Wat “zien” ik? 16

door Staf Knop

Ergens in de jaren zestig van de vorige eeuw, tijdens het festival voor de Gouden Roos van Montreux, had ik als journalist het genoegen om tijdens een etentje te praten met Horst Tappert, de Duitse acteur die als “Derrick” in de gelijknamige TV-serie op handen werd gedragen. Thans blijkt dat hij tijdens de oorlog deel uitmaakte van de Waffen SS. Toen ik dit langs de kranten vernam rees bij mij de vraag wat ik zou gedaan hebben indien ik dat op dat ogenblik vernam. En zou hij wel de ster geweest zijn indien de wereld het zou geweten hebben? Want “Derrick” was een wereldsucces.
Om eerlijk te zijn…ik weet het niet. Vijftig jaar geleden zou ik en alle anderen er waarschijnlijk anders op gereageerd hebben dan nu. Misschien, want vandaag de dag wordt er nog steeds jacht gemaakt op thans 90-jarige bewakers van Auschwitz. Horst Tappert is dood en was een Waffen SS wel te vergelijken met zo’n bewaker? Neen, maar een Waffen SS was ook geen gewone ploek. Dit was de eenheid die instond voor de veiligheid van Hitler. Anderzijds heb ik wel andere acteurs gekend die tijdens de oorlog hun talent in dienst stelden van de Duitse bezetter. Maar niet bij de Waffen SS. En daarmee staan we opnieuw bij het begin. Hoe moeten wij nu op dergelijke feiten reageren, zonder de grond van de waarheid te kennen?
Iets anders dan. Veerle Baetens heeft in New York de prijs voor de beste actrice gekregen op het Tribeca Film Festival, voor haar vertolking in de film “The Broken Circle Breakdown” van Felix Van Groeningen. De jury noemde het een ware “tour de force” van Veerle. Ze verdient die prijs want ze is grandioos in de film.  Van Groeningen en de hele filmcrew verdienen alle prijzen. Maar…las ik een korte tijd geleden niet in de kranten dat Veerle Baetens voorlopig stopt met acteren, om zich op een zangcarrière te gooien? Dat noem ik in de gegeven omstandigheden “verspilling van talent” en ik verwijt het de overheid, die de jongste jaren al veel steun geeft aan de Vlaamse filmproductie langs het Audiovisueel Fonds, maar zich nog niet bewust is van de grote internationale mogelijkheden van het filmbedrijf. En ik kan alleen maar herhalen wat ik al eerder heb gezegd: dit land kan zich niet alleen op de wereldkaart plaatsen met zijn chocolade en zijn bier, maar ook met zijn films. Omdat wij over het talent beschikken zoals nergens anders: acteurs en actrices, auteurs, regisseurs en componisten, met daarbij nagenoeg onbeperkte mogelijkheden wat de lokatie betreft. Alleen daar waar de mogelijkheden moeten aangewakkerd worden is men zich niet tenvolle bewust van de feiten. Met het Audiovisueel Fonds deed men een grote stap vooruit, maar in verband met het “Tax Shelter” werkt men nog teveel in de duisternis. Laat het licht schijnen.
Niet zonder verbazing ben ik eens gaan bladeren in Het Laatste Nieuws van 26 maart 2009, waarin politiek redacteur Luc Van der Kelen tien manieren aangaf om het land te redden.
Ter herinnering vermeld ik ze:
1) Laat Vlaanderen mee de staatsschuld betalen.
2)  1 ambtenaar op 3 niet vervangen.
3) Haal een miljard bij de fraudeurs.
4) Belastingtaboe moet sneuvelen.
5)  Twee jaar later met pensioen.
6) Beperk stijging van ziektekosten.
7)  Voer 40-urenweek weer in.
8) Halveer het defensiebudget.
9)  Iedereen moet aan de slag.
10) Met de fijne kam door alle uitgaven.
Dit zag er waarachtig uit als de bijbel voor een goed beheer van het land. Het stond echter in de krant nog voor de huidige regering aan bod kwam, want Elio Di Rupo werd Premier op 6 december 2011. Iedereen kan voor zichzelf uitmaken of zijn regering sindsdien goed werk leverde en vergelijkingen maken. Wie het mij vraagt voeg ik er onmiddellijk aan toe dat ik de pest heb aan die vergelijkingen met Nederland. België is alleszins een moeilijk land om te regeren omwille van de twee zeer verschillende culturen. Dit is met geen enkel ander land in Europa te vergelijken. En terloops gezegd, ook niet met het koningshuis. Ik zie in België ook nooit gebeuren wat we hebben kunnen volgen met de bekroning van Willem Alexander in Nederland. Maar kom…ik wou alleen wijzen op de manier waarop Elio Di Rupo zijn taak waarneemt. En daarin vind ik dingen terug van sommige grote leiders uit het Belgische verleden. Namen noemen zou mij alle banbliksems op de nek halen, want we zijn nog altijd in België. En misschien zou ik het lef hebben om aan de tien manieren van Luc Van der Kelen er nog een elfde aan toe te voegen:
11) Verdraagzaamheid en samenhorigheid.
Het lijkt mij de ultieme manier om van dit land echt het land te maken waar het goed leven is en waar men niet begint te wenen omdat het regent.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s