Wat “zien” ik ? 74

Door Staf Knop

“Wie één bondgenoot aanvalt, valt ze allemaal aan. Aan hun kant staat het sterkste leger ter wereld.” Het is stoere taal die Barack Obama daar sprak in Polen en gericht tegen Rusland. Of het ook verstandige taal is blijft nog maar de vraag. De Amerikaanse president zakte dan af naar Brussel waar hij zijn “oorlogstaal” nog eens zou herhalen tegenover de sterkste industrielanden. Achteraf zou hij zich naar Normandië begeven om er de landing te herdenken van het geallieerde leger op 6 juni 1944.

Ik weet het niet, maar ik vind dat niet kloppen. Aan de ene kant zich krijgshaftig opstellen om dan een van de schrikwekkendste momenten uit de geschiedenis te herdenken, lijkt mij niet helemaal wat ik zou verwachten van een wereldleider. Anderzijds heb ik al herhaaldelijk moeten vaststellen dat de generatie die niets van die oorlog heeft meegemaakt, zich helemaal niet werkelijk kan voorstellen wat het woordje “oorlog” echt betekent. Toen die bewuste landing in Normandië gebeurde, waren er vier jaren aan voorafgegaan met miljoenen slachtoffers. Wanneer in 1940 in Duinkerke het Britse leger zelfs op een vlot zou teruggekeerd zijn naar Engeland, was ik er bij. Ik mocht echter niet inschepen omdat ik geen militair was. Maar ik zou wel mijn deel van die oorlog beleven aan deze kant van de plas, met een onvergetelijk avontuur in Berlijn en onder de neus van de nazi’s. Ik vertelde het in mijn boek “Wilhelmstrasse 119 Berlijn”, waarvoor ik geen herdenking nodig heb, maar waarvan de herinnering me nooit verlaat.

Niet zonder ontroering heb ik naar die huidige herdenking gekeken op Eén en met bewondering heb ik geluisterd naar de gelegenheidstoespraak van François Hollande, de Franse president. Welke fouten men die man verwijt in zijn beleid van Frankrijk raken mij niet, maar zijn toespraak op de herdenking van D-Day was schitterend, klaar en duidelijk, ontroerend, onpartijdig met een nadrukkelijke hoop voor begrip onder alle volkeren, zonder de heldenmoed te vergeten van de legers die er op 6 juni 1944 bij waren. De aanwezigheid van die vele wereldleiders betekende een hart onder de riem voor allen die de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt.

Nu de herdenking aan D-Day voorbij is wil ik er nog even aan herinneren dat de toenmalige Duitse Bondskanselier, Gerhard Schröder in 2004 de herdenking bijwoonde en zich liet vergezellen door de toen 86-jarige baron Philipp von Boeselager, de laatste overlevende van de verzetsgroep met Claus von Stauffenberg, die op 20 juli 1944 een aanslag zou plegen op Adolf Hitler. Philipp von Boeselager was de man die de springstof leverde voor de aanslag en waarmee Claus von Stauffenberg zou vertrekken van op een overwoekerd vliegveldje in Rangsdorf, dat ik samen met een jonge vriend vertrekkensklaar zou maken. Eerder hadden we aan een etentje gezeten met von Stauffenberg, zonder te weten wat zijn plannen waren maar waarvoor de Duitsers nu nog steeds in bewondering staan volgens een peiling van Der Spiegel. Het werd echter een mislukte aanslag, net zoals de vorige veertig aanslagen op Hitler. Hij overleefde ze allemaal. De grootste oorlogsmisdadiger aller tijden beschouwde zichzelf als onsterfelijk.

Tijdens zijn regeringsjaren werd koning Albert II algemeen beschouwd als een zeer verdienstelijke koning. Zijn zoon, Filip, zou nooit een goede koning zijn. En plots, toen Albert de troon overliet aan Filip, werden de rollen omgekeerd. Om eens en voorgoed de puntjes op de i te zetten heeft Albert, samen met zijn echtgenote, een interview toegestaan op VTM en RTL. Wie kan hem dat verwijten? Het gesprek is trouwens uitgegroeid tot een openhartige kijk op de gebeurtenissen, waarbij is gebleken dat Albert, ondanks zijn 80-jarige leeftijd, over een uitstekend geheugen beschikt. Dit werd gewoon het verhaal van een koning, die niets aan de verbeelding van anderen heeft willen overlaten. Dat hij daarbij een paar zeer intieme puntjes heeft overgeslagen kan hem niet verweten worden. We zouden allemaal hetzelfde doen. En ik zie ook niet waarom hij voor “zijn waarheid” de toelating aan zijn zoon had moeten vragen, terwijl anderen al “hun waarheid” de wereld hadden ingestuurd.

Vorige week hebben wij het overlijden vernomen van Jos.Ghysen (88j), van Jean Walter (92j) en ook van Anni Andersen (77j). Hun heengaan heeft me diep getroffen, niet alleen omdat ze alle drie tot mijn vriendenkring behoorden, maar ook omdat ze deel uitmaakten van mijn generatie. Jos.Ghysen was een kameraad van vele jaren. Als radiopresentator was hij niet te overtreffen. Jean Walter was de charmezanger die de weg effende voor al zijn navolgers. Anni Andersen was de echtgenote van Maurice Dean en samen maakten ze zelfs carrière in Las Vegas. Vlaanderen zal hen altijd blijven gedenken.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s