Wat “zien” ik ? 34

Door Staf Knop

Het zal wel zijn dat de uitgevers van boeken op geen goed blaadje staan bij de Vlaamse TV-zenders. Nu de zenders zowat allemaal hun toekomstige programmatie hebben bekend gemaakt, heb ik nergens een boekenprogramma aangetroffen terwijl daar al jaren om gevraagd wordt. Er moet dus een reden voor zijn. En ik zie er twee: enerzijds stelt zich de vraag of de uitgevers wel bij het verschijnen van een boek, een exemplaar ter bespreking sturen naar de zenders en anderzijds blijken de uitgevers nog steeds niet te hebben begrepen, dat men vandaag de dag zelfs geen eieren meer verkoopt zonder reclame. Een boek heeft nodig dat het bekendheid wordt gegeven. Dat zou men bij Boek.be moeten beseffen. Tenslotte zijn er in het verleden wel pogingen geweest om boeken voor te stellen…die elke keer flopten. Boeken vragen niet om te worden voorgesteld door een begrafenisondernemer. Het kan beter en een vleugje humor hoeft niet te ontbreken. “Geef boeken een kans” moet de leuze zijn. Ik begrijp steeds meer een man zoals Ward Ruyslinck, één van onze beste auteurs, die jaren geleden al verklaarde te stoppen met schrijven “omdat hij geen voeling meer had met deze maatschappij”. Je zou al voor minder akkoord gaan. Want ook de auteurs staan op geen goed blaadje bij onze Tv-zenders. En wat is er met Hugo Raes, ook een schitterend auteur die in de schaduw leeft. Waar zijn al die talenten van weleer? Vlaanderen is een land zonder geheugen!

Toen ik Jan Leyers zag met zijn uitstekend programma “De Weg naar het Avondland” en op bezoek bij Rolf Hochhuth, rees bij mij de vraag wie van de jongere generatie ooit heeft horen spreken van Rolf Hochhuth. Hij is één van de grote Duitse schrijvers die na de Tweede Wereldoorlog Paus Pius aan de muur nagelde in zijn schitterend toneelstuk “Der Stellvertreter” (De Plaatsvervanger), omdat hij de Holocaust negeerde tijdens de oorlog. Al in 1942 liet hij de Duitse luitenant, Kurt Gerstein, aan de deur gooien omdat die hem kwam verraden wat er met de Joden gebeurde in het kamp van Treblinka (zie mijn autobiografisch boek “Wilhelmstrasse 119 Berlijn”).

Het zijn mijn zaken niet, maar ik wil het toch graag kwijt…over die Johnny Thijs van de Post bedoel ik. Van de brutowedde van 1,1 miljoen euro zou hij terugvallen op 290.000 euro. En daarvoor doet hij het niet. Wat dan? Hij is begonnen met weet ik veel hoeveel kantoren af te schaffen en sinds hij het voor het zeggen heeft krijg ik mijn post om drie uur in de namiddag, waar dat vroeger om negen uur ‘s ochtends was. Als het regent of een beetje gesneeuwd heeft zie ik gene facteur opdagen. Ik weet het niet, maar voor mij kan die Johnny Thijs ophoepelen en begrijp ik die hele heisa omtrent de wedde van een topman niet. Het lijkt mij nochtans zeer simpel: wanneer de raad van bestuur bij een koekjesfabriek oordeelt dan hun topman een miljoen moet verdienen, dan is dat hun zaak. Wanneer dat geld uit de staatskas komt is het andere kaas en mag er niemand méér verdienen dan de Premier van het land. En dat is Elio Di Rupo met 290.000 euro. Het postbedrijf is eigenlijk het zoveelste slachtoffer van de nieuwe tijd: er worden geen brieven meer geschreven. Er wordt gemaild. Nu zal ik de laatste zijn om die overgang te betreuren, evenmin als de vaste telefoon. Men kan de vooruitgang niet tegengaan, ook niet wanneer daarbij sommige verworvenheden moeten sneuvelen. Bovendien zie ik de geschreven brief niet volledig verdwijnen. Maar of mijn postbode daarom nu ook mijn gasmeter moet controleren is teveel van het slechte. Vroeger bleef de facteur een koffietje drinken of kroop hij met de vrouw des huizes in bed.

Maar als dat nu ook al niet meer mag.

In de eerste “Zevende Dag” van het nieuwe TV-seizoen zat Siegfried Bracke (N-VA) tegenover Yvan De Vadder omdat hij een paar verklaringen had afgelegd, waarmee zelfs zijn partijvoorzitter, Bart De Wever, het niet helemaal eens was. Bracke probeerde daar nu een mouw aan te passen, om toch maar de eensgezindheid in de partij duidelijk te maken. Mij goed, zonder oppositie is er geen democratie. In het bewuste gesprek kwam dan de onafhankelijkheid van Vlaanderen ter sprake. Daarover zei Siegfried Bracke die onafhankelijkheid na te streven “omdat Vlaanderen beslissingen zou kunnen treffen, wat het nu niet kan”. En dat heeft te maken met rebellie. We leven in België, he jong, en dat is een soeverein land. In dit geval betekent het nastreven van een onafhankelijk gewest een aanval op het bestaansrecht van de natie, wat met democratie niets te maken heeft. Dààrom kan ik het niet eens zijn met wie dan ook die de strijd aanbindt met het democratisch bestaan van een volk en zeker niet wanneer het bewuste volk het mijne is. Tijdens de Grote Oorlog, die we volgend jaar serieus zullen herdenken, hebben de Belgen gestreden in eensgezindheid en onderlinge verstandshouding. En zo wil ik dat het blijft.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s