Wat “zien” ik ? 40

Door Staf Knop

Dat het Verenigd Europa in zijn huidige vorm alleen een kwestie is van poenpakkerij heb ik hier al herhaaldelijk uit de doeken gedaan. Dat er daar enkele kerels bij zitten die het goed menen met Europa en méér willen dan er dagelijks te komen pointeren, zal ik zeker niet betwisten. Onze Guy Verhofstadt is er één van. Hij hoopt zelfs om volgend jaar José Barroso een voetje te kunnen lichten als voorzitter van de Europese Commissie. Het zou geen slechte zaak zijn…want Guy weet alleszins wat hij wil en zeker wat hij doet. Samen met Daniël Cohn-Bendit en de Italiaanse ex-premier Mario Monti, heeft Verhofstadt een plan uitgewerkt voor een sterker Europa. Dat die Daniël Cohn-Bendit van de partij is verbaast mij niks. Ik heb die man al aan het werk gezien in Mei 68. Toen stond hij ook al op de barricades. Guy Verhofstadt kwam veel later en droomde toen al van de Verenigde Staten van Europa…met veertien landen. Misschien was het te vroeg, maar het was wel de ideale formule. Nu wil hij een sterker Europa met een volwaardige Europese regering, een grondwet en een Europees leger. Ik hou van mannen zoals Guy Verhofstadt. En ik begrijp volledig zijn bedoeling met Europa, met de wens dat hij zou slagen. Tot mijn spijt moet ik hem echter teleurstellen want om te beginnen zijn er met 28 landen veertien teveel. Bovendien houden de meeste landen aan hun eigen soevereiniteit… of liever aan hun zitje in hun huidige regering. Liever een vogel in de hand dan tien in de lucht.

Er moet nog veel water naar de zee lopen vooraleer dat sterker Europa er komt, ook al is het de oplossing voor een verre toekomst. Een toekomst waarin nog alleen het borstbeeld van Guy Verhofstadt zal prijken naast dat van Daniël Cohn-Bendit in de wandelgangen van Europa.

Het is verschrikkelijk om op een bepaalde leeftijd te moeten vaststellen dat men de kracht niet meer kan opbrengen om zijn ding te doen. En nochtans heb ik in de loop der tijden alles kunnen doen wat een normaal mens graag wil doen, behalve dat ene ding waarin ik nooit geslaagd ben: het scenario schrijven voor een film en hem zelf draaien. Daarom benijd ik Jan Verheyen die het wèl heeft gekund met “Het Vonnis”. Blijkt niet alleen dat hij het heeft kunnen doen, maar dat hij het bovendien ook goed heeft gedaan. Het is hem van harte gegund. Maar wanneer men als knaap van zes wekelijks naar tien films zit te kijken, is het de doodgewoonste zaak dat men er begint van te dromen om ooit zèlf de beelden aan elkaar te smeden. Het overkwam mij echter in een tijd dat de filmstrook er nog groen uitzag en de sterren nog niet konden spreken. Ze hadden echter al wel een naam. Allemaal lichtjes die nu aan de hemel staan. Ondertussen heb ik in gedachten honderd films gedraaid met evenveel sterren. Nooit zijn ze echt op het zilveren scherm verschenen en moet ik nu kijken naar het gewrocht van anderen, die er op de koop toe veel geld hebben voor gekregen. Gelukkig zijn het niet allemaal misbaksels en bewijst dit kleine landje in staat te zijn om ook sterke films af te leveren. Echter nog steeds niet diegene die ik al een halve eeuw in mijn dromen zie. Hij zit in de lift naar de eeuwigheid.

Dat de republikeinen in de Verenigde Staten het nooit hebben kunnen vreten dat ze het moesten afleggen tegen Barack Obama, een kleurling, is nu overduidelijk geworden. Alsof Obama nu af te rekenen heeft met die ouwe Ku Klux Klan. Het gaat daar nu niet meer om een politieke strijd tussen republikeinen en democraten, het gaat om Obama onder voorwendsel van de ziekteverzekering die  hij voor alle Amerikanen heeft gewild. Het geeft geen fraai beeld van de Amerikanen en zeker niet van de republikeinen aldaar. Ofschoon ik me altijd heb uitgesproken als een monarchist, dan heeft dat wat mij betreft niets te maken met politiek of een voorkeur voor een bepaald regime. Ik heb aan het koningshuis wat te danken en dat is het. Voor de rest kan ik de republikeinen best pruimen. Wat er echter in Amerika aan de hand is heeft met wraak te maken. Dat is een gevoel waarmee we allemaal wel eens te maken hebben, maar beheersing en verdraagzaamheid zijn blijkbaar ijdele woorden geworden in het rijkste land ter wereld. Indien ze zo verder gaan moeten ze weldra gaan bedelen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s