Wat “zien” ik ? 45

Door Staf Knop

In het enig mooie hotel “Plaza” te New York werd onlangs een nieuwe suite ingehuldigd onder de naam Scott Fitzgerald, omdat de beroemde auteur van “The Great Gatsby” er geregeld verbleef met zijn niet minder beroemde vriendin Zelda. Als groot bewonderaar van de boeken van Fitzgerald zou het me behagen om een weekendje in deze suite te verblijven…en ook met zijn Zelda. Het was een special koppel, berucht als grote fuifnummers. Samen sloegen ze dagelijks een paar flessen whisky achterover. Te bedenken dat ik in mijn hele leven amper twee keer aan een whisky heb geproefd. Maar ik vind het wel iets hebben om een hotelkamer met de naam van een bekend auteur te dopen. Moesten zijn boeken in de bewuste kamer dan nog te vinden zijn…Het lezen van een boek kan niet genoeg worden aanbevolen. Ik weet niet of men op Canvas dergelijk doel bereikt met “Man over Boek”. Dat programma geeft mij het gevoel alsof men bang is om een boek te beoordelen. En het is zeker niet met de bewering dat een boek uit de bibliotheek vol bacteriën zit, dat het een aansporing is om er eentje te gaan uitlenen. En met wat gelul of Cervantes of over James Joyce zijn we ook nog niet aan de nieuwe patatjes. Nee, voor mij is een boekenprogramma nog wat anders en hoeft het niet zo idioot te zijn.

Precies vijftig jaar geleden werd de Amerikaanse president, J.F.Kennedy, te Dallas neergeschoten door ene Lee Harvey Oswald, die op zijn beurt werd neergeknald door ene Jack Ruby. Dat is de officiële versie en achteraf door het Warren rapport toegegeven. Toen dat bericht op de telex verscheen van de krant waar ik werkte, gebeurde er iets dat ik nooit eerder en ook niet later meemaakte: alle redacteurs kregen de tranen in de ogen. Het bewees hoezeer we opgingen in het beleid van Kennedy die nog maar pas een derde wereldoorlog had vermeden. Achteraf zou dat wel een beetje koelen omwille van zijn privé leven. Dat “leven” had ik al vanaf zijn verkiezing tot president, grondig uit de doeken gedaan in de krant. En van die aanslag in 1963 door slechts één man (Lee Oswald) geloofde ik geen fluit. Vijftig jaar later, dus nu, zou ons de waarheid onthuld worden. Op die waarheid wacht ik, ofschoon ik voor mezelf al een waarheid had bedacht. En die heeft met Lee Oswald weinig of niets te maken.

Het is niet omdat de politiek mij niet interesseert dat ik er geen oog op heb. Het is vermakelijk om dit circusspel te volgen wanneer er verkiezingen aankomen. Zo heeft Kris Peeters, Vlaams minister president, nu al zijn voorzorgen genomen om toch maar in zijn zetel te blijven na de verkiezingen. Daar is niks mis mee, ware het niet dat hij de federale kieskring heeft afgezworen, terwijl dit een goed idee was om de N-VA schaakmat te zetten en werd goedgekeurd door de CD&V-jongeren. Peeters pleit nu voor het “positief confederalisme”. Daarmee ligt een akkoordje met de N-VA in het vet, voor het geval die partij het voor het zeggen heeft. Want wat is dat “positief confederalisme” anders dan de voordeur naar het separatisme? Zelfs zijn partijvoorzitter durft dat zo niet uitspreken en is op zijn hoede. Dan maar liever voorzitter blijven van de partij. Zo liggen de kaarten bij de CD&V, want een echte kandidaat voor de Premier-troon hebben ze niet. Zeker spelen is troef: Kris Peeters blijft zitten waar hij zit en Wouter Beke blijft voorzitter. Ik vind dat geen serieuze politiek. Het is gewoon speculeren op de zekerheid dat de N-VA de grootste partij blijft. Voor mij mag Kris Peeters gerust op zijn post blijven en Wouter Beke eveneens. Het is maar de manier waarop. Anderzijds ben ik niet zo zeker dat de N-VA het voor het zeggen krijgt. De verkiezingen liggen nog ver af. En een fout woord is vlug gezegd. Evengoed als een keer de plezantste uithangen in “De Slimste Mens…” voldoende is om heel Vlaanderen politiek te beïnvloeden, kan het omgekeerde ook. Kwestie is dat het allemaal “plezant” blijft.

Eigenlijk vraag ik me af waarom we voor elke verkiezing niet gevraagd worden om ons uit te spreken voor het behoud van de regering, of voor een nieuwe te kiezen. Het zou niet alleen veel kosten besparen, maar ook veel onnozel gepraat. In het geval dat ons nu interesseert, zou ik denken dat deze regering het heel wat beter gedaan heeft dan vele vroegere regeringen. Met een nieuwe verkiezing loopt men het risico om van de regen in de drop terecht te komen. Anderzijds vind ik ook dat het aanstellen van een nieuwe Premier niet zou mogen overgelaten worden aan een partij, die toevallig wat meer stemmen heeft gekregen dan een andere. Laat ons stemmen op een naam uit de verschillende kandidaten, van welke partij ook. Dat diegene met de beste kaarten het moge halen. Zo gaat het in sommige andere landen en zo zou het naar mijn gevoel, ook beter gaan bij ons. Vanzelfsprekend ben ik er me van bewust dat mijn stem er één is in de woestijn. Maar…wie niet waagt, niet wint.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s