Wat “zien” ik ? 31

Dikwijls heb ik me al afgevraagd wat er nu eigenlijk belangrijk is in het leven. Afgezien van het feit dat het leven zelf belangrijk is en dat we ons zonder leven geen vragen hoeven te stellen, is het ongewisse waarschijnlijk het wonderlijkste. Vanaf het moment dat we onze toekomst kennen en alles weten wat er ons te wachten staat, heeft het leven geen zin meer. Daarom dacht ik dat we in de verkeerde richting leven. We worden geboren met een maagzweer in het vooruitzicht en allerlei andere kwalen, om er uiteindelijk uit te zien als een verschrompelde plant. Helemaal anders zou het zijn indien we geboren werden met rimpels en drie maagzweren, om naar de jeugdige schoonheid af te stevenen. We zouden sterven als een pas geborene en verdwijnen met een tik op het kontje. Te mooi om waar te zijn.

Iets anders dan maar. Dat men in Europa altijd blijft uitkijken naar wat er in de Verenigde Staten van Amerika aan de hand is, kan geen mens ontkennen. We zouden zo graag allemaal Europeanen zijn, maar we weten ook allemaal dat het niet mogelijk is. Toen Barack Obama tot president van de States werd verkozen, werd hij nagenoeg begroet als de redder van de wereld. Te gek uiteraard. Zoiets kan niet. Wat me echter opviel is het feit dat hij zich als president het imago tracht aan te meten van “de president van alle Amerikanen”. Of hij daarin geslaagd is wil ik niet uitmaken, maar het is wel zo dat ik me Roosevelt zal blijven herinneren als de president van alle Amerikanen. En eigenlijk…leek dat wel het streven van al zijn opvolgers. Misschien is de Verenigde Staten dààrom het meest democratische land ter wereld. En bij ons?

Hebben wij in het kleine België al een Eerste minister gehad die “de premier was van alle Belgen”? Laat ons niet lachen. Misschien doet premier Elio Di Rupo een poging daartoe en we mogen hopen dat hij er in slaagt. Maar…we hebben de koning. En mij kan het niet schelen of die nu Filip heet of Prosper, het is de koning van alle Belgen. En dat lijkt mij een goede zaak voor dit land en voor elke Belg.

Er worden deze tijd nogal wat berichten de wereld ingestuurd, die op zijn minst voorbarig kunnen genoemd worden. Zo heeft de president van de Verenigde Staten, Barack Obama, ons de verzekering gegeven dat de NSA, de geheime diensten, voortaan transparanter zal worden en dat het volk zal ingelicht worden over belangrijke zaken. Hij weet blijkbaar niet goed wat hij zegt, want dan zouden het geen geheime diensten meer zijn.

In eigen land heeft het diensthoofd geriatrie van het UZ Gent, Mirko Petrovic, in zijn kristallen bol gezien dat er in 2050 in België 17.000 honderdjarigen zullen zijn. Om schrik van te hebben. Zou hij ook gezien hebben of die allemaal met stokken zullen gaan? “Wie gezond leeft, zal ook meer actieve jaren krijgen” is de leuze. Goed, maar “gezond leven” wat is dat?

En Erik Van Looy kondigt aan dat zijn volgende film “De Premier” zal noemen en dat Koen De Bouw de hoofdrol zal spelen. In de film zou Koen De Bouw als eerste minister te maken krijgen met terroristen en om het allemaal zeer getrouw weer te geven werd om raad gevraagd aan Yves Leterme, gewezen eerste minister. De film zou pas in 2016 in de zalen komen.

Ik weet niet, maar zou het niet beter geweest zijn om Yves Leterme zijn eigen rol als eerste minister te laten spelen? Ze zouden al zeker geweest zijn van die 800.000 vrouwen die voor hem gestemd hebben, wat niet te onderschatten is. Een Vlaamse film die 800.000 toeschouwers haalt is “niet evident” zou Martens zeggen. Maar kom, het bericht is ook wat voorbarig en misschien komt Erik Van Looy nog op ideeën.

Tenslotte werd ons medegedeeld dat onze facteur voortaan ook het wasmachine aan huis zal brengen dat we op internet besteld hebben. Verdomme mensen, er is wat veranderd in de wereld. Die sukkelaar van een postbode die het al zo moeilijk had om nog voor vier uur in de namiddag een briefke in mijn bus te laten vallen, zou er nu nog de boterkoeken en een bak bier moeten bij doen. Dat zou niet meer menselijk zijn en anderzijds vrees ik dat hij mijn briefke pas om tien uur ‘s avonds zal bezorgen. Als hij daarbij ook nog moet bellen ben ik verplicht uit mijn bed te komen, want als bijna honderdjarige probeer ik “gezond te leven”. Of het in mijn geval dan nog de moeite loont om het tot de honderd te trekken, is niet zeker. Maar gelukkig, heb ik wel andere redenen om honderd jaar te worden. Om te beginnen wil ik er geen geheim van maken en jullie vertellen, dat allen die mijn blog lezen de zekerheid hebben om er honderd te worden en bovendien op een plaatsje in de hemel kunnen rekenen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s