Wat “zien” ik ? 8

door Staf Knop

De Zwitserse wetenschappers hebben zich weer aan het denken gezet. En geloof mij, ik ken die Zwitsers. Als ze in hun bergen kruipen komen ze altijd weer tevoorschijn met iets waar ze beter van worden. Deze keer echter…proberen ze een machine te ontwikkelen die zelf kan denken en emoties tonen. Eigenlijk gaat het dus over een kunstmatig menselijk brein. Het spul kreeg de naam “Human Brain Project” en wordt geleid door de 50-jarige Henry Markram en werkt aan de Ecole Polytechnique Fédérale te Lausanne. Met zo’n machine hopen de onderzoekers niet alleen eindelijk volledig te begrijpen wat ons menselijk maakt, maar ook nieuwe behandelingen te vinden voor hersenziekten.
‘t Zal wel zijn, maar met dergelijke machine wordt de mens overbodig en hebben we eigenlijk geen levende wezens meer nodig…en zeker geen politici.
De hele bestuurswereld zou worden ingenomen door een machine, die je misschien kunt bevelen of afregelen, zodat ze alleen maar denkt en doet wat je beveelt. Je duwt op een knop en alles verloopt naar wens. Maar…wie duwt er op die knop?
Misschien hebben jullie ook gekeken naar de eerste aflevering van de nieuwe TV-serie “Danni Lowinski” met Nathalie Meskens. Al tijdens de eerste serie, toen la Meskens zich ontpopte tot een mondige sexy advocate, heb ik ook eens gekeken naar de Duitse versie op een Duitse zender. Het viel me op hoe mager de inhoud was van de serie en zonder een evenknie van onze Nathalie, bleek het zelfs niet de moeite om er naar te kijken.
Mogelijk is dat de reden geweest om de nieuwe Vlaamse versie wat op te peppen met…vulgariteit en een taaltje dat zelfs niet meer in de onderwereld wordt gesproken. En Nathalie heeft het niet kunnen redden…ook niet met haar benenwerk.
Wat mij daarbij zo opvalt is het feit dat ik daarover in geen krant iets heb gelezen, terwijl het gewrocht toch met veel bazuinen werd aangekondigd. Of gaan ze er van uit dat de serie voldoet aan de smaak van de kijker? Dat zou wel eens kunnen want indien de makers van “Danni Lowinski” zich steunen op het kijkersucces van “Met Man en Macht”, dat evenmin getuigt van goede smaak, dient men uiteindelijk vast te stellen dat Vlaanderen zich steeds verder verwijdert van de cultuur met een hoofdletter. Gelukkig blijkt de Vlaamse nationale zender zich daarover wel te bekommeren.
In alle kranten hebben we onlangs kunnen lezen dat de nazi’s 42.500 moordkampen hadden opgericht tijdens de Tweede Wereldoorlog en dat er nagenoeg twintig miljoen mensen stierven of gevangen werden genomen. Dat is thans gebleken uit een onderzoek van het Amerikaanse Holocaust Memorial Museum in Washington. In dat verband moet er mij iets van het hart, waarover ik het al had in mijn boek “Wilhelmstrasse 119 Berlijn”. In januari 1943 werd ik door de Duitsers opgepakt en belandde ik in een arbeiderskamp in Berlijn. Enkele weken later keerde ik niet meer terug naar dat kamp en sliep ik een paar nachten in de ondergrondse metro op Potsdamerplatz. Ik was niet de enige. Er sliepen daar honderden Duitse vrouwen met kinderen, want Berlijn was als een vlammende toorts.
Daar vernam ik van twee vrouwen dat een Duits korporaal met name Kurt Gerstein, hen had verteld en ook aan al wie het horen wilde in het station, dat hij in het kamp Treblinka had gezien hoe honderden joden tegelijk werden vergast en in greppels werden begraven als vuilnis. Hij was met zijn verhaal naar het consulaat van het Vaticaan geweest, waar ze hem hadden buiten gegooid. Hij was ook naar de Zweedse ambassade geweest waar ze nota hadden genomen van wat hij vertelde.
Toen die vrouwen ons, mijn kameraad en lotgenoot, dat vertelde dachten we dat de geallieerden nu wel op de hoogte zouden zijn van wat er met de joden gebeurde en dat ze wel iets zouden ondernemen. Niemand heeft echter en voet verzet en zeker de toenmalige paus niet. De bewuste Kurt Gerstein zou in 1945 zelfmoord gepleegd hebben in een Franse gevangenis.
Dat de wereld zich nu met verbazing uitdrukt over die 42.500 moordkampen roept bij mij een afschuwelijk gevoel van misprijzen op. Die oorlog is straks zeventig jaar achter de rug en pas nu begint men te beseffen dat er in die kampen meer slachtoffers gevallen zijn dan op het slagveld.
Het bewijst nog maar eens dat deze wereld onverbiddelijk is en dat er dingen gebeuren die nooit het daglicht zien. Over die Tweede Wereldoorlog is trouwens nog niet alles gezegd, ofschoon de samenleving er nog maar weinig oren naar heeft. Ik pleit er echter voor dat de jongere generatie meer en beter zou ingelicht worden over dat bewuste verleden. Men hoeft zich niet te koesteren in het gevoel dat dergelijke feiten nooit meer kunnen gebeuren. Men stelt zich niet voor tot wat de politiek leiden kan. En wees gerust, ik wil daarbij niet als zwartgallig overkomen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s