorlogsfilms. De waarheidsgetrouwe beelden en het verhaal van mijn geciteerde films werden later nooit of zelden overtroffen. Vanzelfsprekend kunnen de bewuste films nu niet meer worden uitgezonden zonder voorafgaandelijk commentaar. Daar wringt het schoentje blijkbaar bij de Tv-zenders. Een betreurenswaardige toestand.

Het is vakantie…en ik hoef het toch niet altijd over de politiek en andere rampen te hebben. Gisteravond had ik heimwee naar de tijd toen ik artistiek verantwoordelijk was voor de programmatie in het Knokse casino. Ooit heb ik twee sterren uitgenodigd voor mijn persoonlijk genoegen: Marlène Dietrich en Juliette Greco. Dat zat zo. Na hun optreden in de grote spektakelzaal voorzag ik ook een kort optreden in onze nachtclub “Bagatelle”. Dat was een gezellige keet die verliefde koppeltjes toeliet om in de halve duisternis te genieten van zoete jazzmuziek en een glaasje champagne. Beseffen jullie wat het betekende wanneer Marlène Dietrich met haar uitgerookte stem stond te zingen “dat ze van kop tot teen op liefde was ingesteld”? En Juliette Greco die het telefoonboek mocht zingen, het klonk altijd alsof ze je haar hart toevertrouwde. Dit was enig om er van te genieten. Vergeef het mij, maar het wekt soms mijn medelijden op wanneer ik op het kleine scherm naar een optreden kijk van…de Rolling Stones.

Ik weet niet, maar ik heb het gevoel alsof het jaar 2014 het jaar is van de wederopstanding van de Arabische wereld. Onder deze titel schreef de destijds bekende journalist, Jean Wolf, vijftig jaar geleden een boek waaruit vandaag veel te leren valt. Ik heb toen die Jean Wolf leren kennen in Beiroet, de Libanese hoofdstad, waar hij geregeld verbleef en ik af en toe. Libanon werd in die tijd zo’n beetje beschouwd als het Zwitserland van het Midden Oosten. Tussen haakjes, toen ik een tripje maakte naar Damascus in Syrië, belandde ik er onmiddellijk “in den bak”, gewoon omdat mijn identiteitskaart vermeldde dat ik journalist was. Het geeft een beetje weer dat er toen aan die kant ook al spanningen leefden die later andere vormen zouden aannemen. Die Jean Wolf was een kenner van het Midden Oosten en zijn boek was als de bijbel ervan. Het is hier niet de bedoeling om de belangrijkste punten te bespreken, maar de Europese politici zouden er wel een en ander kunnen uit leren. Blijft de vraag of de Europese en andere politici wel zo leergraag zijn. Ik durf dat te betwijfelen. Trouwens…waarom zouden die verwijten alleen de politici treffen, wanneer we vaststellen dat deze samenleving in blindheid leeft en niet de geringste belangstelling heeft voor het verleden. Gelukkig is er toch de herinnering aan de eerste wereldoorlog en kan er al gedacht worden aan de herdenking van de Tweede volgend jaar.

Misschien loont het de moeite om nog even te wijzen op die 4 augustus en de verscheidene plechtige herdenkingen, waaronder die op het Luikse stadhuis. Daar zou de burgemeester het Franse Ere -legioen geschonken worden door de Franse president, François Hollande, in aanwezigheid van koning Filip en koningin Mathilde. Ook ontslagnemend premier, Elio Di Rupo, was aanwezig. Het verliep allemaal volgens de regels en Luik werd flink in de bloemetjes gezet. In zoverre dat François Hollande meende een serieuze lans te mogen breken voor de Francofonie en het feit dat Luik eigenlijk een “résumé” is van Parijs. Ik vond dat een beetje teveel van het goede en vooral misplaatst bij deze gelegenheid. Ik ben niet tegen welke taal dan ook, maar in de gegeven omstandigheden zag ik niet waarom Frankrijk in de koffer zou kruipen met een specifiek Belgische stad. Zelfs Filip voelde er zich ongemakkelijk bij. De Vlaamse zenders zonden deze “plechtigheid” niet uit.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s