Wat “zien” ik ? 69

Door Staf Knop

Allen die het geweld in zich dragen zouden van deze aarde moeten verdwijnen. Meer dan de helft zou in lucht opgaan en er zou eindelijk vrede heersen op deze aarde. Een droom die nooit waarheid kan worden. Spijtig, want de overblijvers zouden voor het grootste gedeelte uit vrouwen bestaan en daar zouden al die vredelievende mannen blij mee zijn. Op voorwaarde uiteraard dat ze er allemaal zouden uitzien als tweelingzusters van Penelope Cruz. Want stel je voor…allemaal tweelingzusters van die Homans, de schaduw van Bart De Wever…

En zo moeten we alweer vaststellen dat er nooit een totale vrede zal heersen op aarde. We blijven dus gedoemd om met het geweld te leven en de strijd naar geld en macht. Mensen…wat zijn we klein. Dat we er dagelijks en op elk moment van de dag mee geconfronteerd worden door de media is een vloek van God. Misschien…indien we daarvan zouden verlost worden zou de drang naar de “impossible dream”, die zo ontroerend door Jacques Brel werd bezongen, voor een stukje werkelijkheid worden. Eens werd ons duidelijk gemaakt dat “het woord” het machtigste wapen is. En inderdaad, herinneren we ons wat die Duitse brulaap met zijn sprekerstalent heeft kunnen bereiken. En ik herinner me zelfs Leon Degrelle. Die was al evenmin de eerste de beste, wat nog weinigen kunnen getuigen. Langs Vlaamse kant hebben we er ook wel een paar gehad, maar niet van dat kaliber. Die zijn er nu ook. Niet omdat ze overtuigend klinken, maar omdat hun aanhangers dommer zijn dan het paard van Christus. En we weten allemaal wat dat was.

Dat Rocco Granata een gevoelig man is kan geen geheim meer zijn. En als vriend kan ik ook begrijpen wat hij nu meemaakt als gevolg op “Marina”, de film die Stijn Coninx over het leven van Rocco draaide en die goed op weg is om een wereldsucces te worden. Op dit ogenblik loopt Italië storm voor “Marina” en wordt Rocco er als een koning onthaald, samen met Stijn Coninx. Vanuit Turijn kreeg ik een mailtje van Stijn Coninx die al even gelukkig is en terecht met het succes van zijn film. Ondertussen verneemt Rocco dat hij zijn standbeeld krijgt in zijn geboortedorp. Ik deel volledig in zijn geluk.

Boekhandels blijven maar klagen dat ze niet genoeg boeken verkopen. Ze krijgen de boeken toegezonden en leggen die in de winkel. Wel mensen, vandaag de dag is dat niet meer voldoende en misschien kan ik jullie een tip geven. Plaats een groot scherm in de winkel en vraag de uitgevers een trailer van één of meerdere boeken. Die trailers moeten vanzelfsprekend de aandacht opeisen en iets vertellen over het boek. Dit verplicht de uitgevers ook meteen iets méér te doen dan gewoon een boek drukken. Het systeem bestaat al in sommige kledingwinkels en werpt vruchten af. En waarom zou het systeem voor boeken niet kunnen geplaatst worden bij de haarkappers, vrouwen en heren, en zelfs in de wachtkamer bij geneesheren? Het is een gat in de markt, waarbij zelfs de minister van Cultuur een handje zou kunnen toesteken.

Geloven of niet, maar ik ben een geweldige fan van het Snooker-biljart. De jongste dagen heb ik genoten van het wereldkampioenschap in Engeland en dat gewonnen werd door Mark Selby. Hij had Ronny O’Sullivan als tegenspeler, die als groot favoriet werd beschouwd. Voor Mark Selby werd het zijn eerste wereldtitel en de strijd tegen O’Sullivan groeide uit tot een ware thriller. En toch is dit spel zeer rustgevend en erg aantrekkelijk.

Anders is het gesteld met het Eurosong Festival waarbij België deel nam met Axel Hirsoux, een zanger die mijlen ver zingt van al die gitarenkrabbers. Zijn prestatie werd helaas niet gewaardeerd, zodat ik naar dat vriendjesgedoe niet meer hoefde te kijken. Aan de plek waar deze gebeurtenis plaats had, Kopenhagen, heb ik anders een vreemde herinnering. Beroepshalve heb ik dat bewuste Songfestival een twintigtal keren mogen meemaken, waar het ook gebeurde. In 1964 was het eveneens te doen in Kopenhagen en de Italiaanse Gigliola Cinquetti zou het halen met “Non ho l’età”. Tijdens een ochtendwandeling in de stad ontdekten Herman Selleslaghs, de bekende fotograaf, en ik de toen verdwenen Vlaamse zangeres, Frieda Linzi, als grote ster in een cabaret. Nog diezelfde avond trokken Herman en ik naar het bewust cabaret, waar we Frieda Linzi zouden ontmoeten na haar optreden. ‘s Avonds laat nam Frieda ons mee naar de bar van het cabaret, waar ze werd aangevallen door twee vrouwen, die beweerden “dat ze hen de klanten afnam”. De volgende ochtend maakten we een reportage met Frieda bij de wereldbekende Zeemeermin. En nog de volgende ochtend vermeldden alle kranten dat de Zeemeermin de kop werd afgekapt. Iedereen dacht dat Herman en ik dat “geflikt” hadden. We zouden Kopenhagen en die Zeemeermin nooit meer vergeten.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s