Wat “zien” ik ? 59

Door Staf Knop

Toen Guy Verhofstadt in de jaren stillekes op het politieke veld verscheen en men hem “da joenk” noemde, vond ik het leuk om een jonge kerel bezig te horen en zijn standpunten te komen verdedigen. Dat hij het ondertussen tot premier bracht en zich tot het Verenigd Europa wendde, zijn zaken die als een rechte lijn door het leven van een politieker lopen. Dat hij het daar nu gemunt heeft op een voorzitterszetel lijkt mij, in de gegeven omstandigheden, de normaalste zaak ter wereld. Maar dat hij daar in Kiev op dat Onafhankelijkheidsplein waar al zoveel doden zijn gevallen, de gemoederen nog wat gaat opjutten lijkt mij een brug te ver. Hij staat daar tenslotte niet alleen als Europeaan maar ook als een Belgisch staatsman. En wij hebben daar geen lessen te gaan geven, zeker niet op een plek waar zoveel geweld aan de orde is. Wie daar gelijk heeft is niet onze zaak, maar wanneer er zoveel geweld moet bij te pas komen is dat tegen elke vorm van democratie. Hoe dan ook. En waarvoor dienen de Verenigde Naties? Ondertussen zijn de gemoederen in Oekraïne min of meer tot rust gekomen en vragen de nieuwe leiders 25 miljard euro aan Europa en hebben de Russen laten weten dat ze woedend zijn. Misschien zal Guy Verhofstadt, die zich ginder een ogenblik gevoeld heeft zoals Kennedy destijds in Berlijn toen hij er uitriep: “Ich bin ein Berliner”, nu zijn villa in Italië verkopen om Oekraïne te helpen.

En hier wordt ons met de grote trom medegedeeld dat ene Ferrero de nieuwe trainer wordt van Racing Genk. Nee maar, we worden nu al niet meer als idioten beschouwd in de wandelgangen, maar rechtstreeks in het openbaar. Want wie is verdomme die Ferrero en dat clubke in Genk? Ik ken mensen die heldendaden verrichten en over wie men doet alsof ze niet bestaan…Het wordt hoog tijd dat er in de media grondig wordt gekuist of dat hen duidelijk wordt gemaakt wat de rol van de journalistiek is. Natuurlijk weet ik dat ze mij nu zullen kastijden, maar dat is niet nieuw.

Toerisme Vlaanderen ontwikkelde een plan waarin wordt gefocust op drie thema’s: lekker eten, bier en chocolade. Een lovenswaardig idee, moest men het hebben over België. Altijd maar die nijdigheid promoten in een land dat al maar een voorschot groot is. Nu ook weer dat idiote logo “Vlaanderen: verbeelding werkt”. Over welke verbeelding hebben ze het?  En dan nog “State of the art”, terwijl men anderzijds de Tv-zenders een pak minder financiële mogelijkheden geeft om fictie te maken, het enige waar de kijker naar uitkijkt. Het loopt nu al over aan spelletjes waar geen mens iets aan heeft en we mogen ons dus aan nog méér verwachten. En dat men mij niet komt wijzen op de kijkcijfers van “Wauters-Waes” of “De ideale wereld”, om bij in slaap te vallen.

Daar ergens in Californië is een echtpaar tijdens de ochtendwandeling over een verroeste doos gestruikeld, waarvan er bij nader toezicht nog zeven andere in de grond zaten. Alle dozen zaten boordevol gouden geldstukken uit de tijd van de befaamde Gold Rush. Alleen al zo één geldstukje bleek honderdduizend dollar waard te zijn. Amerika is dus niet alleen meer het land van de onbegrensde mogelijkheden, maar nu ook het land van de onbegrensde ontdekkingen. Wie hier ooit één van die gulden sporen zou vinden uit de slag die we allemaal kennen, zou er nog geen vijf euro voor krijgen. Het ene land is het andere niet. In Amerika kennen ze de Gold Rush omdat Charlie Chaplin er een film over maakte, waarin hij zijn eigen schoenen kookte om ze dan op te vreten. De ene tijd is dus ook de andere niet.

Kevin Janssens verlaat “Vermist”, de uitstekende serie op Vier en ik ga die kerel missen. Hij zou de uitverkoren acteur geweest zijn van Elia Kazan en Lee Strasberg, de destijdse leiders van de Achtor’s Studio te New York, waar de methode Stanyslawski werd gevolgd, met leerlingen als Marlon Brando en James Dean. Ik had toen de eer om er met mijn eenakter “Tenderly” op het repertoire te verschijnen en raakte vertrouwd met de stijl van de Studio. Diezelfde eenakter werd even later door de toenmalige BRT opgenomen in mijn eigen woning, met Jeanne Geldof en Etienne Debel. Het zijn maar herinneringen, maar wanneer ik hier een talent aan het werk zie zoals die Kevin Janssens, overvalt mij het besef van de man die in het verkeerde land geboren is. Kevin Janssens is er zo eentje. Zijn prestatie in “Vermist” was belangrijk. En tussen haakjes: in diezelfde “Actor’s Studio” liet Lee Strasberg de enig mooie en moeilijke rol van Blanche Dubois uit “Tramlijn Begeerte” van Tennessee Williams vertolken door Marilyn Monroe, die toen gehuwd was met Arthur Miller. En Marilyn die nooit beschouwd werd als een grote actrice, vertolkte de rol van Blanche Dubois met evenveel talent als Vivien Leigh het ooit had gedaan. En vergeef me dit zijsprongetje.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s