Wat “zien” ik? 22

door Staf Knop

In de Franstalige krant “La Libre Belgique” las ik een interview met Laurette Onkelinx,de vice premier en kopstuk van de PS. Daarin pakt ze fel uit over de N-VA en zegt “alles te zullen doen om te vermijden dat deze partij na de verkiezingen van 2014, deel zou uitmaken van de regering”. Ze beweert verder dat “deze partij compleet destructief is in haar opvattingen over de staat”. Over de regering-Di Rupo spreekt ze alleen maar lovend.
Het loont de moeite om eens ernstig na te denken over alles wat Laurette Onkelinx zegt. Vreemd eigenlijk dat deze vaststellingen uit de mond van een vrouw komen. Onlangs las ik in een Britse krant dat mannen steeds dommer worden en vrouwen intelligenter. Zou daarin de waarheid schuilen? Het zou kunnen, maar een kieken is die Onkelinx zeker niet. Wat mij betreft heb ik de jongste jaren alleen maar kunnen vaststellen dat elke regering veel te veel tijd verliest met het weerleggen van de N-VA-aanvallen, dan met haar opbouwende taak.
De tenniskampioenschappen op Roland Garros in Parijs zijn me niet vreemd. Af en toe zijn er mooie momenten te beleven, maar het blijft me een raadsel waarom ik bijna uitsluitend naar het vrouwentennis kijk. Misschien komt het door de prestaties van de Belgische meisjes, Justine Henin en Kim Clijsters, die me in een nabij verleden ingepalmd hebben. Thans heb ik de wedstrijd gevolgd van Maria Sharapova en de Chinese Joe Zheng. Sharapova is een Russin die al enkele jaren meedraait. Ze is niet alleen een grote kampioene, maar bovendien ook een schoonheid…waarvan ze zich blijkbaar ook bewust is. Dat is geen nadeel voor een vrouw. Thans viel het me op dat de mooie Maria, die tijdens elke wedstrijd de hele buurt wakker huilt, tussen twee games in ging zitten en een banaan uit haar tas haalde. Ze trok er zeer bewust de pel af en wat de normaalste zaak ter wereld is, deed ze niet. Ze beet niet in de banaan, maar trok er een topje af en stak het in haar mond. Vervolgens brak ze er een stukje af en verorberde zo de hele banaan. Nooit eerder heb ik iemand op dergelijke wijze een banaan zien naar binnen spelen. Ik heb altijd gedacht dat een banaan als het ware smeekte om er in te bijten. Zou dat in Rusland een andere wet zijn?
Onder de leiding van prins Filip heeft de economische missie in Californië een dertigtal topfiguren uit de Amerikaanse filmwereld ontmoet, om hen duidelijk te maken wat België allemaal te bieden heeft wanneer het films betreft. Het is inderdaad onmiskenbaar dat het filmbedrijf in België in de lift zit en dat om velerlei redenen, die ik hier al eens eerder onderstreepte. Het veld is eerder nog onbebouwd en het is dus een goede zaak om de Amerikanen eens goed uit te leggen, dat er in België nog wat meer is dan bier en chocolade. En kijk, plots is daar het verschijnen van Pieter Aspes boek “Het vierkant van de wraak” op de Amerikaanse boekenmarkt onder de titel “The Square of Revenge”. Ik probeer me voor te stellen welk gelukzalig gevoel het moet zijn voor Pieter en wens hem nog meer dergelijke belangrijke gebeurtenissen. Niemand zal ontkennen dat het inderdaad een belangrijk evenement is om als Vlaams auteur te worden uitgegeven in de Verenigde Staten, waar men door de eeuwen heen beweerde “de besten te zijn op alle gebied”. Maar dan niet wat betreft bier en chocolade…en nu ook niet meer wat de misdaadroman aangaat. Want de kritiek voor het boek van Pieter is uiterst lovend. En ineens vragen sommige persmensen zich ginder af “waarom ze zo lang hebben moeten wachten om kennis te maken met deze klasbak”. En eigenlijk vraag ik me dat ook af. Wat er ginder in Amerika thans wordt gezegd over de mogelijkheden van ons filmbedrijf, zou al eerder moeten gezegd zijn over onze literatuur. Het is een feit dat de Amerikanen zelf geen Nederlandse boeken kunnen lezen, maar dan moet hen een handje worden toegestoken. Ik weet niet hoe Pieter Aspe aan die Engelse vertaling van zijn boek is gekomen, maar de man heeft al 32 boeken met succes geschreven en werd vertaald in verschillende talen. Dan is het zaak om zich vragen te stellen. Waarom niet in Amerika? Op die vraag kan alleen de overheid een antwoord geven. En wat nu voor de film mogelijk is, moet ook kunnen voor de literatuur. Dat de start nu plaats heeft met een boek van Pieter Aspe en niet met eentje van onze prijsbeesten, moet tot nadenken stemmen.
Andere koek is het feit dat premier Di Rupo de dotatie van de koninklijke familie wil aanpakken en puntjes op de i wil zetten. Dat onze royals nu ook belasting zouden betalen lijkt mij logisch. Dat er ook meer klaarheid moet komen in hun uitgaven, kan ik ook inkomen. Maar dat ze moeten shoppen in de supermarkt zoals elke Belg, lijkt mij een beetje met het haar getrokken. De koning is niet zoals elke Belg
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s