Wat “zien” ik ? 48

Door Staf Knop

Van de bank waarbij ik een lopende rekening heb zoals iedereen, kreeg ik een brief waarin mij in dertig ingewikkelde regels gevraagd werd of mijn adres nog altijd hetzelfde is. Kijk mensen, vandaag lees ik in de kranten dat het Alzheimer Disease International heeft uitgemaakt dat er 44 miljoen mensen in de wereld aan dementie lijden, waarvan 16 miljoen in West Europa. In 2050 zullen er dat 35 miljoen zijn. Dat is angstwekkend, maar in de gegeven omstandigheden niet verbazend. De brief van de bank is één van de duizend bewijzen dat we het leven te ingewikkeld hebben gemaakt, daar waar het vroeger allemaal veel simpeler was. Men gaat mij niet laten zeggen dat het eertijds beter leven was, maar het was alleszins eenvoudiger en rustiger. Geleidelijk zijn al de vernieuwingen op ons afgekomen, met het gevolg dat de opstapeling daarvan in het brein tot dementie moet leiden. En voor velen zal mijn gevolgtrekking ook weer te eenvoudig zijn, maar één ding is zeker: deze ziekte is prioritair indien deze samenleving wil overleven.

Nelson Mandela is dood. De hele wereld rouwt om het heengaan van de man die hen heeft getoond hoe het moet, hoe men in vrede naast elkaar kan leven en hoe men met respect voor een ander gelukkig kan zijn. Om hen dat duidelijk te maken heeft hij eerst 27 jaar in de gevangenis  doorgebracht. Het bewijst dat de beschaafde wereld “dure de comprenure” is, zoals de Brusselaars zeggen. Nelson Mandela was niet alleen een wijs man, maar ook een held. Alleen al om na 27 jaar in de gevangenis te hebben gezeten en dan nog een strijd te voeren zoals hij heeft gedaan, om het tot president van zijn land te brengen en het bewijs te leveren dat ze voordien verkeerd bezig waren, moet je veel moed kunnen opbrengen. Achteraf wilde de wereld dat van hem leren. Ze brachten hem een bezoek om samen op de foto te staan. Maar ze hebben noppes geleerd, niks.

Moest ik nu nog verantwoordelijk zijn voor de artistieke programmatie in het Knokse casino, zou ik onmiddellijk die Braziliaanse zangeres, Maria Bethânia, naar hier halen. Ik zag ze toevallig op Canvas dat een documentaire over haar uitzond in het teken van een Braziliaanse week, verband houdend met de Rode Duivels in Brazilië. Ik heb altijd gehouden van die typische Braziliaanse muziek en bracht Gilberto Gil naar het casino, en ook Sergio Mendès, de man die de Bossa Nova wereldbekend maakte. Ik kende die Maria Bethânia niet en dat was erg betreurenswaardig, want dat mens nu 68, zingt met haar hart en raakt de diepste roerselen van de menselijke ziel. Dat een doelpunt van de Rode Duivels ons nu wat nauwer kennis laat maken met het uitzonderlijk talent van Bethânia, is een gelukkig toeval en straks in staat om mijn hekel aan deze sport te temperen. Of was dit maar…een moment?

Mocht ik op mijn eentje dit jaar een Oscar toekennen aan een persoon die de bewondering van alle Belgen afdwingt als moedig mens, zou ik die aan Veerle Baetens geven. Voor haar talent als actrice heeft ze de European Film Award gekregen in Berlijn. Met haar vertolking in “The Broken Circle Breakdown” van Felix Van Groeningen, verdient ze die ten volle. Maar om in haar dankwoord de nadruk te leggen op de wens dat Vlaanderen en Wallonië moeten samen blijven, leverde ze niet alleen het bewijs van haar gehechtheid aan het vaderland, maar ook van haar moed om er voor uit te komen op een ogenblik dat alle camera’s van Europa op haar gericht zijn. Daarom mijn Oscar en de wens dat er ook in Amerika eentje uit de bus komt. Bovendien wens ik je nog meer rollen waarbij je ons laat genieten van je talent. Wat ik eveneens wens voor Felix Van Groeningen die gerust op deze weg mag verder gaan en ons mensen belichten van vlees en bloed en die een gezonde taal spreken. Met dergelijke films kan België zich laten gelden in de wereld.

De afgelopen week keek ik naar het journaal op Eén, toen er werd gemeld dat er in Koksijde een weldoener was die geld in de brievenbus stak van enkele inwoners. “Meer daarover” zei de nieuwsanker “na de sport”. En toen kwam de sport. En wat zag ik? Op een voetbalveld brulden een paar voetballers tegen elkaar, tot de ene de andere een vuistslag in het gezicht toediende. Er ontstond wat gewoel en er werd overgeschakeld naar Brazilië, waar het feest van het voetbal aan de gang was. En wat zag ik? Een vechtpartij tussen supporters en nog geen kleintje. Leuke sport toch. Begrijpelijk dat Louis Tobback blij is dat zijn kleinzoon voor een andere sport gekozen heeft. De media in Vlaanderen heeft dat nog niet gedaan en blijft het over het voetbal hebben, alsof het de navel van de wereld is. Ik ben er me bewust van dat mijn gezeur over het voetbal niet door iedereen wordt toegejuicht. Maar het blijft een feit, van het voetbal gaat de wereld niet beter worden.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s