Wat “zien” ik ? 72

Door Staf Knop

België heeft gewonnen en dat verheugt mij. Bart De Wever heeft het zeer slim gespeeld, ten koste van het Vlaams Belang. Zonder de verloren stemmen van het Vlaams Belang zou het er allemaal anders hebben uitgezien. En indien ik er van overtuigd ben dat België gewonnen heeft komt het precies omdat De Wever tijdig heeft ingezien dat een onafhankelijk Vlaanderen er niet inzit, terwijl het Vlaams Belang daarvan een hoofdstreven maakte. Stilaan schoof De Wever die onafhankelijkheid naar de achtergrond en bleek hij plots zeer constructief gezind. Zonder er de schijn van te hebben groef hij de sterfput voor het Vlaams Belang, waar die partij blindelings inviel. Hun leden die wel verandering wensten maar geen splitsing van België zagen de open deur van De Wever en liepen over… want de rest van hun programma was hetzelfde. Dat heeft De Wever zeer goed begrepen en dus…weg met die Vlaamse vlaggen. Ik zal de laatste zijn om hem dat te verwijten. Dat is de politiek en hij bleek de slimste. En dat bewonder ik.

Er is een nieuwe directie in “Casino Knokke”. Na jaren van totale duisternis kondigt de nieuwe uitbater aan dat het de bedoeling is om er opnieuw het licht aan te steken. En de “nieuwe uitbater” is eigenlijk een charmante dame, die alles in huis heeft om velen naar haar kraam te lokken. De vraag stelt zich echter wat “het kraam” zoal zal te bieden hebben. De Knokkenaars kijken er reikhalzend naar uit en weten wat er in een ver verleden allemaal toe leidde om van hun gemeente het gespreksonderwerp te maken tot ver buiten de grenzen. Ik weet het ook en ik weet vooral hoeveel er op tafel moet komen om het te evenaren, laat staan om het te overtreffen. De tijd is niet meer wat hij is geweest, beweren sommigen. Dat klopt. Maar de mensen veranderen niet en blijven nog steeds te verleiden…echter met andere middelen. De nieuwe directie van het casino zal ze moeten ontdekken om de uitstraling naar verre einders te leiden.

Op een van die Franse zenders zag ik een programma waarin Michel Drucker terugblikte op vervlogen tijden en herinnerde aan toen bekende zangers en hun succesnummer. Aan zijn zijde zat Charles Aznavour, Michel Fugain en Marcel Amont. Er was een tijd dat ik mede verantwoordelijk was voor de programmatie in het Parijse “Cabaret de la Belle Epoque”. Van alle herinneringen die Michel Drucker uit zijn koker toverde kreeg ik een krop in de keel. Twee zijn mijn geheugen steeds blijven teisteren omdat ik ze enerzijds zo goed kende en anderzijds omdat hun nummertje me nooit losliet. Het betreft Mouloudji met zijn liedje “Un jour tu verra, on se rencontrera…” en de andere, de onvergetelijke Henri Salvador met “J’aimerais tant voir Syracuse”.

Er zijn zo van die liedjes die je hele leven blijven achtervolgen. Ik vraag me dikwijls af of dat voor de hedendaagse jeugd ook het geval is met een nummertje van de “Rolling Stones”.

Mijn kleindochter bezit negen paarden. Dat zal geen mens interesseren en ik weet zelf ook niet wat ze er mee doet. Ik weet alleen dat zijzelf een knappe amazone is en dat was al zo toen ze tien jaar oud was. Voor mij bewijst het dat het bloed kruipt….want mijn hele familie bestond alleen uit paardenliefhebbers. ‘s Zondags troffen ze elkaar allemaal aan op de paardenrennen te Bosvoorde of Groenendaal. Tijdens de zomermaanden werd dat Oostende. Waren het dan allemaal gokkers? Dat was een ander paar mouwen en ofschoon er af en toe wel een gokje afkon, waren ze veel te nuchter om werkelijk door te dringen tot de gokkerswereld. Als achttienjarige kende ik dat wereldje als mijn broekzak. Ik kende ook alle jockeys en eentje onder hen kende ook mijn meisje, het kind uit mijn straat en voor wie ik door de hel zou zijn gegaan. Maar het is wel die bewuste jockey die er mee getrouwd is. Ik hoorde nooit meer iets over het koppel…tenzij onlangs. Op Canvas zag ik een documentair over de paardenrennen in België en werd ons getoond wat er is over gebleven van de rennen in Bosvoorde en Groenendaal. Om bij te huilen. Opnieuw zag ik mijn jeugd als een film. De kers op de taart kwam er met gesprekken met vroegere jockeys, Wollanders, Nagy en ook…Mensen, het zou eigenlijk niet mogen. Maar na zovele jaren te worden geconfronteerd met diegene die je eerste liefde afsnoepte, nee…het zou niet mogen.

De negen paarden van mijn kleindochter herinnerde mij aan vroegere tijden en aan mijn familie. We gingen naar de wedrennen omdat we gek waren van die beesten en om de schoonheid van de rennen. Niemand beseft het, maar paarden zijn dieren om van te houden. Ze lopen sierlijk en elegant als de mooiste vrouw ter wereld. Sinds die tijd ben ik nooit meer naar de rennen geweest, maar die documentaire op Canvas leerde mij wat ik heb gemist. En hoezeer ik het verdwijnen van Bosvoorde en Groenendaal betreur.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s