Wat “zien” ik 11

Door Staf Knop

Is het jullie ook al opgevallen hoe goed we het nu hebben nu BHV gesplitst is? Nadat onze politici het land op stelten hebben gezet voor de bewuste splitsing zijn we er allemaal beter van geworden. Toch fijn te kunnen rekenen op onze politieke jongens om ons wat gelukkig te maken. En nu het grote werk, de onafhankelijkheid! Ik weet al welke nieuwe auto ik ga kopen. En naar wie ik de rekening mag sturen.
Sukkelaars eigenlijk…onze politici. Kom, ik betreur niet alleen enkele politieke figuren uit het verleden. Vandaag zou ik best vriend kunnen zijn met mannen zoals Louis Tobback, Eric Van Rompuy, Herman De Croo, Mark Eyskens en ook Rik Torfs, die de politiek vaarwel zegt. Ik denk daarbij niet aan de partij waartoe ze behoren. Ik heb het alleen over mensen. Er zijn ook wel een paar vrouwen voor wie ik bewondering heb: Laurette Onckelinx en Ingrid Lieten, die ik twee knappe madammen vind in de volle betekenis van het woord. Linda De Win hoort er ook bij. Met allemaal zou ik best eens aan een uitgelezen diner willen deelnemen en wat praten.
Als we sommige kranten mogen geloven is het uit met seks in films en wil men in Hollywood nog alleen films maken om alle leeftijden te bereiken. Als er iets is waaraan ik me al eeuwen erger zijn het films waarin de seksscène niet mag ontbreken. Volgens Myriam Dassonville van Kinepolis nemen de Europese en zeker de Vlaamse kijkers minder aanstoot aan die scènes. En bij de films die in Vlaanderen worden gemaakt speelt het fenomeen zeker niet.
Deze dame heeft gelijk. Het belet niet dat ik nog steeds de mening blijf delen van de destijds zeer bekende filmregisseur, Ernst Lubitsch, die beweerde “dat het veel boeiender is om zich in te beelden wat er zoal gebeurt achter een gesloten deur, dan ze te openen”. Erotische films lonen zelden de moeite om er naar te kijken ,tenzij men “Basic Instinct” met Sharon Stone bij deze categorie plaatst. Voor “The Sunday Times” zouden de filmmakers zich wel helemaal moeten laten gaan bij de eventuele verfilming van de erotische roman “Vijftig Tinten Grijs”. Anders zou er niet veel te verfilmen zijn, zegt een insider.
Anders dan met betogingen ter verheerlijking van de vakbonden, komt Brussel in het nieuws met de sluiting van het “Café Metropole”. Mij zouden ze evengoed kunnen vertellen dat ze Manneken Pis van zijn sokkel halen om er Bart De Wever op te zetten. Het verschil is dat het “Café Metropole” met zijn terras op het de Brouckèreplein, gekend is bij de indianen aan de Amazone en dat ik als Brusselaar moord en brand schreeuw. Kom, den Bart heeft hier niets mee te maken, maar dat café staat in mijn hart gebeiteld. Ik heb er de heerlijkste momenten aan te danken en troonde er als journalist ontelbare beroemdheden mee naartoe. Ik was fier er met hen op een plek te kunnen zitten waar kerels zoals Victor Hugo hun inspiratie kwamen zoeken. Niemand heeft het recht een dergelijk oord uit het cultureel veld van Brussel te schrappen, zelfs niet voorlopig. Het moet er zijn tot de laatste Brusselaar er bij sterft. En dat wil ik zijn.
In Oostende zijn de zitbanken weggehaald uit het station, omdat er teveel daklozen gedurende de hele dag kwamen opzitten. Mij wil het voorkomen dat er andere manieren zijn om die mensen tijdens het winterweer te beletten dat ze zich komen warmen. ‘k Weet niet, maar ik zou er wel meer begrip voor opbrengen moest het hier om meeuwen gaan, die op die banken kwamen zitten.

Op de lijst van de vriendelijkste landen ter wereld staat België op de negentiende plaats. Of we daar fier mogen over zijn lijkt mij niet duidelijk. Om te beginnen leven er in België twee zeer verschillende volkeren, om nog maar te zwijgen over de immigranten vanwaar die ook mogen komen. Wie zijn dan die vriendelijke Belgen? Daar zal iedereen wel een eigen mening over hebben, maar met die negentiende plaats lijkt het mij uiteindelijk toch geen reden om te juichen. Nochtans…hebben de mensen zowat overal ter wereld het hard nodig om een klopje op de schouder te krijgen met een vriendelijke glimlach. De jongste jaren is de onthaalkus schering en inslag geworden. Maar er schuilt geen warmte meer achter, het is routine geworden. We moeten er iets aan doen en zeker in Oostende. Het verschijnsel is echter algemeen, zodat het woord “verdraagzaamheid” zijn ware betekenis heeft verloren. Laten we niet vergeten dat vriendschap en verdraagzaamheid de beginnende ingrediënten zijn tot het bereiken van een hogere leeftijd. Indien ik het had geweten zou ik er al veel vroeger mee begonnen zijn en zou ik nu niet dagelijks liggen denken over de vraag “waar ik het liefst zou hebben dat ze mijn as zouden uitstrooien”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s