Wat “zien” ik? 29

Door Staf Knop

De stad waar iedereen wil wonen is Dubai. Daar geeft de overheid aan de inwoners die minstens twee kilo kunnen afvallen in een maand, een gram goud. En er staat geen limiet op het aantal kilo’s die in lucht opgaan. Dat is de manier waarop de Verenigde Arabische Emiraten iets willen doen tegen de zwaarlijvigheid waarmee velen te kampen hebben. Verdomme, dat zou iets voor den Bart geweest zijn. De kilo’s die hij destijds verloren heeft zouden hem een aardige duit opgebracht hebben. Het is echter nog niet te laat. In Vlaanderen lopen er nog velen rond met een dik gat. Als hij de verkiezingen wint in 2014 zou hij er kunnen aan denken om die dikkertjes te helpen. En hij beschikt mogelijk over een middeltje dat niets kost.

En nu ik het toch over den Bart heb…Den Albert heeft den Bart daar een flinke pad in zijne korf gezet met die troonsafstand. Ik zou het er niet over gehad hebben, maar de ware reden waarom hij dat nu besliste had niks te maken met zijn leeftijd of zijn gezondheid. Nee, dat gezever van den Bart over een onafhankelijk Vlaanderen lag den Albert allang op zijne lever. Het was nu het moment om Filip in de arena te sturen en de stier bij de horens te pakken. Voor minder dan twintig jaar zou Filip het niet doen en tenslotte had hij met zijn Mathille een kanon aan zijn zijde. Voor de komende twintig jaar kon den Bart zijn onafhankelijk Vlaanderen op zijne bult schrijven. En daarna? Hebben jullie gezien wat er daar op die tribune op dat stoeltje zat? Ze noemen haar “ons Betteke”, maar uit haar blik straalde een sterke Bet. Jongens, toch. Er staat ons nog wat te wachten.

Toen ik op Canvas naar het programma “A Song is Born” keek, waarin Bert Joris, jazztrompettist en componist, ons toont en vertelt hoe hij een bepaald nummer (Sundown) tot stand brengt en het uiteindelijk uitvoert met het Brussels Jazz Orchestra, kwamen er andere herinneringen in mij op. Eigenlijk niet belangrijk om er over te praten, maar het moet me even van het hart. Ik hou van muziek en voornamelijk van jazzmuziek. Als artistiek directeur van het Casino Knokke mocht ik me veroorloven enkele groten uit de jazzwereld uit te nodigen en ze zelfs als vriend te beschouwen. In mijn tijd was die Bert Joris nog een schooljongen, maar ik noem hem met grote bewondering “onze Vlaamse Miles Davis”. Sommigen van die vroegere jazz-grootheden stelden mijn oordeel over hun prestaties ten zeerste op prijs, ofschoon ze alleen berustte op gevoel en ervaring. Dat was al ontstaan in 1953 toen Frank Sinatra in het Casino Knokke optrad en hij werd begeleid door het Vlaams orkest “The Skyliners” van André Coucke. Sindsdien werd ik me bewust hoezeer de muziek in dit kleine landje werd gewaardeerd. Gelukkig zijn er mannen zoals Bert Joris om de traditie veder te zetten en is hij niet de enige.

Een boek lezen verruimt je horizon. Dat is wat de gedetineerden in de Braziliaanse gevangenissen te horen kregen, toen hen werd medegedeeld dat ze vervroegd kunnen vrijkomen naargelang het aantal boeken dat ze lezen in hun cel. Niet zomaar gelijk welke boeken. Filosofische meesterwerken genieten de voorkeur en zouden hen het best voorbereiden om opnieuw in de maatschappij te worden opgenomen. Komt er nog bij dat de gehaaide jongens na een aantal weken ondervraagd worden en moeten bewijzen dat ze de boeken ook werkelijk hebben gelezen. Voilà, dat is het ei van Columbus om van een moordenaar een kerkganger te maken. Maar is dat wel zo?

Of dit veel zal opleveren is koffiedik kijken, maar het kan alleszins geen kwaad, zelf niet bij die enige die tot 99 jaar cel was veroordeeld en al 15 jaar vermindering had gekregen. Nog 84 te gaan.

Of het anderzijds heilzaam is voor de auteurs en de uitgevers is een ander paar mouwen. Die kunnen overal ter wereld wel een steuntje gebruiken, vooral dan in Vlaanderen waar de meeste uitgevers van boeken niet weten hoe ze hun waar aan de man moeten brengen. Een boek drukken en daarmee basta, terwijl zelfs een kind weet dat je vandaag de dag niets meer op de markt brengt zonder voorafgaandelijke promotie.

In de gevangenis van Dendermonde is de sleutel van de deur naar de vrijheid verdwenen. ‘t Is toch niet waar zeker. Zeven jaar geleden zijn er in diezelfde gevangenis 28 boeven ontsnapt en nu is de sleutel van de voordeur verdwenen. Dat is de deur waar in grote letters opstond; “Langs hier A.U.B.” En naar het schijnt hebben ze in de bewuste gevangenis geen boeken nodig om te kunnen lezen of om in de maatschappij te worden opgenomen. Binnenkort mogen we ons verwachten dat al de ontsnapten uit de gevangenis van Dendermonde hun eigen dorp hebben gesticht. Net zoals die kerels uit “De Muiters van de Bounty”. Die van Dendermonde zullen dan vlug een partij oprichten en huilen dat ze de onafhankelijkheid van hun dorp willen. En Vlaanderen staat nu al in de rij om voor hen te stemmen. Dag Filip.

Advertisements

One thought on “Wat “zien” ik? 29

  1. Beste Staf,

    Op de tentoonstelling ‘Jazz in Little Belgium’ – een paar jaren geleden in het Museum van Muziekinstrumenten in Brussel – zag ik een foto van een affiche uit 1958, waarop een concert ‘Jazz At The Philharmonic’ in het Casino van Knokke, werd aangekondigd. Daarop stond ook Miles Davis vermeld. Als Miles-fan zou ik graag weten als dat inderdaad ook heeft plaatsgevonden. U als artistiek directeur van het Casino kan dat misschien weten.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s