Wat “zien” ik ? 76

Door Staf Knop

Naar aanleiding van een opdracht door Ingrid Lieten, de minister van Media, is men tot de conclusie gekomen dat de Tv-zenders en de productiehuizen beter moeten samenwerken en minder fictie moeten realiseren, ondanks het feit dat de Vlamingen gulzig zijn naar de eigen series. Men moet mij maar eens vertellen wat hier achter schuilt, want bij mijn weten is er geen enkel productiehuis dat aan een eigen fictie- serie begint zonder de voorafgaandelijke fiat van een zender. Er zou meer geld kunnen besteed worden aan een project, waardoor het ook beter zou zijn. Een drogreden, wie het mij vraagt. Geef de kijker wat hij vraagt, maar zorg er voor dat hij er iets bij leert. Fictie is daartoe het uitverkoren programma. Indien het een kwestie is van besparing, kan men dat beter overwegen aan de kant van die zovele idiote spelprogramma’s. Zo zullen onze acteurs en actrices niet nog meer een beroep moeten doen op de werklozensteun.

Een peiling heeft uitgemaakt dat de “Lambada”, het dansplaatje van Kaoma dat 25 jaar geleden plots op alle schermen verscheen, de grootste zomerhit aller tijden is. Ik zou het er niet over hebben indien hier niet werd bewezen wat de impact kan zijn van een reclamespotje. Dat de “Lambada” een leuk nummertje is zal niemand betwisten, maar het zal voor eeuwig blijven herinneren aan dat jonge koppeltje, een meisje en een jongen van amper twaalf jaar, dat de bewuste dans op onverbeterlijke wijze uitvoerde. Men geraakte er niet op uitgekeken. Het koppeltje werd wereldberoemd en het liedje ook. Zo zie je maar dat “wij maken uw keuken” geen nutteloze reclame is en dat het systeem zich eveneens opdringt op ander gebied. Zo zag ik thans in een krant een reclamespotje voor een boek van Tom Lanoye. Het is een lovenswaardige poging, maar een trailertje op het scherm zou zeker vruchtbaarder zijn. Ik val in herhaling met er op te wijzen dat hierin de toekomst schuilt voor de boekenuitgevers.

Wat die Rode Duivels teweeg hebben gebracht onder de Belgische bevolking grenst aan het ongelooflijke. Ineens ziet men nog alleen Belgische vlaggen, wat mij fel aangrijpt en om voortaan ook een fan te worden van die Rode Duivels. Na hun kwalificatie voor de tweede ronde in Brazilië kon de vreugde in het land niet meer op. Zelfs de koningin en de koning stonden te juichen. En ondanks een eerder magere wedstrijd tegen de Russen juichte heel België mee. Dergelijke beelden zijn een opsteker voor het land dat nu nog alleen een regering nodig heeft waarvoor we evenzeer kunnen juichen. Maar…is dat niet teveel gevraagd?

Misschien was ik acht of negen jaar toen ik voor het eerst de meesterlijke film “City Lights” van Charlie Chaplin zag. Sindsdien heb ik die film nagenoeg zes of zeven keer teruggezien en nu weer op Eén. Net alsof die film me steeds is blijven begeleiden. Het is en blijft een meesterwerk…waarin Chaplin een roos krijgt van het blinde bloemenmeisje, dat dank zij hem opnieuw ziet. Het is de meest ontroerende scène die ooit in een film te zien was. Toen Charlie Chaplin die film draaide was hij nog geen dertig. Jaren later, in 1969, was het me gegeven getuige te zijn van het feit dat Chaplin opnieuw een roos kreeg van de echtgenote van de toenmalige Franse president, mevrouw Pompidou. Het gebeurde in de Opera Garnier te Parijs, waar de wereldpremière plaats had van “De Gravin van Hong Kong”, de laatste film van Charlie Chaplin. Ondanks zijn hoofdvertolkers, Marlon Brando en Sophia Loren, werd het zijn slechtste film ooit. Als enige Vlaamse journalist zag ik deze geniale man afgaan als een gieter, terwijl hij tijdens een diner in het foyer van de opera tussen honderden aanwezigen als een geslagen hond aan tafel zat. Deze man, die ik als knaap zo had bewonderd, zat nu vlak voor mij en sprak me toe als een 80-jarige die zijn eerste nederlaag erkende. Amerika, waar hij samen met vele anderen, de film tot een kunst had verheven, had hem het land uitgewezen omdat hij zogezegd communistische neigingen had. Om hen te tonen dat hij er nog steeds was, dacht hij zijn laatste film te moeten vertonen in het befaamde Parijse Opera Garnier en beklommen de talrijke genodigden de trappen van de opera tussen de Garde Républicaine. Het zou de grootste filmpremière ooit worden. Toen mevrouw Pompidou een roos schonk aan Chaplin bloedde mijn hart evenzeer als het zijne. Ze zal wel geweten hebben wat die roos voorstelde. Hij wist het zeker…en ik ook. Een hele week ben ik in zijn nabijheid gebleven en hadden we enkele gesprekken, waarvan ik relaas uitbracht in de krant. Chaplin voelde wel hoezeer ik met hem meeleefde. In zoverre zelfs dat hij mij bij het afscheid een geschenkje gaf. In een doosje ontdekte ik een prachtige zwarte zijden strik, die ik altijd bijhield en later duizend keer heb gedragen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s