Wat “zien”ik? 15

door Staf Knop

Oud worden heeft zo zijn voordelen: men kijkt in de toekomst. Zo droomde ik onlangs dat mijn tijd erop zat en ik voor de hemelpoort stond. Nog voor ik de drempel overschreed stond ik voor Sinte Pieter, die mij verwelkomde en vroeg “of ik misschien nog een laatste wens had”. Ik zei “ja, als het effekes kan, de spons erover en we herbeginnen alles”. Op dat ogenblik schoot ik wakker.
De Vlaamse minister van cultuur, Joke Schauvliege, heeft weer een bok geschoten van formaat. Tijdens de Nekka-Nacht in Antwerpen kondigde ze de winnaar aan van de Prijs van de Vlaamse Gemeenschap voor Muziek en zei dat Zjef Geenie de winnaar was. Daarmee bedoelde ze de groep Yevgueni rond Klaas Delrue. Vorig jaar zei ze ook al dat Matthias Schoenmakers naast een Oscar greep. Schoenaerts zal er blij mee geweest zijn, maar of dat met de Zjef Geenie ook het geval is moet nog blijken. Dat Joke Schauvliege van Cultuur geen fluit afweet is al langer geweten, toen ze verklaarde nooit een toneelstuk te hebben gezien in het theater. Dat kon ik best geloven want sinds ze geboren werd is er in onze theaters slechts sporadisch iets te zien dat op toneel gelijkt. Anderzijds begrijp ik best dat ze over de naam van Yevgueni struikelde. Wie heeft verdomme die naam uitgevonden? Al kan ik wel genieten van de muziek van deze Zjef Geenie.
Dat we in een “gezellige” wereld leven bewijst het feit dat er hier en elders voortdurend een “moment van ingetogenheid” wordt gehouden voor de slachtoffers van terreur, van moord en zelfmoordenaars op de weg. Dergelijke berichten zijn niet meer weg te denken uit de samenleving en overal wordt er gezocht naar de redenen hiervan. Of men die ooit zal vinden is koffiedik kijken, want de tijd achteruit draaien is een utopie. Het kan niet. De ontwikkeling van de technologie en de wetenschap houdt vele voordelen in, maar het leven is niet alleen jachtig geworden maar ook gevaarlijk. Tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw heb ik het woord “stress” nooit horen uitspreken, terwijl het nu schering en inslag is. En geloven of niet, het is een uiterst gevaarlijke “ziekte” die tot alles kan leiden. Geen mens kan dat nog veranderen. En ik zal nooit vergeten dat mijn goeie ouwe vriend die toevallig wereldberoemd werd, maar onophoudelijk onder de stress zat, en er zich wilde van ontlasten op een paradijselijk eiland, maar zich dood bleef roken tot hij er aan bezweek. Zijn naam: Jacques Brel.
Heb ik nu niet ergens gelezen dat Bart Peeters zijn eigen productiehuis heeft opgericht? Hoe dan ook heeft hij met “De neus van Pinokkio” op de roos gemikt en boenk erop. Het is geestig van begin tot het einde. Ik beschouw Bart Peeters als een schitterend artiest en televisiemaker. En bovendien liet hij zich omringen door de leuke Tine Embrechts en de niet minder altijd geestige Adriaan Van den Hoof. Ik lig niet wakker van dergelijke programma’s, maar wanneer er eentje boven de andere uitsteekt geniet ik er van. En den Bart Peeters verdient een pluim.
De raad van bestuur van de VRT heeft het wijze besluit genomen om een nieuw gebouw op te trekken op de Reyerslaan, vlak achter de huidige gebouwen te Brussel. Voor wanneer dit zal zijn weet ik niet, maar ik weet wel dat ik het ontstaan van de Vlaamse televisie meemaakte op het Flageyplein te Elsene. Alles gebeurde er in de studio zes, eigenlijk een grote kamer waarin een hoek werd ingenomen door Armand Pien en ik in een andere hoek een veertiendaags “Toneelmagazine” presenteerde. We stonden er allemaal op elkaar, maar de kameraadschappelijke sfeer was enorm. Ik heb er prachtige jaren mogen meemaken terwijl de meeste van mijn toneelstukken en musicals werden uitgezonden. Ik mocht ook de inhuldiging van de nieuwe gebouwen op de Reyerslaan mee beleven en de eerste in gebruikname van de grote studio drie gebeurde er met mijn musical “Alexander Posthuum” in 1969. Jef Cassiers, Lily Castel en Paul Cammermans vertolkten de hoofdrollen. Ik herinner me Lily Castel die in een schuimbad moest zitten. Om het schuim in dat bad te krijgen werden twee machinisten ingezet, die elk met een dikke stok gedurende twee uren in het bad hebben staan roeren .
Anderzijds moesten er een paar beelden in de hemel worden opgenomen. Een ballet danste er in de wolken. Om die wolken op de set te krijgen werden vele kilo’s ijs aangevoerd en kwamen er heksentoeren bij te pas om wat resultaat te boeken. De hele toenmalige BRT kwam er naar kijken.
Met de bewuste musical werd er deelgenomen aan het festival voor De Gouden Roos van Montreux.
We grepen met één puntje naast de hoofdprijs vertelde Dries Waterschoot, die in de jury zat.
Of ik ook nog de inhuldiging van de nieuwe gebouwen zal beleven is een vraagteken zo groot als de huidige gebouwen en die zijn altijd veel te groot geweest.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s