Wat “zien” ik? 66

Door Staf Knop

Als ik ooit een Vlaamse succesfilm wil maken vertrek ik naar Hollywood en geef ik mijn ogen de kost gedurende zeven jaar, om dan terug te keren met “Flying Home”, een film over duivenmelkers. Mogelijk heeft Dominique Deruddere het allemaal niet zo simpel gezien, maar het resultaat blijft hetzelfde: er gaat geen kat naar kijken. Jan Verheyen zegt hierover “dat het naïef is te veronderstellen dat elke Vlaamse film een succes moet worden”. En of hij gelijk heeft. Het is een doekje voor het bloeden, maar het belet mij niet om er aan toe te voegen “dat het nog veel naïever is om vandaag de dag nog uit te pakken met een film over prijsduiven”. Ik weet ook wel dat het in “Flying Home” over wat méér gaat dan over prijsduiven, maar om dat te weten moet men er eerst gaan naar kijken. In een krant volstaat het ook niet om alleen naar de titels te kijken om de inhoud van het artikel te kennen. Wanneer die inhoud op de koop toe ook niet interessant is, kan men het schudden. Anderzijds is het een ziekte van vele cineasten om een “film d’auteur” te maken, een film waarvoor ze zelf het scenario schrijven, terwijl er voldoende interessante te bewerken boeken op de markt zijn. Vlaanderen zou moeten leren wat Obama hier is komen uitroepen: streven naar samenhorigheid en zich niet alleen te bekommeren om eigen lot.

Het Witte Huis heeft bekend gemaakt dat de Amerikaanse president, Barack Obama, het afgelopen jaar 345.000 euro netto heeft verdiend. De machtigste man ter wereld zou dus minder verdienen dan een CEO in België. Meen ik me niet te herinneren dat die afgeschreven Theys van B-Post méér dan een miljoen opstreek en dat die schoonheid van Belgacom bijna het dubbele van Obama binnen haalt? En hoe zit dat dan met Yves Leterme?

Vergeleken met Obama is die Russische president, Poetin, een armoedzaaier gezien hij maar 70.000 euro verdiende. Officieel dan, want er hangt tien keer meer aan corruptiegeld aan de klink. De politiek is dus niet hetzelfde in alle landen. Maar tegen de Belgen moeten ze allemaal in het zand bijten. Hier begin je gebeurlijk in de politiek met een loon dat kan vergeleken worden met de wedde van de president van de Verenigde Staten. Toch is het slechts, voor sommigen, een springplank naar een postje als CEO, om van een wereldleider een schoothondje te maken. En dàt wil Bart De Wever nu eens gaan veranderen…mocht hij het voor het zeggen krijgen. Verdomme, je zou het hem bijna toewensen.

Aan de Sint-Baafs-kathedraal hebben onbekenden een vondelingenschuif of een “deposit box” geplaatst, om er gebeurlijk het in 1934 gestolen paneel “De rechtvaardige rechters” van “Het Lam Gods” in te leggen zonder een adres achter te laten. Wie dat paneel 80 jaar geleden ook gestolen heeft zal wel nooit bekend worden, gezien die nu al jaren hoogstwaarschijnlijk zelf in een kist ligt. Optimist tot in de kist zal ook zijn lijfspreuk niet geweest zijn, maar wèl die van de onbekenden die nu die schuif hebben geplaatst. Gezien de huidige bekendheid van het bewuste paneel kan het ook niet meer te gelde gemaakt worden. Maar vandaar het in die schuif komen leggen…maar ja, je weet maar nooit.

Het behoort tot mijn “geneugten” om af en toe in Brussel op het terras van het Café Metropole te gaan zitten, om er de polsslag van mijn stad te voelen. Tien jaar geleden ontmoette ik er die ouwe gabber, Jimmy Frey, met wie ik mosselen ging eten “Bij den Boer”. Zalig was dat. Nu, na tien jaar, zat ik weer op dat wereldberoemde terras en ontmoette er niemand. En de polsslag van Brussel was niet meer wat hij is geweest. Op tien mensen die er passeerden was er zeker één Belg. Om bij te wenen. Ik nipte aan mijn biertje en sprak met de ober. Hij verstond mij. Ik vroeg hem hoelang hij daar al was. Drie weken vernam ik. Op mijn vraag vanwaar hij kwam kreeg ik te horen dat hij uit Siberië kwam. In Brussel is dat nu doodgewoon. In het verleden was het terras van Café Metropole berucht als samenkomst van bekende Brusselaars. En dat niet alleen. Ik heb er ooit gezeten met Brigitte Bardot, maar ook met Rock Hudson en tientallen keren met Jacques Brel. Nu zat ik er met spijt te kijken naar al die vreemde mensen, die bij mij beelden opriepen waarvan ik er die avond eentje zag op het kleine scherm: een man uit Oekraïne verklaarde er “dat hij rust en vrede wilde”. Maar hij stond er wel met een Kalasjnikov in de hand.

Waren al die mensen in Brussel misschien naar hier gekomen om er rust en vrede te vinden? Het is een mogelijkheid, maar het is wel ten koste van de rust van de Brusselaars. Anderen komen er om te betogen, zonder echt te weten waarvoor. Toch hebben ze een ernstige reden: zo kom je nog eens onder de mensen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s