Wat “zien” ik ? 42

Door Staf Knop

De Myanmarese voorvechtster voor de democratie in haar land, Aung San Suu Kyl, heeft de Sacharovprijs gekregen in het Europees Parlement te Straatsburg. Ze kreeg die prijs eigenlijk in 1990, maar zat al die tijd in huisarrest. Pas in 2010 kwam ze vrij. De Europese parlementsvoorzitter, Martin Schulz, noemde haar “een grote vrouw die zich voor de vrijheid van haar volk inzette en nooit brak”. De bewuste dame sprak een dankwoord uit dat werd onthaald op een lange staande ovatie. Dat dankwoord bleek echter uitgemond in een lang pleidooi voor democratie in haar land, waarvoor ze de hulp inriep van alle landen ter wereld. Zonder wat dan ook af te lezen van een papier praatte die vrouw in de meest accurate stijl, zonder naar haar woorden te zoeken en legde duidelijk uit wat haar volk te verduren kreeg. Dergelijke vrouw hoorde ik nooit eerder de waarden van de democratie bepleiten en ook geen man. Desondanks heeft ze haar doel nog steeds niet bereikt en is niet te voorzien wanneer ze daarin zal gelukken.

De jongste tijd heb ik geregeld gekeken naar “De Slimste Mens ter Wereld” en stelde voor de zoveelste keer vast, dat het veruit het leukste programma is sinds vele jaren. Die Erik Van Looi is er de gedroomde presentator voor. De verrassing vond ik Eva Daelman, die zich soms ontpopte tot een intelligente jonge vrouw. Tijdens haar laatste deelname vond ik ze maar niks meer. Ze onderging in mijn ogen een geweldige metamorfose en werd plots het prototype van onze huidige jeugd. Ze kende al de voornamen van de reeks voetballers die haar werden getoond, maar toen Erik haar in de finale vroeg “wat ze wist over Hamlet”, kon ze niks vinden, nul komma nul. Dat vond ik niet kunnen. Zelfs wanneer je op een andere planeet geboren bent weet je minstens dat het van Shakespeare komt. En ik die Eva Daelman plots een “toffe madam” had gevonden.

Al sinds 2002 toen Angela Merkel nog geen Duitse bondskanselier was, mocht ze haar mobieltje niet aanraken of er begon bij de Amerikaanse National Security Agency (NSA) een belletje te rinkelen. Ze belde naar haar melkboer en de NSA zocht onmiddellijk uit wie die melkboer wel was. Die bewuste dienst werd in 1952 opgericht om de wereld nog beter te kunnen controleren. De FBI bemoeide zich met de binnenlandse criminele zaken en de CIA met de buitenlandse. Van een nauwe samenwerking was er echter geen spraken, ze lustten elkaar rauw. Dan maar de NSA, want vooral in Europa was er veel tumult, vooral met die Europese eenmaking. Een lekkere brok voor de NSA.

En in Europa maar denken dat alles koek en ei was met de Amerikanen. Het werden geen vijanden, maar overal was men op zijn hoede. En de ontwikkeling van de technologie gaf hen daartoe de middelen. Of moeten wij geloven dat alleen de Amerikanen een spelletje spelen met die afluisterapparatuur? Kom nou, wat zeggen de Sinjoren ook weer? “Met hiel Antwaarpen, mor ni met maai”. ‘t Is maar dat je moet weten wat je zegt in je mobieltje.

Wie het zou ontgaan zijn dat de Amerikaanse rockzanger, Lou Reed, overleden is leeft waarschijnlijk in de jungle. De media heeft het bericht langs voor en langs achter, van boven naar onder en omgekeerd, de wereld ingestuurd alsof het om tien koningen ging. Ik wist amper wie die Lou Reed was, wat velen me ongetwijfeld kwalijk zullen nemen. Ik vind het altijd betreurenswaardig als een bekend iemand deze wereld te vroeg verlaat. Iets minder wanneer die zich volgepropt heeft met allerlei verdovende middelen. Wat ik echter niet begrijp is welke normen of maatstaven de krantenwereld hanteert om de verspreidingswaarde van een bericht in te schatten. In het geval van Lou Reed kwam dit langs onze oren en neusgaten uit.

Dit jaar viert de Vlaamse televisie haar zestigjarig bestaan, dat werd ingezet in 1953 met de uitzending van “Drie dozijn rode rozen” van Aldo De Benedetti en met Paula Semer in de hoofdrol. Dezer dagen worden er enkele programma’s als herinnering aan deze gebeurtenis uitgezonden. Van al diegenen die het hebben meegemaakt zijn er niet vele meer in leven, maar Paula Semer is er nog en ook Pros Verbruggen, Jo Leemans en hopelijk nog een paar anderen. Het valt mij echter op dat hun namen niet voorkomen bij de herinneringsuitzendingen. Wel velen die er niet bij waren, tenzij in de jaren zeventig. Hetzelfde valt op bij de fragmenten die werden uitgekozen om er ons aan te herinneren dat er in 1970 ook televisie was. Over de jaren vijftig en zestig weinig of niets. En waarover ik nooit iets zag of hoorde, is over al die toneelstukken en musicals die toen werden uitgezonden. Waarom nooit iets over “Anita my Love” met Louis Neefs, en nog minder over “Mijn Geweten en Ik” dat tot drie maal toe werd uitgezonden, terwijl “Nana” met de Prijs van de Kijker werd bekroond. Ik hoor ze me nu al verwijten dat ik voor mijn eigen kapel praat. En dan?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s