Wat “zien” ik ? 80

Door Staf Knop

Met dat Krimifestival op Canvas dat ons moest toelaten kennis te maken met enkele uitzonderlijke misdaadfilms van Europese makelij, hebben de Canvasjongens een kemel met drie bulten geschoten. Ik neem aan dat ze die films niet vooraf hebben bekeken en dat ze er werden ingeluisd met superlatieven die sommige films vergezellen. Zo kregen we “Le Gamin au Vélo” van de gebroeders Dardenne aangeboden, de grote prijs van het festival van Cannes. Tijdens de afgelopen tien jaar heb ik nooit dergelijke “navet” gezien. Een film en een knaap om van te kotsen. Een film die een totaal gebrek aan psychologische kennis illustreert en waarvan de toeschouwer alleen een grote dosis ergernis overhoudt. Zelfs onze eigen Belgische actrice, Cécil de France, heeft mij niet kunnen overtuigen van het feit dat deze film te Cannes werd bekroond. Het moet zijn dat er in dat Franse zuiderse gat sinds 1968 nog steeds niets veranderde. Tijdens het festival van dat jaar was ik er van de partij en moest vaststellen dat de “nouvelle vague” met Jean-Luc Godard op kop, het nu allemaal eens beter zou doen. Blijkbaar is hun kijk op sommige films nog steeds niet veranderd. Maar ondertussen zijn wij er nu wel de dupe van. Omdat men bij de VRT niet beter weet.

Zestien leiders van het Internationaal Olympisch Comité hebben te Lausanne het voorstel van hun voorzitter, Thomas Bach, goedgekeurd om een permanent Olympisch televisiekanaal in het leven te roepen. Deze zender zou de Olympische sporten promoten en de jeugd warm maken voor de Olympische gedachte. Niemand zal zich daartegen verzetten. Ik ook niet…maar indien het zo simpel is vraag ik me af waarom er totnogtoe niemand op de idee is gekomen om een permanente boekenzender tot stand te brengen. Daarmee zou dan eindelijk een leemte ingevuld worden, waarop misschien niet iedereen zit te wachten (op de Olympisch zender ook niet), maar die de boekenliefhebber zou toelaten zich in te lichten over wat er zoal aan literatuur op de markt is en welke boeken er nieuw verschijnen. Dit heeft geen vergelijking met een Olympische zender, maar ik dacht dat de opvoeding van de kijker wel wat belangrijker is dan mijn zoon (mocht ik die hebben) warm te maken om te leren lopen als een af te schieten raket.

En dat ik sowieso al iets heb tegen het afschieten van raketten hoeft niemand te verbazen. Het volstaat om de kranten open te slaan om vast te stellen tot wat die raketten in staat zijn. Europa is nu bijna volledig omringd door oorlogvoerende landen, maar heeft veel noten op zijn zang die niet verantwoord zijn. Niet alleen bezit Europa geen leger waarachter het zich kan indekken, maar bovendien zijn het onze zaken niet wat er in andere werelddelen aan de hand is. Dat is uiteraard wat simpel uitgedrukt maar een academische uitleg is hoe dan ook overbodig. En alleszins geen voldoende argument om de dingen erger te maken dan ze al zijn. Dat afgeschoten vliegtuig is een ramp met nagenoeg driehonderd slachtoffers. Wie daarvoor verantwoordelijk is dient ernstig aangepakt, maar niet met een derde wereldoorlog. En ik krijg zo stilaan het gevoel dat het precies dat is waarop de grote mogendheden rekenen. En Europa is geen grote mogendheid. Nog niet.

Het is me opgevallen dat Barack Obama, de president van de Verenigde Staten, een Amerikaans vlaggetje draagt in het knoopsgat van zijn vest. Ook Elio Di Rupo, ontslagnemend premier van België, heeft al altijd een Belgisch vlaggetje in het knoopsgat. Er is uiteraard niks mis mee en het getuigt van trouw aan het vaderland. Alleen…heeft die trouw aan het vaderland me bijna het leven gekost. Het gebeurde in 1943 toen ik als verplichte arbeider in Berlijn vertoefde en er met een kameraad naar de première ging van de Duitse film “De Vlaschaard”, naar het boek van de Vlaamse auteur, Stijn Streuvels. Mijn vriend en ik droegen beiden een Belgisch vlaggetje in het knoopsgat, als wilden we tonen landgenoten te zijn van de schrijver. We verschenen nog maar in de voorhal van de Ufapalast, de grootste filmzaal van Berlijn, of we werden opgepakt door de Gestapo en naar een bureau gebracht op de Kurfürstendamm, waar we gedurende vier uren op de rooster werden gelegd. Ik weet niet of iemand zich dat nu kan voorstellen, maar op dat ogenblik deed ik verschrikkelijk in mijn broek. Alleen al de naam van de Gestapo was voldoende om de stuipen op het lijf te krijgen. Twee weken later behoorden we alle twee tot een net van de Britse geheime dienst. Indien ons op dat moment hetzelfde was overkomen zouden we sowieso zijn omgekomen van angst. Om maar te zeggen dat bepaalde onbenulligheden zware gevolgen kunnen hebben en het dragen van zo’n vlaggetje in het knoopsgat levensgevaarlijk kan zijn. Alleen het tijdstip waarop je het draagt is belangrijk.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s