Wat “zien” ik ? 53

Door Staf Knop

Politici zijn niet altijd de enigen met vreemde ideeën. Touroperator Thomas Cook vroeg zich af of het niet beter zou zijn de schoolvakanties in Vlaanderen en Wallonië te spreiden. Zo zouden de reisorganisatoren een langere “interessante periode voor de klanten” hebben. Ze hebben zich daarbij niet afgevraagd hoe het dan zit met de ouders waarvan de ene in Vlaanderen werkt en de andere in Wallonië of omgekeerd. Ik vind dat er een geurtje is aan het voorstel. Het stinkt een beetje veel naar het vooruitzicht van een gesplitst België. Hopelijk ben ik niet de enige om dat in te zien.

Men mag het mij niet kwalijk nemen, maar omdat ik het grootste gedeelte van mijn leven heb doorgebracht in een theater, zit het in mijn bloed en sterf ik van afgunst wanneer ik kijk naar Broadway, in New York, waar al sinds oktober in het Ethel Barrymore Theatre het stuk “Betrayal” van Harold Pinter wordt gespeeld door het echtpaar Rachel Weisz en Daniel Craig (James Bond) met Rafe Spall. In dit drama dat eigenlijk al in 1978 zijn première beleefde, gaat het om een echtpaar waarvan de vrouw een verhouding heeft met de beste vriend van haar man. Een klassiek gegeven en niet zo interessant, moest het niet geschreven zijn door Nobelprijswinnaar, Harold Pinter. Daarvoor smelt mijn hart, vooral wanneer ik merk waar het toneel in Vlaanderen aan toe is. “Betrayal” heeft sinds oktober op Broadway al 12 miljoen dollar in het laatje gebracht.

Het is geen leuke bezigheid, maar ik kijk geregeld naar “Villa Politica” alleen al om de grijns te zien op het gelaat van de opposanten. Die mensen voelen zich duidelijk geroepen om alles wat de regering van Elio Di Rupo doet of laat naar de hel te verwijzen. Staat dat zo in de grondwet? Als dat het geval is moet er niet geprutst worden aan de staatshervorming, maar aan de grondwet. Ik zal niet beweren dat deze regering foutloos is, maar ik vind wel dat de oppositie niet noodzakelijk alles moet afbreken. Het geeft me een gevoel van oneerlijke partijdigheid. Ik vind dat het de rol moet zijn van iedereen die daar op een zeteltje zit, om de daden van de regering terecht te wijzen of goed te vinden. Alles systematisch in de grond boren is niet democratisch. En mij kan het niet schelen of dat nu om de regering Di Rupo gaat, of van Jan, Piet of Pol. Het gaat om het welzijn van het volk en het land. En laat ze vooral stoppen met eieren te leggen onder de kont van Johnny Thijs.

Honderd jaar geleden begon de “Groote Oorlog” en dat zullen we geweten hebben. Terecht. Op Eén is de VRT gestart met de prestigieuze serie “In Vlaamse Velden”, waarin Wim Opbrouck een belangrijke rol vertolkt naast Lize Feryn, Barbara Sarafian, Mathieu Sys en Wietse Tanghe. Vooraf heb ik een lang interview gelezen over Wim Opbrouck, de acteur die ik niet persoonlijk ken maar die ik al jaren hoop in mijn tweespraak “De Rekening” te krijgen. Veertig jaar geleden werd de creatie in het NTG met Cyriel Van Gent en Werner Kopers met een staande ovatie van zes minuten toegejuicht en sindsdien nooit meer. Nu heb ik er een TV-scenario van gemaakt. En ik droom weer van Wim Opbrouck, reden waarom ik met veel aandacht het bewuste interview heb gelezen. Wat Wim daarin zegt zou evengoed uit mijn mond hebben kunnen komen. “Oorlogsfilms vertellen over het algemeen het verhaal van de Duitsers, de Engelsen, de Fransen en de Amerikanen, maar zelden of nooit dat van de Belgen”, meent Wim. En hij heeft gelijk. Daarom keek ik zo uit naar “In Vlaamse Velden”. En ik ken ook het liedje van Jacques Brel “Pourquoi ont-ils tué Jaurès”. En ook Wim juicht de toespraak toe van Veerle Baetens in Berlijn. “Ik woon vlak op de taalgrens en ik hou met heel mijn hart van het surrealistische samengestelde België”, aldus Wim. En of!

Wim opbrouck vergelijk ik als acteur een beetje met het destijds bekende Franse “monstre sacré”, Pierre Brasseur, een man met wie ik herhaaldelijk sprak over het theater en over van alles. Daarom keek ik speciaal uit naar Wim Opbrouck in die Vlaamse velden. Ik werd niet ontgoocheld. Althans niet door Wim Opbrouck noch door de andere vertolkers. Ook niet door de realisatie van Jan Mathijs, maar echter wel door het scenario waaraan meerdere auteurs werkten. Deze start van het verhaal kon mij echter niet bekoren omwille van de zwakke dialoog en “den boer op zijn varken”, de seksscène die er blijkbaar bij moest. Met dergelijke scènes behaalt men in Vlaanderen de staatsprijs, gelukkig nog niet de Nobelprijs. Ik blijf echter bij Ernst Lubitsch die ooit zei “dat men zich achter een gesloten deur van alles kan inbeelden, dat wordt kapot gemaakt wanneer men ze opent”. Dat was hier zeker het geval, maar toegegeven dat het nog te vroeg is om een definitief oordeel te vellen over een product, dat tenslotte tot doel heeft om de jongere generatie wat wijzer te maken. En dat juich ik toe.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s