Wat “zien” ik? 38

Door Staf Knop

Nadat “Albert II”, de druk bekeken Tv-serie, zowat door iedereen met de grond werd gelijk gemaakt, is het de beurt aan “Diana”, de biografische film over de Britse prinses die in 1997 om het leven kwam bij een auto-ongeluk in een Parijse tunnel. Ik heb die film niet gezien en kan er dus geen mening over hebben. De hoofdrolspeelster is Naomi Watts en zou sterk op Diana gelijken, maar de film zou maar een saaie bedoening zijn. Goed, maar ik wou het niet over die film hebben, maar wel over wat er daar in die Parijse tunnel gebeurde. Ofschoon de Parijse politie het officieel als een ongeluk heeft afgedaan, werd dit door sommigen sterk betwist. Er ontstonden allerlei theorieën, tot er onlangs een verhaal opdook over een laserpen, die de chauffeur van de wagen waarin Diana zat met haar minnaar, zou verblind hebben. Dat zou een Brits soldaat hebben gezegd, terwijl ook zijn ex-vrouw in een onderzoek van Scotland Yard toegaf dat haar ex-man haar al in 2008 concrete details had verteld over het dodelijk ongeluk.

Nu blijkt plots dat Belgische piloten herhaaldelijk hun beklag hebben gemaakt over verblinding door die bewuste laserpennen. Die zouden op internet voor een prikje te koop zijn. Hierdoor neemt het auto-ongeluk met Diana een heel andere dimensie, ook al was deze laserpen in 1997 nieuw op de markt. Niet te verwonderen dat er nu stemmen opgaan om die pennen te verbieden. Het is de zoveelste kreet naar de verwijzing van technologische producten die een gevaar inhouden voor de mensheid.

De momenten waarop men op het kleine scherm in de gelegenheid wordt gesteld om eens uitbundig te lachen zijn zeer schaars. Nochtans…op donderdag 26 september, op Vier viel ik tijdens het zappen op het einde van “Komen eten”, dat werd opgevolgd door “Geubels en de Belgen” waarna de sympathieke Gwendolyn Rutten het opnam en won in “De Slimste Mens ter Wereld”. Nu ben ik geen trouwe kijker van dergelijke programma’s, maar ik heb de ganse avond zitten lachen als een knaap van tien die naar “Tom en Jerry” keek. Het was een hele opluchting en die Filip Geubels mag gerust de vergelijking doorstaan met Geert Hoste, hoewel anders. Het verschil is het feit dat ik bij Geert Hoste glimlachend geniet, terwijl Geubels mij uitbundig liet lachen. Met het immer geestige “Slimste mens…” zit Vier op rozen wat betreft het avondprogramma. Dat is ook al zo wanneer Erik Van Looy met zijn bende wordt voorafgegaan door “Vermist”. Dit zijn telkens boeiende verhalen die door Jan Verheyen knap in beeld worden gebracht.

Hoe dat nu zit met die Maggie De Block en die Afghanen die naar hun huisland worden gestuurd, weet ik niet. Alleen de foto’s van die kinderen treffen mij elke keer en de krantenkoppen die er de nadruk op leggen “dat ze niet weten waar naartoe”. Het is schrijnend te weten dat deze mensen hier ronddolen zonder enig zicht op een betere toekomst. Die wenende kinderen zijn hartverscheurend en ontroeren vele mensen. Wat kan de overheid doen? Ik zou het niet weten, maar dergelijke toestanden in een land dat als het derde rijkste in de wereld wordt beschouwd, laten een bittere smaak na.

De dag is nog ver af, maar ik kijk nu al uit naar het moment dat de keizer van Antwerpen de Verenigde Naties zal toespreken met een Belgisch vlaggetje in zijn knoopsgat, en met stijl en klasse. In zijn eigen stad ontving hij de koning en de koningin met zijn troepen achter hem en een speciale das rond zijn nek. Ieder zijn goesting, maar als overlevende kwam het mij voor alsof ik dergelijk circus al eens eerder had gezien. Ik hield er geen goede herinnering aan over.

In tegenstelling met wat er in Antwerpen gebeurde keek ik niet zonder fierheid naar dat Brussels ketje, Stromae, dat voor zijn optreden op de Grote Markt duizenden mensen op de been bracht. Zijn liedjes werden door iedereen meegezongen, terwijl ze hem ook volgden toen hij uit volle borst riep: “In Brussel spreken we Frans en Vlaams”. Daarmee trof hij mij recht in het hart. Bovendien  herinnerde hij mij aan mijn betreurde goede vriend die hetzelfde had uitgeroepen: Jacques Brel. Ontelbare keren hebben wij samen Brussel platgelopen en in de loop der tijden vrachten mossels en friet achter de kiezen gestoken. Wij waren niet alleen want Henri Lemaire, toen van “Le Soir”, was er bij en Philippe Genaert van “Le Peuple”. Het was een leuke bende. Brel was nog niet “Le grand Jacques”, maar droomde al wel van “Punta Baleina” wat later de Marquises zou worden. Ik heb soms heimwee naar die tijd, ook omdat Brussel nog geen hoofdstad van Europa was en ook niet van alle volkeren ter wereld…en nog minder het mekka van alle spionnen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s