Wat “zien”ik ? 70

Door Staf Knop

Er zijn zo van die dingen die je soms doen opkijken. Zo werd de Europese dag van de opera op zaterdag 10 mei te Brussel gevierd op een wel zeer bijzondere manier. Op alle trams, lijnbussen en metro vergastten een twintigtal operazangers van de Muntschouwburg de reizigers op een aria van Puccini of Mozart. Een initiatief dat er mocht zijn, ofschoon ik niet geloof dat het veel mensen naar de opera zal lokken. Hopelijk vergis ik me.

Voor mij herinnert die 10 mei aan andere dingen. Die dag werd ik in 1940 om vijf in de ochtend uit mijn bed gelokt door het kanongebulder dat het afweergeschut veroorzaakte tegen de luchtaanval van de Duitse stuka’s, die hun bommen strooiden op de Vlaamse steden. Het was oorlog. Een oorlog waarop niemand was voorbereid, hier niet, in Nederland niet, in Frankrijk niet en ook niet in Groot Brittannië. De Britten kwamen ons ter hulp met de wapens die ze vlug uit een museum hadden gehaald. Ze vervoegden het Belgische leger dat zich verplaatste met paard en kar, gevolgd door de Duitse trein-vrachtwagens. Verschrikkelijk om aan te zien. En wij maar lopen tot diep in Frankrijk. Alles vruchteloos want de Duitsers zouden ons vijf jaar lang onder de knoet houden. En volgend jaar gaan we het allemaal eens herdenken…ofschoon er niet veel meer overblijven die het kunnen vertellen.

In het journaal van onze Tv-zenders werden ons beelden getoond van de vele lijken die op straat liggen in Zuid-Soedan. Dan was er een of andere rebellenleider die verklaarde dat het moest stoppen. Ik herinner me dat ons dergelijke beelden werden getoond enkele jaren geleden en dat Soedan ondertussen vele navolgers heeft gekregen. Het is een schande, maar de informatie haalt het. En toch…herinner ik me het begin van mijn journalistieke carrière, toen de hoofdredacteur ons op het hart drukte dat er geen foto’s met lijken in de krant mochten verschijnen en dat er geen artikels mochten geschreven worden over zelfmoordenaars. En of er nu wat veranderd is! Ik vraag me alleen af of dit wel nodig is en of dit niets te maken heeft met de depressie van al die mensen die er onder lijden. Er worden commissies opgericht voor onderzoek naar van alles. Misschien moet er in dit verband nog eentje bij.

Ik heb me dus vergist. Vorige keer vertelde ik hier nog nooit een vrouw te hebben gezien met een stoppelbaard. Nu dus wèl. En ze kan nog zingen ook. Dat blijkt uit het resultaat van het Europese Songfestival, waar ik niet meer heb naar gekeken. In het journaal van alle Tv-zenders kon je er echter niet naast kijken. Voor mij niet gelaten, maar ik zou niet graag wakker worden met Conchita Wurst naast mij. Zelfs al zou ze dat ding afscheren zou ik er nog niet goed van zijn. En nochtans…wil ik de herinnering aan Jenny Tanghe niet besmeuren, want Jenny was niet alleen een schitterende actrice (moeder cent), maar was zich bewust van het feit dat ze geen enkele gelijkenis vertoonde met Marilyn Monroe. Daarvan leverde ze het bewijs met een korte Tv-spot waarin haar door een straatrover de handtas van de arm wordt gerukt en het op een lopen zet. En Jenny roept hem na: “Dat van dat verkrachten is er niet meer bij zeker?”. Tijdens de viering van het vijftigjarig bestaan van de Vlaamse televisie zat ik samen met Jenny en Armand Pien in de bus, die er ons naartoe voerde. Jenny herinnerde zich dat filmpje en alle drie hebben we er hartelijk om gelachen. Alweer een bewijs dat zelfs een vrouw die het niet van haar uiterlijke schoonheid moet hebben, ook mooi kan zijn.

En over een week weten we hoe België en zelfs Europa er zullen uitzien en welke onheilspellende veranderingen ons boven het hoofd hangen. Omdat ik al altijd sympathie had voor Guy Verhofstadt hoop ik dat hij het doel waarvoor hij zo vurig strijd heeft geleverd, ook bereikt. Europa zonder Verhofstadt zie ik helemaal niet zitten. Wat de Vlaamse regering in België betreft zou ik het fijn vinden mocht Kris Peeters blijven wat hij is, omdat hij als minister-president goed heeft gepresteerd. En laten we die federale regering met Elio Di Rupo als premier, verder haar werk laten doen, alle andere beloftes ten spijt. Zoals de zaken er tot nog toe voorstaan wil het mij voorkomen dat alle wijzigingen met de daaraan verbonden risico’s, niet de minste zekerheid op verbetering inhouden. En wat mij betreft wil ik niet gulzig zijn. Ik zou geen goede echtgenote ruilen voor de beloftes van een minnares. Ik blijf bij wat ik heb

Advertisements

One thought on “Wat “zien”ik ? 70

  1. Weer leuk om te lezen hier op het eiland reunion.wel hou ik het bij Marianne Thyssen al verdient ook Guy wel een promotie .salut en de kost!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s