Wat “Zien” ik ? 52

Door Staf Knop

Nu de eindejaarsfeesten alweer achter de rug liggen krijgt een terugblik een ietwat wrange smaak.

Wat hebben de Vlaamse Tv-zenders de eenzame thuisblijver, wat mijn geval was, zoal aan leute aangeboden? Eerst en vooral viel het mij op dat ze klaarblijkelijk en allemaal, de animatiefilm ontdekt hebben waar geen zinnig mens naar kijkt. Waarschijnlijk krijgen ze er zelfs geld voor om die uit te zenden. Ik heb in mijn leven maar een tekenfilm gezien en dat was “Sneeuwwitje en de zeven dwergen” voor de Tweede Wereldoorlog. Verder keek ik wel naar Tom en Jerry, maar daarbij bleef het. Toegegeven dat ik fout zat, maar de animatiefilm heeft me nooit kunnen boeien.

Voor de grote leute tijdens de feestweek moest men eigenlijk bij de Duitsers zijn, waar grote muzikale shows werden aangeboden…wat ook niet mijn ding was. Ik ben uiteindelijk blijven steken op de Franse vijfde mondiale zender, waar een “Concert voor de Verdraagzaamheid” werd uitgezonden vanuit Agadir in Marokko. Ik kreeg er o.m. Michel Fugain en Danny Brillant te horen, maar wat trof mij alsof ik het zelf had geschreven? Het nummertje “Marina” van onze Rocco. Het was de hoofdbrok van de show en ik voelde er mij goed bij. Vaarwel 2013!

Het afgelopen jaar is bij nader toekijken een jaar van geweld geweest in de wereld. Het is ook het jaar van enkele nieuwe wereldleiders geweest, terwijl in Nederland en België een nieuwe koning werd uitgeroepen, maar er kwam ook een nieuwe paus. En al bij al heeft België het tijdens het afgelopen jaar niet kwaad gedaan. Ik vraag me zelfs af waarom we eigenlijk verkiezingen nodig hebben in 2014. Waarom risico’s nemen daar waar het huidige team goede resultaten boekt? En dan de nieuwe koning. Ik heb hier al verkondigd dat Filip voor verrassingen zou zorgen. En hij is goed bezig. Met Mathilde aan zijn zijde zit het land op rozen. En ik geloof het zelfs zoals nooit eerder en geloof me, ik heb al een viertal koningen meegemaakt. Dus, samen met Filip, leve België!

Iemand komt me vertellen dat “de malcontenten” talrijk zijn in Vlaanderen. Wat dacht je? Ze zijn niet “malcontent” maar zitten liever zelf aan de macht. Goed, die “malcontenten” zullen er altijd zijn, maar moet de rest van het land daarvan het slachtoffer zijn? Ik vind van niet, dus misschien voor een andere keer jongens.

Op nieuwjaarsdag heb ik zitten luisteren zoals elk jaar, naar het nieuwjaarsconcert vanuit Wenen. En zoals elk jaar heb ik me zitten ergeren over het gekozen programma, walsen van Strauss en Lanner. Ook wat operettemuziek van Strauss, zelfs ietsje van Offenbach. Niet altijd de muziek waarvan je opgewekt de toekomst tegemoet gaat. Nu ken ik toch wel tientallen operettes waarvan de muziek je zelfs aanzet tot zingen en dansen. Wat zouden de jongens in Wenen denken van Lehar, Stollz, Millöcker, Zeller of Kalman. Allemaal hebben ze prachtige muziek geschreven, die de jongere generatie ignoreert. Het is tijd om hen wat wijzer te maken en zelfs de Radetzki mars in de kast te laten. Goed, ik stop met zeuren. Maar ik zou hartsgrondig wensen dat de jongeren onder ons wat geluk ervaren bij het luisteren naar muziek van vroeger.

Het is tenslotte Eén die me op nieuwjaarsdag in de goede stemming heeft gebracht met de show van Robbie Williams vanuit het Palladium te Londen, een theater dat ik jaren geleden kende als mijn binnenzak. Ik ging er naar bepaalde sterren kijken en haalde ze naar Knokke. Uiteindelijk vergezelde ik er Sacha Distel, die er een reuze succes boekte. Maar die Robbie Williams is een artiest naar mijn hart, één van de weinigen met ballen. Je hoort het zo als een zanger het niet haalt, maar Robbie Williams zingt met een orkest achter hem dat hem als het ware dwingt om uit zijn dak te gaan. En hij doet het. Die namiddag stoomde me klaar om een nieuw jaar aan te pakken en nog een paar boeken te plegen. Het zal wel niemand deren, maar het geeft me het gevoel dat ik iets zal achterlaten. Dat is tenslotte het streven van elke sterveling, maar ik probeer er altijd een schepje bij te doen met wat geschiedenis in mijn gewrochten te leggen. Ik beeld me in dat het mijn boeken iets aparts geeft. Ik kan alleen maar hopen dat ik me niet vergis en dat ik in 2050 nog steeds op het nachttafeltje lig van Tania, Rita en Loesje, het grietje van de drummer van de band.

Misschien is het een teken naar een nieuw tijdperk, maar in Spanje staakten de Basken na veertig jaar het geweld en pleiten ze nu voor een politieke oplossing. Wat die politieke oplossing zou moeten zijn is niet duidelijk, maar van een onafhankelijkheid kan er geen sprake zijn. De overheid gaf nu al te kennen dat er ook niet kan onderhandeld worden zolang de ETA niet ontbonden is. Hoe dan ook zie ik in het besluit van de ETA een gebaar, dat beantwoord aan de wens van de nieuwe Paus. Mogelijk wordt de wereld inderdaad iets wijzer.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s