Wat “zien” ik ? 51

Door Staf Knop

Het is me nogal de feestweek geweest. In de kranten werd bijna uitsluitend geschreven over de vele daklozen en de armoede die blijft stijgen, met twee verdieners die om hulp roepen. Op het kleine scherm werden de lijken bijeen geveegd in Syrië en zowat overal in de derde wereld. Zelfs de Paus betreurde al dat geweld en wees erop dat duizenden christenen sterven door het geweld. En ook onze Leonard wees op het geweld op christenen. Niemand wees erop dat gelovigen sterven door andere gelovigen. Op het Tv-scherm zag ik vele films geprogrammeerd met ziekten, kanker en operaties als thema. En ik die dacht dat Kerstmis het feest van de vrede was. Alleen Bart De Wever bleek zich te amuseren met een zeikprogramma over zure kroketten.

Het vertrek van Johnny Thijs bij Bpost is blijven nazinderen, omdat Jean-Luc Dehaene zijn stem liet horen en de regering verweet dat ze een grote fout heeft begaan. Het is precies Dehaene die recht van spreken heeft. Hij heeft er zich rijk mee gemaakt. Ik zou er niet op teruggekomen zijn, maar soms loopt het de spuigaten uit. Het is ook de regering van Jean-Luc Dehaene die deze toestanden oogluikend toeliet, omdat de toenmalige ministers zo’n postje bij een privébedrijf wel zagen zitten op het moment dat ze bij de politiek niet meer aan de bak zouden komen. Ondertussen is er veel gebeurd en hebben ze er iets veiliger op gevonden: een zeteltje in Europa. Dus, nu is het moment om die fantastische Ceo’s dan maar eens de rekening te presenteren. Het is eenvoudig voorgesteld, maar niet minder realistisch.

En nog iets. Ik zag in bepaalde kranten dat er reclame werd gemaakt voor enkele boeken door de WPG-uitgevers. Zouden die de eersten zijn die begrepen hebben dat het niet volstaat om een ei te bakken, je moet ook nog iemand hebben om het op te vreten? Of zouden zij behoren tot mijn lezers? Hoe dan ook, hun initiatief verdient navolging want zonder promotie verkoop je ook geen kookboek.

Soms vraag ik me af waarover ik me druk maak terwijl ik zeer goed weet dat deze wereld zal blijven draaien na mij. Niemand zit er ook op te wachten dat het imago van dit tranendal zou veranderen. En toch…soms is een kleinigheid voldoende om het hele landschap op deze aarde totaal om te toveren. Ik herinner me dit zinnetje uit een column van Art Buchwald, die het in de jaren vijftig schreef in de New York Times. In die tijd probeerde ik hem al na te apen in mijn krant.

Maar Buchwald kreeg gelijk. In de tweede helft van de twintigste eeuw kreeg een of andere wetenschapper het in zijn kop om wat te gaan prutsen in de technologie. En plots konden we met mensen praten aan de andere kant van de wereld, langs een klein toestelletje en vanuit ons bed. De GSM was geboren en meteen een andere wereld. Maar wat met de liefde? Ik wil een toestelletje uitvinden om alle mensen vanuit mijn bed te kunnen knuffelen.

Mijn goede vriend, Rocco Granata, zegt in de krant “dat iedereen hem wil hebben”, nu de film “Marina” van Stijn Coninx een groot succes is en hopelijk de wereld rond gaat. Het is Rocco en Stijn gegund. Ik leerde Rocco kennen vijftig jaar geleden, toen hij optrad in de Brusselse Folies Bergère, een theater dat geschiedenis heeft geschreven maar dat al jaren tot het verleden behoort. Rocco oogstte er een triomf met “Marina”, het liedje dat weken later nog steeds in mijn hoofd zinderde. Dat het toen de wereld rondging was een gelukkige gebeurtenis voor Rocco, vooral toen hij me sprak over zijn eerste check van Sabam, de auteursvereniging. Dat Rocco en zijn “Marina” nu opnieuw de wereld aan het inpakken is, doet mij goed aan het hart. Rocco Granata is een brave kerel en Stijn niet min. Ik hou er van dat twee mensen, en toevallig twee vrienden, met succes worden bekroond voor iets dat de mensen wat warmte bezorgt. En dat is het geval met “Marina”.

De laatste zondag van het afgelopen jaar zocht ik in de ochtend naar wat ontspannende sfeer op het kleine scherm. Ik vond die uiteindelijk op onze eerste Franstalige zender met het orkest van André Rieu, die te Maastricht een concert ten beste gaf voor duizenden mensen. Hun geluk straalde van het scherm. Men kan van André Rieu en zijn muziek houden of niet, maar die man weet precies hoe hij de mensen moet “bespelen”. Daarvoor sta ik in bewondering. Al van toen ik hem meemaakte in het Knokse casino, helemaal aan het begin van zijn carrière. Nu beschikt hij ook over enkele meewerkende artiesten, die een diepe buiging verdienen. Een Australische sopraan met een gouden stem, verdient zelfs nog veel meer. Maar ik wou ook even buigen voor André Van Duin, die het enig mooie nummertje “Het Dorp” zong, waarmee ik mijn betreurde vriend, Wim Sonneveld, herinnerde. En ook Jean Ferrat, de Franse zanger die het in Knokke zong tijdens de Europabeker voor Zangvoordracht. Ach mensen, allemaal vervlogen tijden.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s