Wat “zien” ik? 60

Door Staf Knop

Ze hebben er alles voor gedaan, maar het is helaas alweer voorbij. De kans op een Oscar voor “The Broken Circle Breakdown”, de film van Felix Van Groeningen met Veerle Baetens en Johan Heldenbergh, was groot, maar ondanks de César in Frankrijk dachten de Amerikanen er anders over. Ik betreur het want het zou een flinke opsteker geweest zijn voor het Vlaamse filmbedrijf, dat alles in huis heeft om op internationaal vlak een belangrijke rol te spelen. Uiteraard is daarvoor de steun nodig van de overheid die alle mogelijkheden moet aanwenden om de cineasten en vooral de scenaristen te ruggensteunen. Indien ik de nadruk leg op de scenaristen is het hoofdzakelijk omdat het verhaal voor een film het belangrijkste element is, zeker wanneer men internationale erkenning koestert. Met de film van Felix Van Groeningen werd de goede weg ingeslagen, ofschoon ik me over een Oscar niet zou hebben durven uitspreken. Ik hoopte het voor Vlaanderen en voor de ploeg, maar het verhaal van de film was niet het peil dat ik voor een Oscar zou verwachten. Ik blijf echter betreuren dat het niet mocht zijn.

Waar ik dan wèl met vreugdekreten mijn appreciatie voor uit is voor de manier waarop VTM de hele gebeurtenis rechtstreeks in beeld heeft gebracht, met Birgit Van Mol ter plaatse. Voor één keer ging het niet over voetbal, maar over de zevende kunst. Een artistieke gebeurtenis die in het zonnetje werd gezet. Voor mij is dit als chocolade op mijn hart.

Jan Hoet is dood. Ik heb die man persoonlijk niet gekend, maar als er iemand in Vlaanderen en elders de moderne kunst tot dicht bij het volk heeft gebracht, dan is dat Jan Hoet. Ik heb in hem altijd de ware kunstkenner gezien, iemand die het kunstenaarschap zag en dat in eenvoudige termen bekend maakte. Met diepe spijt heb ik zijn overlijden vernomen. Dergelijke mensen lopen elkaar niet omver in Vlaanderen. Er zijn diegenen die zich in academische bewoordingen als kunstkenners opdringen en zij die de kunst ondergaan in hun ziel en het ons duidelijk maken. Zo iemand was Jan en daarvoor heb ik het grootste respect. Ik zal hem missen.

Eén op de twee vrouwen werden in Vlaanderen seksueel lastiggevallen. Ik weet niet wat ik daar moet van denken. Ofwel is Vlaanderen het mekka van de mooie meiden, ofwel het nest van de seksueel geobsedeerden. Ik ben geneigd om het eerste te aanvaarden, maar bij het tweede heb ik mijn twijfels. Ik zie dat niet zo zitten tussen al die Janssens en Peeters, terwijl er hier teveel Jaja’s en Jajou’s rondlopen die zichzelf voortdurend willen bewijzen. Dan krijg je zo van die toestanden, die wij te danken hebben aan…Europa. Ik blijf altijd op dezelfde spijker slaan, maar zal hem uiteraard nooit in de grond krijgen. Om dat te beseffen hoeft men maar te kijken naar wat er daar aan het gebeuren is in Oekraïne, waar het westen zijn neus wil insteken daar waar ze die beter zouden optrekken. Het zijn onze zaken niet.

Nu wil ik hier iets kwijt dat geen mens zal interesseren, maar waarmee ik misschien iemand help. Ik wil het hebben over de factuur voor gas en elektriciteit, die elk jaar als het zwaard van Damoclès boven het hoofd van elk gezin hangt. Voortdurend lees ik in de krant over gezinnen die het niet meer kunnen betalen. Begrijpelijk. Ook ik heb me vele jaren geërgerd aan het bijkomend bedrag en dat elke keer als een baksteen op mijn hoofd viel, terwijl ik niet begreep hoe dat mogelijk was. Ik verkeerde in de mening de verwarming uit te schakelen door het temperatuurmetertje een paar graden lager te zetten, zodanig dat het getekend vlammetje op die meter uitviel. Ik zat fout. De temperatuur viel inderdaad terug, maar de verwarmingsketel draaide verder. Op die manier draaide die ketel dag en nacht, zogezegd op een laag pitje. Maar een laag pitje of niet, hij bleef draaien en het verbruik dus ook. Tot men mij aan het verstand bracht dat ik die meter pardoes op tien graden moest zetten om die ketel volledig uit te schakelen.

Mijn ergernis bestond er in dat ik fout zat omdat ik altijd zeer rechtlijnig denk en handel, zo van “er is de rechte lijn en de kromme”, of “die ketel staat aan of hij is uit”, zonder ooit rekening te houden met het feit dat men hem op een laag pitje kan zetten , maar dat hij blijft verder draaien. Die ketel werkt dus niet in mijn voordeel, maar in het voordeel van de leverancier. En daar schuilt mijn ergernis. Ik heb nooit gevraagd dat die ketel zou denken in mijn plaats, omdat ik dat zelf wil doen. Nu moet ik toegeven dat het zo niet werkt en dat ik fout zat, terwijl ik mij kapot betaalde voor iets dat ik niet kreeg. Met dat laag pitje heb ik nooit rekening gehouden, maar gedane zaken nemen geen keer. Het is te laat. En dat was niet om te lachen. Nu is er nog maar één ding dat op een laag pitje draait: mijn leven.

Advertisements

One thought on “Wat “zien” ik? 60

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s