Wat “zien” ik? 7

door Staf Knop
We weten het dus. De Vlaamse universiteiten hebben uitgemaakt dat elke Vlaming over het algemeen één keer seks heeft per week. Ik weet niet waarom ik dat moet weten, want het interesseert me geen fluit. Anderzijds wordt er niet bij gezegd of de buitenechtelijke keren bijgerekend zijn. Hoe dan ook moet men vaststellen dat de intiemste gespreksonderwerpen aan de openbaarheid worden prijsgegeven. Er zijn geen taboes meer. Temeer ook omdat het niet bij “gesprekjes over seks” is gebleven. Om te geloven dat een Vlaamse film waarin geen stoeipartijtje voorkomt een slechte film is. En ik blijf er bij: een te grote vrijheid leidt onvermijdelijk naar de ondergang van de beschaving.
Over die grote vrijheid zal Jan Van Rompaey niet willen meepraten want de Brugse politierechter heeft hem een boete van 180 euro op zijn bord gelegd, omdat hij door een rood licht is gereden…in een gat waar men geen rode lichten verwacht en zeker geen flitspalen.
Jan geeft het toe en zegt “dat hij op het oranje niet meer kon stoppen”, wat ons allemaal zou kunnen gebeuren. Ik heb met de vriend Jan te doen en begrijp niet waarom dat zo nodig in de kranten moest komen. Omdat Jan een bekende figuur is. Wie schept er dan genoegen in te weten dat Jan door dat rood licht gereden is? Niemand. Ik vind dat gewoon het besmeuren van zijn naam.
Paus Benedictus XVI heeft dus de pijp aan maarten gegeven. Die mens zal wel geweten hebben wat hij deed, ook al is het meer dan zeven eeuwen geleden dat nog een paus ontslag nam. Het was te verwachten dat het ontslag van Benedictus veel stof zou doen opwaaien. Enkele kranten schreven dat Benedictus geen geliefde paus was. Hoe weten die dat? Ondertussen zullen er velen in de rij staan om Benedictus op te volgen. En misschien wordt het wel een kleurling. Ze zijn “in” vandaag.
 Waarom ook niet? Als die over de vereiste troeven beschikt kan daar niemand iets tegen hebben. In België kan alleen kardinaal Danneels in aanmerking komen, maar gezien zijn gevorderde leeftijd zou het conclaaf hem niet gunstig zijn.
Zou dat niks zijn voor Bart Dewever? Op die manier zouden de Vlaamse kranten de kluif die ze nu al een paar jaar in stand houden, kunnen verder zetten. Het zou eens iets anders zijn dan de bazuinen in te zetten om den Bart als “ijsbeer” voor te stellen. De arme man kreeg nog geen minuut rust. Dat zal alleen maar verbeteren wanneer hij de plaats heeft ingenomen van de koning in het paleis van Laken. Ofschoon dat nu ook al geen oord van rust en vrede is geworden.
Het zou spijtig zijn moest onze goedlachse koning eveneens de pijp aan maarten geven, want het is een koning naar mijn hart. En bovendien…wie zou zijn plaats moeten innemen? De politiek ziet het niet zo zitten met Filip, hoewel met Mathilde naast hem… Zij telt voor twee om vele redenen. Om te beginnen is ze mooier dan gelijk welke prinses in Europa en alle deuren gaan open voor haar. Men moet zich daarbij geen illusies maken en denken dat ik overdrijf. Een mooie vrouw blijft nog altijd het sterkste wapen in de zakenwereld en het koninkrijk België is een zaken-koninkrijk bij uitstek. Of althans dat zou het moeten zijn. Dit land is rijk aan mogelijkheden zowel in Wallonië als in Vlaanderen. Wanneer de politici van beide gewesten dat zullen inzien en Mathilde inzetten voor de Public Relations, kunnen de Belgen op beide oren slapen zonder zich zorgen te maken over de stunt die Bart Dewever weer gaat uithalen om in de belangstelling te blijven.
Het is geen geheim dat mijn grote liefde bij het theater ligt. Zo mocht ik me einde de jaren vijftig van vorige eeuw verheugen in een ontmoeting met de beroemde Franse auteur, Sacha Guitry. Het gebeurde in de Brusselse Parkschouwburg naar aanleiding van de première van “Faisons un Rêve”, van Sacha Guitry en met Danielle  Darrieux en Robert Lamoureux. Na de voorstelling was er een diner waar ook Françoise Rosay aanzat en die achteraf een sigaar rookte. Oscar Lejeune, toenmalig directeur van de Parkschouwburg, stelde me voor aan Sacha Guitry als “een jong talentrijk auteur”.
Waarop Guitry me doordringend bekeek en zei “dat het niet volstond een talentrijk auteur te zijn, maar dat je een theaterdirecteur moet vinden die dezelfde mening heeft”. Gelukkig heb ik die in die tijd gevonden in Vic De Ruyter (KVS) en Firmin Mortier (KNS), maar ook in Luik, Charleroi, Amsterdam, Parijs, Sydney, New York, Palermo, Rome en Milaan. Of iets dergelijks nu nog tot de mogelijkheden behoort voor een Vlaams auteur, is de vraag die ik mij stel. Welke theaterdirecteur in Vlaanderen geeft onze jonge auteurs de kans waarop ze wachten?
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s