Wat “zien” ik ? 37

Door Staf Knop

Als het al geen geheim is dat Knokke de uitverkoren kuststad is waar velen hun pensioentijd komen slijten, is het ook bekend dat vele BV’s er een tweede verblijf bezitten of er wonen. Met enkelen van hen ben ik al vele jaren bevriend, wat niemand zal interesseren, maar de jongste maanden zijn er daarvan drie in een psychiatrische instelling opgenomen. Hun namen noemen zou geen aarde aan de dijk brengen, maar bij mij rijst de vraag hoe ze het zo ver hebben kunnen brengen. Het houdt een gevaar in voor ieder van ons. In een zetel vastroesten en piekeren over het verleden. Dat is wat hen alle drie naar hun uiteindelijk lot heeft geleid en waarvoor ik aan de alarmklok wilde trekken. Op rust gesteld worden kan er aantrekkelijk uitzien, maar achter elke rug van je zetel hangt een grote hamer. Laat hem nooit de kans om toe te slaan.

Het is tergend. In dit land zijn er voor de media slechts twee dingen belangrijk: enerzijds wanneer er een toiletvrouw of een trainer van het ene naar het andere voetbalclubje verhuist en anderzijds alles wat Bart De Wever zegt of doet. Zijn er nu echt geen journalisten meer of zijn het allemaal loopjongens geworden? Ik ken wel een paar hoofdredacteuren die zich in hun kist al honderden keren hebben omgedraaid. Ze leefden in een tijd toen de journalistiek nog een edel beroep was. Het is waar, we leven in een ander tijdperk. Maar van de bovenste verdieping naar de kelder verhuizen, lijkt mij teveel van het slechte. Die Peumans had toch wel gelijk zeker, toen hij het had over die gekte voor de Rode Duivels.

Comme quoi, dat de waarheid ook kan komen uit de mond van de N-VA. Soms vind ik het spijtig dat die kerels de splitsing van België nastreven. Ik kan er me niet mee verzoenen.

Ondanks de meedogenloze kritiek over “Albert II” op Eén daalt het kijkersaantal niet. Dat heeft blijkbaar niets te maken met appreciatie maar wel met nieuwsgierigheid. En dat is dan weer geen verschijnsel van het nieuwe tijdperk. Toen Marie Antoinette het hoofd werd afgehakt kwamen er ook veel kijkers opdagen. ‘t Is maar dat de makers van het gewrocht zouden denken dat de kritiek zich heeft vergist. Volgende keer beter…hoop ik.

Films over de Tweede Wereldoorlog zullen het bij het publiek nog vele jaren blijven doen. Dat hebben ook de Russen geweten want zij hebben het gemunt op een Oscar voor hun film over “Stalingrad” van Fyodor Bondarchuk. Al in 1941 startte Hitler de Operatie Barbarossa en viel het Duitse leger Rusland binnen. In Stalingrad zouden ze in de sneeuw bijten en werd het leger van generaal Paulus door de Russen in een greep gehouden, die de ommekeer van de oorlog zou inleiden. Over de slag om Stalingrad, waarbij zowat 300.000 Duitse soldaten betrokken waren, werden al ontelbare films en TV-series gedraaid, maar de Russen gaan er van op uit dat hun film de beste is en een Oscar verdient. Nochtans herinner ik me al een Duitse productie “Der Artz von Stalingrad” van Géza von Radvanyl in 1958, met O.E.Hasse en Eva Bartok. Anderzijds was er al een TV-film over Stalingrad, van Gustav Burmester in 1963. In 1989 kregen we een langspeelfilm en in 1993 pakte Joseph Vilsmaier uit met een opvallende prent. Al deze producties lokten miljoenen kijkers en het laat geen twijfel dat de Russische film een groot succes wordt. Vooral de films over de Tweede Wereldoorlog zullen het publiek blijven boeien, omdat er nog steeds vele overlevenden zijn die zich willen herinneren en ook omdat over die Tweede Wereldoorlog nog steeds niet alles gezegd is. Geen andere oorlog is zo avontuurlijk geweest, met nog steeds geheim gehouden operaties en bloedige opdrachten. Toen ikzelf in 1943 met een  onvoorstelbaar avontuur in Berlijn werd geconfronteerd (zie mijn autobiografische roman “Wilhelmstrasse 119 Berlijn”), besefte ik dat het voor immer in mijn geheugen zou gebeiteld blijven. Ik vernam er dingen van anderen, waarvan er eentje Kurt Gerstein noemde, een Duitse luitenant die het vergassen van het Joodse volk in het kamp van Treblinka meemaakte, en een andere met de naam Claus von Stauffenberg, de Duitse officier die een aanslag op Hitler pleegde en het met zijn leven bekocht. Nee, over die Tweede Wereldoorlog weten we nog niet alles.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s