Wat “zien” ik 18?

Door Staf Knop

Het droommeisje uit de jaren dertig van vorige eeuw, Deanna Durbin, is overleden op 91-jarige leeftijd. In de New York Times en ook hier in Europa werd gemeld dat met Deanna Durbin een van de grootste Hollywoodsterren uit de jaren dertig overleed en dat ze een actrice en zangeres was. Ze debuteerde op 15-jarige leeftijd in de kortfilm “Every Sunday”, samen met de jonge Judy Garland.
Deanna die geboren werd in het Canadese Winnipeg, stopte met filmen toen ze 27 werd en verhuisde naar Frankrijk. Dat is zowat alles wat overal ter wereld kondig werd gemaakt…door journalisten die nooit eerder over Deanna Durbin hadden horen spreken.
Van de doden geen kwaad, maar in werkelijkheid was Deanna Durbin een uitstekende jonge sopraan, die van acteren echter geen kaas had gegeten en die optrad in enkele films om weg te gooien. In de kortfilm “Every Sunday” was het alleen de bedoeling om het talent te testen van twee jonge zangeressen, die zouden uitgespeeld worden tegen de opgroeiende kleine engel van het zilveren scherm, Shirley Temple. Judy Garland werd de grootste en zou naast Mickey Rooney triomfen oogsten. Met Deanna werd nog een en ander geprobeerd, niet zonder succes, maar een kort verblijf in Frankrijk was voldoende om er haar hart te verliezen en er te blijven. Eigenlijk liep ze zelf niet hoog op met haar films en verkoos ze om er de brui aan te geven. Dit dus voor het volledige verhaal. Comme quoi, dat oud worden met het geheugen van een olifant, toch niet helemaal gediscrimineerd moet worden.
Het zal maar weinigen interesseren, maar ik volg al langer dan dertig jaar het biljartspel “Snooker” op de Britse zenders. Na dertig jaar weet ik echter nog steeds niet hoeveel rode ballen er in dat spel zijn, maar ik ken wel Steve Davis, Jimmy White, Stephen Hendry en vooral Alex “Hurricane” Higgins, die in 2010 overleed op 61-jarige leeftijd. Al deze kerels zijn sterren in Groot Brittannië, maar Alex Higgins was een star. Hij keek naar een bal en hij rolde vanzelf in de pot.
De reden waarom ik van dat spel hou is eenvoudig. Het is rustgevend, soms spannend en de spelers hoeven zich niet te drogeren, het zou hen geen sikkepit helpen. Zij die zich tot het sterdom spelen worden rijk. Ik kan alleen maar betreuren dat ik geen zoon heb, want ik zou hem aansporen om te gaan snookeren en er niet mee te lachen.
Het slecht Franstalig onderwijs zou de oorzaak zijn van de vele werklozen in Brussel en Wallonië.
Zou dat dan zoveel slechter zijn dan het Nederlandstalig onderwijs? Dat kan niet. Het volstaat immers te kijken en te luisteren naar die idiote vraagspelletjes op het kleine scherm, om te beseffen dat het zeer slecht gesteld is met het onderwijs of alleszins met de kennis van wat dan ook, tenzij over het voetbal en die “gitaarkrabbende” groepjes die in het Engels zingen maar waar ze geen bal van verstaan. Ik zal zeker niet beweren dat het anders gesteld is op de Franstalige zenders, maar uitsluitend het Franstalig onderwijs de schuld aansmeren voor de vele werklozen, lijkt mij niet kloppen. Bovendien kunnen de leerlingen, waar dan ook, geen grote lichten worden indien het lerarenkorps niet bij de pinken is. En dat is het geval. Sommige leraars weten al evenmin  iets over geschiedenis dan hun leerlingen. Anderzijds zijn er in Brussel vele andere redenen om het aantal werklozen aan te klagen. Het is niet aan mij om die op te zoeken, maar indien het probleem bij de leraren en de leerlingen zou liggen, moet men terug naar de bron. En de bron in dit land is de politiek.
De organisatie voor Voedsel en Landbouw bij de Verenigde Naties doet een oproep om insecten te kweken en te eten. Deze organisatie zegt dat al twee miljard mensen insecten eten en dat dergelijk voedsel rijk is aan proteïnen en mineralen. Sommige bedrijven kweken nu al insecten op grote schaal als voedsel voor vissen en gevogelte.
Weet ik veel wat jullie denken, maar ik zie me nog niet beginnen met insecten te kweken om ze daarna op te vreten. Dat zou de duivel tarten zijn en bovendien voel ik geen gebrek aan proteïnen en mineralen. Anderzijds zou dat kippetje dat ik geregeld soldaat maak met een champignonsausje, het mij kwalijk nemen. En dan spreek ik nog niet over dat prille kreeftje dat mij aankijkt en smeekt om een kijkje te mogen nemen in mijn maagske. Overschakelen naar vliegen en mieren zou een oorlog teweeg brengen met alles dat nu mijn gehemelte streelt. Weten die kerels daar bij de Verenigde Naties wel goed wat ze zeggen? Ik kan het mij niet voorstellen. Ook niet wanneer ze beweren dat er al in 2030 niet meer genoeg normaal voedsel zal voorhanden zijn. Dat is best mogelijk, maar dan zal ik me in 2030 eens ernstig over dat probleem buigen. En ik kan me nu al niet meer “bukken”!
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s