Wat “zien” ik? 20

Door Staf Knop

Enkele dagen geleden blokletterde mijn krant op de voorpagina een “Breaking News” over de voetbalclub Zulte Waregem. Wijlen mijn hoofdredacteur van dezelfde krant,zal zich in zijn kist wel omgekeerd hebben over dergelijk “Breaking News”. Het verbaast me al evenmin dat Tom Boonen niet van de partij zal zijn in de Ronde van Frankrijk en dat zijn ploeg het zonder hem ook wel zal klaarspelen. Zijn fans zijn er vet mee. Hun wieleridool rijdt nu met een Ferrari.
En zeggen dat ik door de jaren heen in de media altijd blijf zoeken naar de programmatie van onze cultuurtempels, onze schouwburgen die in de vorige eeuw het schoon weer maakten van onze geestelijke fierheid. We kenden alle acteurs en actrices, koningen en koninginnen van het Vlaams intellectualisme. Gelukkig is er het kleine scherm waarop we ze terugvinden, hoewel dat niet kan vergeleken worden met een avondje in het theater. Vele jaren geleden werd er nog geregeld een voorstelling in het theater gecapteerd, maar dat heeft moeten wijken voor Zulte-Waregem. Alleen de televisie in Frankrijk vergast de kijkers met regelmaat op een captatie uit de schouwburg. Zo kunnen ze niet alleen hun acteurs aan het werk zien, maar kunnen ze ook kennis maken met hun nieuwe jonge auteurs. En die zijn er: Sébastien Thiéry, Gérald Sibleyras, Alexis Michalik en Florian Zeller. Van deze laatste zag ik “La Vérité” met Pierre Arditi. Humor op hoog niveau en een uitgelaten publiek. Vlaanderen is zeer arm geworden.
De tijd dat Armand Pien het weer presenteerde en op het scherm verscheen met een patat zo groot als een varkenskop, is dus nog niet voorbij. Frank Deboosere doet het nu met een gebroken elleboog. Ja, waarom niet? Het is alleszins sympathieker het weer te presenteren met en gebroken elleboog dan met een blauw oog. Een gebroken elleboog wekt wat medelijden op, wat van een blauw oog niet kan gezegd worden. Frankske zal er grondig moeten over nadenken waarmee hij een volgende keer zal uitpakken. Armand deed het dan met een wortel. En een gebroken been voor Frank is niet aan te raden. Het zou geen zicht zijn. Moest ik in de plaats van Jill Peeters zijn, ik zou eens laten zien over welke troeven ik beschik. Op slag zou de zon schijnen.
Boenk! De Vlaamse minister van Cultuur, Joke Schauvliege, was te gast in “Café Corsari”en ze heeft haar reputatie van de leukste vrouw van Vlaanderen alle eer aangedaan. Haar hele repertoire met haar veelvuldig bezoek aan het theater en haar vriendschap met Matthias Schoenmaekers werd nog eens over gedaan, met de hulp van de leuke jongens, Freek en Thomas. Ik hou van Joke, van Freek en Thomas. Het feit dat Joke mij niet kent vind ik spijtig. Vooral nu ze ons vertelde dat ze in haar kast honderd miljoen euro heeft liggen en dat die 850.000 euro die ze aan Musical van Vlaanderen geeft eigenlijk niet zoveel te betekenen heeft. Verdomme, wil er nu eens iemand mijn naam doorspelen aan dat mens. Voor veel minder bied ik haar een paar musicals om achterover van te vallen, wat met die “Assepoester” zeker niet het geval zal zijn. Bovendien heb ik nog nooit een cent van iemand gekregen. Mocht ik dan toch niet in aanmerking komen, stel ik voor om die 850.000 euro aan “Café Corsari” te geven.
Boenk. Omwille van het uitgesteld kijken komt er dus geen derde seizoen van “Danni Lowinski” op VTM. Wie uitgesteld kijkt “geniet” niet van de reclameboodschappen. En dat kan niet. Daarom moet “Danni Lowinski” van het scherm. Dus niet omdat de kijker uitgekeken is op de borsten en de kont van Nathalie Meskens. Ook niet omdat de kijker aanvankelijk met “Danni Lowinski” een mooie fles werd aangeboden, maar dat ze leeg was. Blijkbaar weet men bij de commerciële zenders niet altijd goed te oordelen over het aan te bieden aanbod. Het kunnen uiteraard niet allemaal “Zone Stad” of “Aspe” zijn, maar wanneer het er om te doen is de kijker wat leuks aan te bieden, vervalt men onmiddellijk bij de humor van “keske schiet” of “lachen of ik schiet”. Vlaanderen weet niet meer wat geestigheid is.
Onder de titel “The Man Who Killed Kennedy” is er een boek verschenen waarin de toenmalige vicepresident,Lyndon Johnson, wordt aangeduid als de echte opdrachtgever van de aanslag op 22 november 1963 te Dallas. De auteur van het boek is Roger Stone die op dat ogenblik 11 jaar oud was en het dus allemaal weet “van horen zeggen”, want Lyndon Johnson zou de grootste idioot ter wereld geweest zijn, mocht hij werkelijk de opdrachtgever zijn. “Omdat hij nog een rol wou spelen en de hoogste macht grijpen” schrijft Stone, die er blijkbaar op uit is wat poen te pakken met een onthulling die er geen is. Ik kom er nog op terug.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s