Wat “zien” ik? 30

door Staf Knop

Op 22 november 2013 zal het precies 50 jaar geleden zijn dat John F. Kennedy, president van de Verenigde Staten, vermoord werd te Dallas. De moordenaar zou Lee Harvey Oswald geweest zijn, die op zijn beurt vermoord werd door ene Jack Ruby terwijl Oswald zijn onschuld uitschreeuwde.

Nadat de commissie Warren bekend maakte dat Oswald wel degelijk de moordenaar was, liet men weten dat de ware toedracht pas vijftig jaar later zou worden verteld. Dat staat er dus aan te komen. Ondertussen zijn er vele twijfels ontstaan over de ware moordenaar, want Oswald kon hoe dan ook niet alleen hebben gehandeld. Bovendien moest er een opdrachtgever geweest zijn. Thans zou een Australische detective ontdekt hebben dat Oswald de president amper een schrammetje heeft toegebracht en dat een geheim agent de ware moordenaar is, met de naam George Hickey. De man kan deze beschuldiging niet meer tegenspreken omdat hij twee jaar geleden is overleden.

Zo wordt de wereld eens temeer in het ongewisse gelaten en is er niets nieuws onder de zon. We leven in een wereld vol leugens en opgefokte misverstanden, gebeurtenissen waarover een sluier werd gespreid die nooit wordt opgelicht. Dat was al het geval met de zogenaamde zelfmoord van de Oostenrijkse kroonprins Rudolf en de jonge barones Marie von Vetsera, te Mayerling op 30 januari 1889. Keizer Franz Jozef stuurde dit twijfelachtige verhaal de wereld in, wat blijkbaar niet klopte met de werkelijkheid, maar waarover nooit enige klaarheid werd gebracht.

Achteraf waren de duistere gebeurtenissen niet meer te tellen. De zelfmoord van Marilyn Monroe is er slechts een onder de vele. Wat gebeurde er echt met de Britse prinses Diana in Parijs? En hoe zit dat nu met de lijken van Hitler en Eva Braun? En was Osama Bin Laden werkelijk zo onvindbaar tot voor de verkiezing van Barack Obama?

Om te geloven dat het allemaal goed uitkwam voor iemand die het voor het zeggen had. Dat het volk hierdoor op het verkeerde been wordt gezet kan niemand schelen. Het zijn grote leugens die vroeg of laat wel aan de oppervlakte komen wanneer niemand nog weet waarover het gaat.

Het zal toch niet waar zijn zeker. Is er toch wel een Amerikaanse hartspecialist, Sam Parnia, hoofd van de afdeling intensieve zorg van het Universitair Ziekenhuis Stony Brook in New York, die bij hoog en laag beweert dat over twintig jaar de doden weer levend gemaakt kunnen worden. Dat haal ik nooit. ‘t Is toch wel God geklaagd dat zoiets nu niet kan gebeuren. Temeer omdat hij “de lichaamstemperatuur zou doen dalen en zuurstof in de hersenen zou pompen”. Dat lijkt mij niet zo uitzonderlijk. Vorige winter had ik dikwijls het gevoel dat mijn lichaamstemperatuur tot nul was gedaald. En die zuurstof moet ik nu ook voortdurend in mijn hersenen pompen, zoniet gaat mijn kaars uit. Maar wacht eens, zou het kunnen dat ik die hartspecialist voor geweest ben? Ik ben tenslotte niet zover meer van de eeuwige leeftijd en heb het gevoel alsof ik er nog velen ga overleven. Of is dat illusie? Misschien is die hartspecialist de zoveelste leugenaar.

Belgische onderzoekers hebben vastgesteld dat de geur van chocolade in de boekenwinkel de verkoop van romantische romans stimuleert. Ik weet niet waarmee ze bezig zijn, maar als dat alles is dat ze hebben gevonden om de mensen aan te zetten tot het lezen van een boek, romantisch of niet, dan is het maar povertjes gesteld met de cultuur in Vlaanderen. Het onderzoek gebeurde immers in Antwerpen. En welk geurtje hebben we nodig om een misdaadroman te lezen of een avonturenverhaal? Wat die romantische boeken betreft zou ik eerder gedacht hebben aan wat rozengeur en indien de boekenwinkel er ook nog voor wat maneschijn zou zorgen…Gaat het om een roman die zich aan onze kust afspeelt, kan alleen de geur van mosselen en friet ons tot kopen aanzetten. En ik durf me niet uitspreken wanneer het om een seksverhaal zou gaan.

Karel De Gucht en Tom Lanoye zijn geen kameraden van Bart De Wever blijkt. De eerste verwijt hem dat zijn nationalisme nooit tot iets nuttigs kan leiden en de tweede beweert dat den Bart een slechte burgemeester van Antwerpen is. Vanuit Venetië waar Bart in vakantie is, laat hij weten dat ze alle twee de pot op kunnen. Ik ga niemand de steen werpen omdat ik over het beleid in Antwerpen niet kan oordelen en omdat het nationalisme zoals den Bart dat verstaat, mij niet interesseert. Dat het zoals De Gucht zegt, nog nooit tot iets goeds heeft geleid, kan ik beamen.

We hebben slechte herinneringen aan al die beunhazen die het hebben voorgestaan. En wanneer ik zeg “slechte herinneringen”, dan blijf ik zeer bescheiden. Eentje van die kerels heeft mij in 1943 in een kamp in Berlijn gestoken, waaraan mijn herinneringen geen lachertje zijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s