Wat “zien” ik ? 55

Door Staf Knop

Er zijn zo van die momenten in de loop van een jaar waarop je toekijkt met een gevoel van afschuw of van bewondering, om niet te zeggen van genot. Zo heb ik altijd gehouden van de kerstsfeer en kan ik me doodstaren op de kleuren waarmee de natuur zich tooit in de herfst. De komiekste tijd van het jaar is ongetwijfeld de tijd die aan de verkiezingen voorafgaat. Het is een tijd die me in het verleden aan de leukste filmpjes van Charlie Chaplin herinnerde, maar die nu werkelijk is uitgegroeid tot de “Comedy Capers”. Toekijken hoe die Kris Peeters (CD&V) ineens niet meer moet weten van kameraad Bart De Wever, omdat hij niet meer zo zeker is dat den Bart de grote overwinnaar zal zijn. Of naar die arme De Decker met zijn eenmanspartij die zit te snakken naar een zeteltje in Europa en De Winter die blijkbaar de handschoenen van weleer aan de kapstok heeft gehangen. De komiekste van allemaal is echter die Jambon, die het hele jaar door de grootste verwijten roept naar gelijk wie en die zich ineens koest houdt. Men ondergaat het allemaal als een voorstelling in het circus, ware het niet dat het dezelfde clowns zijn die over het lot van het volk beslissen. Daarom is de kiezer belangrijk en moet hij goed uit de doppen kijken. Deze keer zou ik het het liefst zonder verkiezingen stellen en alles laten zoals het is. Het kan alleen maar slechter gaan, zoals ten tijde van Charlie Chaplin. Die onderging ineens een metamorfose en behield alleen zijn snorretje.

De Belgen hebben voor nagenoeg anderhalf miljard aan zwarte euro’s op de Zwitserse banken staan. Reken maar dat daar nog minstens een half miljard mag bijgerekend worden waarvan ze niks weten. Hoe ze trouwens aan die cijfers komen is al evenzeer een zwart raadsel. Maar aangenomen dat het met de waarheid strookt bewijst het wel dat de Zwitsers alweer de slimsten zijn van het westelijk halfrond. Ze wisten al te ontsnappen aan gelijk welke oorlog en op de koop toe trekken ze de financiële lakens naar zich toe. En dan te weten dat wij in België al gelukkig zijn met onze chocolade en ons bier te exporteren, maar dat we moeten passen met ons nieuw uitvoerproduct, de filmproductie, omdat er geen geld is om er na de prenten van Felix Van Goeningen, Jan Verheyen en Stijn Coninx nieuwe te draaien. Wel, dan heb ik een ideetje voor de overheid. Vertel aan die Zwitserse banken dat je vanaf nu verder de ogen blijft sluiten over al dat Belgisch geld, op voorwaarde dat ze in onze films investeren. Want dat geld ligt ginder zomaar niet te slapen. De Zwitsers speculeren er mee. Welnu, laat ze dat dan hier doen. Zo niet sturen we hen Bart De Wever om hen uit leggen hoe het moet.

Dat de Europese Unie mijn troetelkindje niet is kan voor geen van mijn lezers een geheim zijn. Toen Paul Henri Spaak in de jaren vijftig pleitte voor een economisch Europa zag ik dat wel zitten. Echter geen Europese Unie met 28 landen en nog veel minder met open grenzen. Het federalisme dat er in 1980 kwam betekende voor Vlaanderen het isolement, met als resultaat een beknotting van de algemene cultuur en een mindering van de beschaving. Nu moeten we vernemen dat één op de zes Vlamingen van vreemd herkomst is en dat ze geen of slecht Nederlands spreken. Eén op de drie Vlaamse kinderen is van vreemde origine. Ik weet niet of iedereen beseft wat zoiets te betekenen heeft in verband met onze beschaving en vooral voor de toekomst. En dit verschijnsel geldt niet alleen voor Vlaanderen. Het hele westen is er slachtoffer van. Dat vreemde mensen hun geluk trachten te vinden in een ander land dan het hunne, kan hen niet verweten worden. Ze vergeten echter dat ze zich daarbij moeten aanpassen en niet omgekeerd. Anderzijds hebben we deze toestanden uitsluitend te danken aan de politici. En daarmee bedoel ik niet alleen Vlaanderen of België. Ook elders hopen ze hun carrière te kunnen afsluiten met een zeteltje in Europa, incluis de koninklijke wedde die aan de klink hangt. Wie wil dat niet? Maar niet ten koste van de hele westerse samenleving. Uiteraard ben ik maar een stem in de woestijn, maar het moest mij voor de zoveelste keer van het hart. Natuurlijk ben ik er me van bewust dat niet iedereen het met mij eens zal zijn. Daar kan ik inkomen. Maar mij de voordelen van het Verenigd Europa opsommen is een liedje dat in mijn geheugen geen hit is. Dat er hier of daar een kantje is waarmee we ons kunnen verzoenen, laat geen twijfel. Maar het kan niet opwegen tegen het nadeel dat ons wordt opgedrongen. Dat gedane zaken geen keer nemen weet ik ook. En de geschiedenis moet haar beloop hebben. Daarom zie ik de toekomst niet rooskleurig tegemoet en kan ik alleen maar zeggen “maak er het beste van, mensen”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s