Wat “zien” ik? 10

door Staf Knop
Moesten sommige mensen vanaf hun geboorte weten hoelang ze maar te leven hebben, is de kans groot dat ze er voor zouden bedanken. Dat bewijst het enorme aantal zelfmoordenaars in de wereld. Alleen de geboren optimisten nemen de handschoen op, want het leven is een strijd. En dan nog gene gewone.
Kerels zoals Napoleon, Al Capone en Adolf Hitler hebben dat verkeerd begrepen. Zij die dat niet verkeerd hebben begrepen stellen zich tot taak ons te verbazen door hun talent. Shakespeare was zo iemand en ook …Einstein. Hij moet echter geweten hebben dat hij zich zou vergalopperen, want toen de Amerikaanse president, Franklin Roosevelt, hem in 1942 vroeg om zelf de realisatie van zijn destructieve bom op zich te nemen in Los Alamos, weigerde hij.
Veel leuker en dichter bij ons is blijkbaar het boek “Marilyn en JFK” van François Forestier. Hierover verscheen volgende bespreking in de Figaro Magazine, letterlijk vertaald: “’t Is bijna een James Elroy. Het verhaal van een smeerlap met een zottin. De smeerlap is John Fitzgerald Kennedy, alias Jack, zoon van een Ierse erotomaan met nazi-sympathieën, gierigaard, met kwetsuren, vriend van de maffia, van de bende van Sinatra en volledig seksueel geobsedeerd. Jack wil dagelijks drie vrouwen. Als het niet Audrey Hepburn is, is het Kim Novak, en als het niet Gene Tierney is, is het Jayne Mansfield. “Twintig seconden onvergetelijke liefde” ironiseert Angie Dickinson, eveneens de minnares van de Speedy Gonzalès van de Jet Set. De zottin is Marilyn Monroe, dochter van een dronkaard en van een getikte. Ze was nymfomane, manipulatrice, opgeblazen door de pillen en de champagne, supergek, die er van droomt de “first lady” te worden, vrouw van de kalief in de plaats van Jackie. En misschien werd zij dààrom wel vermoord?
Voor Hoover, de gevreesde baas van de FBI betekent de naam van Marilyn Monroe “de absolute hoer”. En dan nog? Moet men de idiote Peter Lawford citeren, de rotzak Giancana, de slechterik Otash, de rotvent Greeson en de arme Arthur Miller. Alleen maar gieren, schrijft Forestier.”
Tot daar de bespreking van het boek, maar in het boek zelf vermeld François Forestier dat de hele geschiedenis over Marilyn Monroe en Kennedy veel gruwelijker is dan het wereldbekende TV-feuilleton “Dallas”. En het eindigt ook in Dallas op 22 november 1963.
A propos, die bewuste datum van 22 november 1963 herinnert ons aan de aanslag op president Kennedy in Dallas en Harvey Oswald, die volgens het Warrenrapport dat toen de wereld werd ingestuurd, de unieke dader zou zijn. Oswald zelf riep echter zijn onschuld uit nog voor hij werd neergeschoten door Jack Ruby, een cafébaas die uit het niets verscheen. Achteraf werd ons gezegd dat de waarheid over deze aanslag zou bekend worden gemaakt vijftig jaar later, dus in 2013. Daar zijn we nu aan toe en de wereld is benieuwd naar de waarheid.
Dat er toen een loopje werd genomen met de werkelijkheid wist zelfs de hond van mijn buurman.
In 1960 werd Kennedy tot president verkozen dank zij zijn vader, Joe, die het op een akkoordje had gegooid met de maffiabaas Giancana. En dat Edgar Hoover, hoofd van de FBI, het vriendje was van de maffia was voor niemand een geheim. Eenmaal tot president verkozen nam Bob, de broer van John en minister van Justitie, het op tegen de maffia. Hij wou Amerika zuiveren. En wie werd kwaad? Ons zou het zelfs niet verbazen moesten de jongens van de maffia ZEER kwaad geworden zijn. Blijft de vraag  of ze ons deze keer echt de waarheid zullen vertellen.
Vergeleken met wat er in de States in de kranten verschijnt zijn de nieuwtjes in het kleine België geen blik waard. Of toch? Afgezien van het feit dat Bart Dewever ergens is gaan plassen, is al het andere nieuws niet vermeldenswaardig. Het wordt anders wel tijd dat die jongen zich weer eens “de slimste mens ter wereld” toont. Dat was nog eens een tijd. Het scheelde geen haar of men bombardeerde hem tot eerste minister. Gelukkig bewees hij toen toch de slimste te zijn en sloeg hij het aanbod af.
Dan maar liever een Yves Leterme die zelfs het vaderlands lied vanbuiten kende. Op dat ogenblik kregen we weer het gevoel van Belg te zijn. En ik vond die Leterme toch een knappe kerel. En de enige was ik niet, want om zomaar 800.000 voorkeursstemmen te sprokkelen moeten alle vrouwen van Vlaanderen naar de stembus gegaan zijn. Dat is niet niks. Zoiets zal Elio Di Rupo moeilijk kunnen verwachten in 2014. En toch. Het Gay-leger groeit steeds aan. Mensen zoals jij en ik.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s