Wat “zien” ik 6

door Staf Knop

Er is de jongste maanden heel wat te doen geweest omtrent het boek. We zouden niet meer naar de boekhandel moeten om een boek te kopen. Op de computer, waarvan het bezit bijna een wet is geworden, zouden we gelijk welk boek kunnen lezen. Bravo! De uitgevers en de boekhandelaars zullen er vet mee zijn.
Wie echter gaat beweren dat hiermee de dood van het uitgegeven boek is ingeluid, begaat een grote vergissing. De computer heeft er weliswaar schuld aan dat vele zaken zijn verdwenen, maar het verdwijnen van het boek dat we in onze handen houden, zal nooit gebeuren. Het uitgegeven boek is immers een stukje van de persoon die het geschreven heeft. We houden het in onze handen alsof we de auteur ervan een klopje op de schouder geven, we kijken hem in de ogen en lezen hem in de zetel, in bed, op het gras of op een bank in het park. Dit is een strijd van de mens tegen de machine, die deze keer het onderspit zal delven.
Enkele cafébazen spannen samen om het rookverbod aan te vechten. En gelijk hebben ze. Wie heeft het in zijn hoofd gehaald om het roken in een café te verbieden en de uitbaters ervan meteen de strop aan te doen? Ik ben zelf geen roker, hoewel ik vroeger twee pakjes sigaretten per dag in rook liet opgaan, maar indien het klopt dat roken schadelijk is voor de gezondheid, ben ik nog steeds voorstander om dit doen en laten over te laten aan de persoon zelf. Maar in een café lijkt een verbod me overbodig, vooral omdat de bezoeker ervan niet gedwongen wordt om er binnen te gaan. Het verbod is gewoon een aanslag op de vrijheid.
Die man die nu al maanden op het kleine scherm staat te verkondigen dat hij mijn keuken maakt, is voor sommige mensen uitgegroeid tot de prins van hun dromen. Ze roepen zijn naam uit in hun slaap. Dat kan geen kwaad, maar ik houd het nog steeds bij de naam van Penelope Cruz. Mogelijk klinkt de naam voor velen onbekend hoewel het om een wereldberoemde filmster gaat met talent, maar ze is ook nog mooi. Het zal wel overgaan zeker. Onze vriend Herman Brusselmans droomde destijds van Evy Gruyaert en het is ook overgegaan. Ze is ondertussen moeder geworden en binnenkort gaat ze met stokken…zoals wij allemaal. Behalve Penelope Cruz natuurlijk.
Ondertussen ergeren vele mensen zich aan teveel reclame tijdens een of ander boeiend programma op het TV-scherm. Het gaat echter om het bestaan en voortbestaan van de betrokken zenders. Een serieus argument. Nu weet ik wel dat het niet helemaal hetzelfde is voor de Hollandse zenders noch voor de Franse, maar ze kunnen ook niet zonder reclame. Goed. Maar ze onderbreken er hun programma’s niet voor en geven de reclame voor en na het bewuste programma. Kan dat hier niet?
Het is misschien een domme vraag en ik weet ook wel dat bepaalde reclamemakers eisen om middenin een programma te komen, maar dat eisen ze in het buitenland ook. Zonder gevolg.
Wie op de drempel heeft gestaan van de twintigste eeuw kon zich onmogelijk voorstellen dat hij getuige zou zijn van het grootste mirakel sinds het Romeinse tijdperk. Nooit eerder zou een eeuw zo vooruitstrevend zijn, zo inventief, zo creatief, zo vernieuwend, zo mooi en zo groots, zo lief en ook zo hatelijk, en zo overdonderend modern en hups.
De twintigste eeuw zal nooit meer overtroffen worden en de verworven beschaving zal alleen maar teloorgaan omwille van de te grote veroverde vrijheid. Niets of niemand zal dat kunnen verhinderen, tenzij…het andere mirakel: het mirakel van de liefde, van de verdraagzaamheid, van de toenadering en van de vrede. Alleen dan zal de zon weer schijnen, zal de hemel klaren en zal de nacht weer helder zijn.
Eén van de grote oorzaken naar de goede zoals naar de slechte ontwikkeling van de samenleving schuilt ongetwijfeld in de roddel. Roddelen is weliswaar van alle tijden, maar de vooruitgang van de wetenschap en de technologie heeft er toe bijgedragen dat niemand nog bestand is tegen de roddel. Met het verschijnen van de televisie, de GSM en internet, werden alle grenzen geopend.
Dat de aanslag op de twee torens op 11 september 2001 te New York voor de Amerikanen als “het nieuwe Pearl Harbor” in hun geheugen zal gegrift blijven, is een feit dat de rest van de wereld met begrip vervuld. Laat er nu in 2008 op internet een film te kijk worden gesteld onder de titel “Loose Change”, waarin wordt aangetoond dat de bewuste catastrofe die drieduizend mensenlevens eiste, volledig werd georkestreerd door de toenmalige president George W. Bush en zijn regering “preuve à l’appui”. De realisator van het onding was ene Dylan Avery, een nog jonge kerel die ooit de soep opdiende in een restaurant. Alle mogelijke TV-zenders hebben uittreksels getoond uit “Loose Change”,met het gevolg dat één op de drie Amerikanen geloofde dat het ding met de waarheid strookte. Dat was roddel.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s