Wat “zien” ik ? 46

Door Staf Knop

Zolang ik me kan herinneren (en dat is heel lang) is er in het verleden van de Belgische politiek nooit een vrouw als populairste figuur uit de bus gekomen. Dat was vorige week het geval met Maggie De Block, die Kris Peeters en Bart De Wever voorbij stak. En ik was blij. Het kan me niet schelen van welke partij al die mensen zijn, voor mij gaat het om personen. En ik ben blij dat het een vrouw is en die ongetwijfeld verkozen werd om haar eerlijkheid en haar sterke persoonlijkheid. Vrouwen hebben in het verleden van onze politiek ook nooit een belangrijke rol gespeeld. Dat er nu steeds meer vrouwen op de voorgrond treden kan me alleen maar verheugen. Ik zou gewoon kunnen zeggen “omdat ik van de vrouwen hou”, maar er is meer. Vrouwen zijn verstandiger en eerlijker. En wie weet…Elio Di Rupo kwam bij deze verkiezing als vierde uit de bus, misschien komt het omdat hij een beetje vrouw is. Maar hij is vooral een goed politieker en een goede Belg. Op de tiende plaats stond Gwendolyn Rutten, een uiterst sympathieke dame met goed werkende hersens. Nee echt, ik vind dit een hartversterkende evolutie in onze politiek en ik zou er niets tegen hebben, moesten we in de toekomst te maken krijgen met een regering bestaande uit vrouwen.

Wat mij zo onaangenaam diep raakt is het na jaren weerzien van bekende personen, die ik gekend heb op 20-jarige leeftijd. Dat is onlangs het geval geweest met Sylvie Vartan, het destijdse popidool en eerste echtgenote van Johnny Halliday. De mooie Sylvie is wat zwaarder geworden en deed me denken aan zovele andere sterren, met wie ik mocht kennis maken. Zo was ik er getuige van toen Jacques Dutronc kennis maakte met het sterretje met wie hij gelukkig zou trouwen, Françoise Hardy. Dat gebeurde in een vliegtuig tussen Parijs en Nice. Ze zijn nog steeds een paar, maar zien er nu wel en beetje anders uit. Ik vind dat niet leuk en ik wil er ook niet over zeuren, maar het zijn wel dingen waarbij men even stilstaat op latere leeftijd. Ik herinner me Tino Rossi als een knappe kerel, die me vertelde over de vrouwen die hem volgden tot in zijn hotelkamer. Ik ben altijd met hem bevriend gebleven, ook toen dat van “die vrouwen in zijn hotelkamer” tot een ver verleden behoorde en hij moeite had om zijn buikje te verstoppen. Maar hij hield zo van een lekker etentje. Ik zou dat vriendinnetje vergeten toen ze amper zeventien was: Mireille Mathieu. Toen waren het alleen haar borsten die wat volumineus waren. Het is er niet bij gebleven. Soms valt het me moeilijk om die tijd te vergeten en vooral zij die niet meer tot deze wereld behoren.

Dat er in deze wereld vreemde dingen gebeuren is niet nieuw. Maar na dertig jaar lang scheef te hebben gekeken hebben de Verenigde Staten, Rusland, China, Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië, eindelijk een historisch akkoord gesloten te Genève met Iran. Belangrijk daarin is het feit dat Iran het uranium niet meer dan 5% mag verrijken en er mogen ook geen nieuwe installaties bijkomen. In ruil wordt voor $ 7 miljard aan sancties tegen Iran opgeheven. De Amerikaanse president, Barack Obama, noemt het een “opening naar een veiliger wereld”. Met dit akkoord zijn de voor de hand liggende paden naar een bom uitgesloten, beweert Obama. Er kunnen nieuwe betrekkingen tussen het Westen en Iran ontstaan, aldus John Kerry, Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken. Voor de Iraanse minister van Binnenlandse Zaken, Mohammad Javad Zarif, is dit “nog maar een eerste stap”. Dat het akkoord nog enkele andere minder belangrijke punten omvat is vanzelfsprekend en hoef ik hier niet uit de doeken te doen. Waar ik echter wel wil op wijzen is het feit dat de Israëlische premier, Benjamin Netanyahu het bewuste akkoord “een historische vergissing” noemt en bedrog. De wereld zou een gevaarlijker plek zijn geworden. Israël voelt zich niet gebonden door dit akkoord en behoudt het recht om zichzelf te verdedigen. Daarmee zou ik het dus niet beschouwen als “een opening naar een veiliger wereld”, want zolang Israël het er niet mee eens is kan er niet gesproken worden van “een veiliger wereld”. Israël heeft in deze wereld veel meer in de pap te brokken dan men zich kan voorstellen. En dat vooral de Amerikanen de mening van Israël zomaar naast zich zullen neerleggen, zie ik niet zitten. Sinds de Holocaust is Israël zich steeds doelbewuster gaan gedragen en wordt er af en toe over de meet gegaan met de Palestijnen, alsof het geen vrede kan sluiten met geen enkel buurland. In feite ben ik ook niet zo zeker of dit akkoord met Iran wel een goed akkoord is. In mijn achterhoofd zie ik de Britse premier Chamberlain, in 1938 nog altijd uit het vliegtuig stappen en zwaaien met een getekend akkoord met Hitler. Chamberlain was naïef en de andere was sluw, maar wist niet dat hij slapende leeuwen had wakker gemaakt.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s